All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นเถ้าแก่ร้านเครื่องประทินโฉม: Chapter 21 - Chapter 30

สองเดือนหลังเหตุการณ์กลิ่นต้องห้ามในวัง เมืองหลวงก็กลับมาสงบอีกครั้ง ร้านหยกมรกตกลายเป็นร้านที่มีลูกค้าแน่นทุกวัน หญิงสาวทั้งจากวังในและชาวบ้านต่างแห่กันมาซื้อเครื่องประทินโฉมที่เถ้าแก่หญิงหลินเย่วเอ๋อร์เป็นคนปรุงเองแต่ในยามที่ร้านแน่นขนัดนั้นเอง เมฆหมอกแห่งปัญหาก็กำลังคืบคลานเข้ามาอย่างเงียบเชียบ เช้าวันหนึ่ง อาเซียงวิ่งหน้าตื่นถือใบปลิวเข้ามาในห้องปรุงงาม“คุณหนู! มีข่าวใหญ่เจ้าค่ะ! มีร้านใหม่มาเปิดตรงหัวมุมตลาดใหญ่!”หลินเย่วเอ๋อร์เงยหน้าจากโต๊ะ “ร้านใหม่?”“ชื่อร้านว่า หอหอมเมฆม่วง เจ้าค่ะ! ข้างล่างเขียนว่ากลิ่นหอมกว่าร้านหยกมรกต!”อาเซียงพูดเสียงสั่น “พวกเขายังกล้าเขียนอีกว่าใช้สูตรจากอดีตช่างฝีมือดีของร้านหยกมรกตด้วยเจ้าค่ะ!”หลินเย่วเอ๋อร์ขมวดคิ้ว “อดีตช่างฝีมือดี?”“นี่มันหยามกันชัด ๆ นะเจ้าคะคุณหนู”ประตูห้องปรุงงามเปิดออกอย่างแรง หยางอวิ๋นเฟิงเข้ามาพร้อมสีหน้าเครียด“ข้าพึ่งทราบจากหอการค้า เจ้าของร้านหอหอมเมฆม่วง คือ เจี่ยนฮวา”อาเซียงอุทาน “อะไรนะ!? นังเจี่ยนฮวาคนนั้นยังไม่เลิกราอีกหรือเจ้าคะ!”หลินเย่วเอ๋อร์วางพู่กันลงอย่างใจเย็น “ข้าคิดแล้วว่า นางจะไม่หายไปเฉย ๆ คนอย่างเ

ยามเฉินของวันถัดมา ลานหน้าร้านหยกมรกตเงียบสงบหลังจากศึกกลางตลาดเพิ่งผ่านพ้น อาเซียงกำลังรดน้ำต้นไม้อย่างอารมณ์ดี ขณะที่หลินเย่วเอ๋อร์นั่งตรวจบัญชีร้านอยู่หลังโต๊ะ แต่แล้ว เสียงเกือกม้าดังมาจากทางถนนด้านหน้า ก่อนจะหยุดลงตรงหน้าประตูร้าน องครักษ์หลวงในชุดดำก้าวลงจากหลังม้า“เถ้าแก่หลินเย่วเอ๋อร์อยู่หรือไม่!”อาเซียงสะดุ้งวางบัวรดน้ำแทบไม่ทัน “องครักษ์หลวงจากวังมาเจ้าค่ะคุณหนู!”หลินเย่วเอ๋อร์เงยหน้าขึ้นอย่างสงบ “เชิญเขาเข้ามา”องครักษ์ยื่นตราทองคำพร้อมคำประกาศเสียงดัง“ตามพระบัญชาขององค์ชายรอง เชิญให้เถ้าแก่หญิงหลินเย่วเอ๋อร์เข้าเฝ้า ณ ตำหนักหยกอัน เพื่อปรุงกลิ่นถวายฝ่าบาทในพิธีเฉลิมฉลองพระชนม์ แม่นางหลิน เชิญ!”เสียงฮือดังขึ้นรอบตลาดอีกครั้ง“ร้านหยกมรกตได้รับเลือกให้ปรุงกลิ่นถวายฮ่องเต้เชียวหรือ!”“นั่นไม่ใช่เกียรติธรรมดาแล้ว!”อาเซียงดีดตัว “คุณหนู! องค์ชายรองเชิญท่านเข้าวังอีกแล้ว! ครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องเล่นแน่ ๆ!”หลินเย่วเอ๋อร์มองตราทองคำในมือ พลางยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย“ดูเหมือนศึกครั้งนี้จะไม่ใช่แค่เรื่องกลิ่นเสียแล้วกระมัง”หลินเย่วเอ๋อร์เดินทางเข้าวังโดยมีองครักษ์นำทาง ระหว่างทางน

รุ่งเช้าในวังหลวง แสงอาทิตย์ส่องผ่านม่านแพรบางของตำหนักเหมยฮวา เสียงนกร้องเจื้อยแจ้วอยู่ในสวน หลินเย่วเอ๋อร์ตื่นขึ้นพร้อมกลิ่นชาเมื่อคืนที่ยังอวลอยู่ในอากาศ กลิ่นนั้นไม่ได้จางไปเลยแม้แต่น้อย นางนั่งพิงหมอน พึมพำเบา ๆ“องค์ชายรองบอกว่ากลิ่นนี้จะอยู่กับเขาทั้งคืน แต่ดูเหมือนจะติดมาถึงข้าด้วยเสียแล้ว”อาเซียงที่ถือผ้าขนหนูเข้ามาได้ยินพอดี ยิ้มเจ้าเล่ห์“โอ๊ยยย คุณหนูพูดอะไรน่ารักอย่างนี้! ข้าเห็นนะเจ้าคะว่าเมื่อคืนองค์ชายรองเดินออกไปพร้อมรอยยิ้ม!”หลินเย่วเอ๋อร์ทำหน้าแดง “อย่าพูดเสียงดังสิ!”“แต่ข่าวในวังดังยิ่งกว่าเสียงข้าอีกเจ้าค่ะ”นางวางผ้าขนหนูลงแล้วกระซิบใกล้หู“ได้ยินมาว่า นางในของตำหนักหย่งหนิงพูดกันไปทั่วว่า องค์ชายรองทรงหลงกลิ่นของท่านจนไม่สนราชกิจแล้วเจ้าค่ะ!”หลินเย่วเอ๋อร์ชะงัก “หลงกลิ่นข้า?”“เจ้าค่ะ! ว่ากันว่าองค์ชายรองสั่งห้ามไม่ให้ใครใช้กลิ่นอื่นนอกจากกลิ่นที่ท่านปรุงในวังทั้งหมด!”หลินเย่วเอ๋อร์ถอนหายใจเฮือก “เฮ้อ...ข้าว่ากลิ่นชาเมื่อคืน คงแรงเกินไปจริง ๆ เสียแล้วกระมัง”ในสวนหลวง ยามเฉิน องค์ชายรองเดินอยู่ริมสระบัวภายในสวนหลวง รอยยิ้มบางบนริมฝีปากของพระองค์ยังไม่หายไปจ

คืนนั้น ท้องฟ้าวังหลวงเต็มไปด้วยแสงดาว เสียงน้ำในสระบัวไหลเบา ๆ ประสานกับเสียงจิ้งหรีดในพุ่มไม้ราวกับบรรเลงเพลงกล่อมใจ หลินเย่วเอ๋อร์นั่งอ่านบันทึกกลิ่นอยู่ในเรือนของตน ขณะกำลังจดรายละเอียดเกี่ยวกับกลิ่นชาในพิธีถวาย นางข้าหลวงผู้หนึ่งก็มาถึงพร้อมขันทีถือโคมทอง“แม่นางหลินเย่วเอ๋อร์ มีรับสั่งจากองค์ชายรองให้ท่านไปที่ตำหนักเฉียนหรงในคืนนี้ พระองค์ประสงค์จะเลี้ยงน้ำชาเพื่อขอบคุณที่ท่านช่วยเรื่องคดีในวังหลวง”อาเซียงที่ยืนอยู่ข้างหลังแทบดีดตัว “เลี้ยงน้ำชา!? ตอนกลางคืน!? องค์ชายรองนี่ทรง...เอ่อ...รีบขอบคุณเกินไปหรือไม่เจ้าคะ!”หลินเย่วเอ๋อร์เหลือบตา “หุบปากเสียบ้างเถอะอาเซียง ก่อนที่ขันทีจะรายงานว่าข้ามีข้ารับใช้พูดมากแล้วเอาตัวเจ้าไปโบย”นางลุกขึ้นเรียบเรียงผมอย่างสงบ แม้ในใจจะเต้นแรงอย่างประหลาด“เลี้ยงน้ำชาหรือ...”ณ ตำหนักเฉียนหรง เมื่อหลินเย่วเอ๋อร์มาถึงก็เห็นว่าตำหนักเฉียนหรงถูกประดับด้วยโคมกระดาษสีอำพัน กลีบดอกเหมยโปรยอยู่ทั่วลานราวกับหิมะอ่อนใต้แสงจันทร์องค์ชายรองยืนอยู่ริมระเบียง สวมชุดแพรครามเรียบ ลมพัดปลายผมยาวของพระองค์ปลิวบางเบา ใบหน้าในแสงจันทร์นั้นสงบ แต่ดวงตากลับอบอุ่นราว

สามวันหลังจากคืนฝนตกนั้น ร้านหยกมรกตกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง กลิ่นหอมของดอกชาหอมเอยและน้ำอบจากถังไม้ไผ่ลอยอบอวลไปทั่วร้าน อาเซียงวิ่งไปวิ่งมาด้วยสีหน้าระรื่น“คุณหนูกลับมาแล้ว! พวกพ่อค้าแม่ค้าหน้าร้านแทบตั้งโต๊ะบูชาท่านแล้ว!”หลินเย่วเอ๋อร์หัวเราะ “ตั้งโต๊ะบูชาอะไรกันเล่า ข้าเพียงไปวังหลวงไม่กี่วันเอง”“ก็เพราะไม่กี่วันนั่นแหละเจ้าค่ะ! แต่กลับมาพร้อมข่าวลือว่าองค์ชายรองถึงกับทรงชงชาให้ท่านด้วยพระองค์เอง!”นางรีบปิดปากสาวใช้ “อาเซียง! ระวังคำพูดหน่อย เจ้าอยากให้ร้านข้ากลายเป็นหัวข้อซุบซิบของเมืองเว่ยเจินหรืออย่างไร”อาเซียงยิ้มเจ้าเล่ห์ “ข้าเพียงพูดความจริงนะเจ้าคะ ว่าในที่สุดกลิ่นของคุณหนูก็หอมไปถึงหัวใจคนบางคนแล้ว~”หลินเย่วเอ๋อร์กลอกตา “หากเจ้ากล้าพูดอีก ข้าจะให้เจ้าไปกวนดอกไม้ในครกทั้งวันแน่!”“ไม่กล้าแล้วเจ้าค่ะ!” อาเซียงหัวเราะวิ่งหนีไปหลังร้านหลินเย่วเอ๋อร์เดินไปยังห้องปรุงกลิ่น โต๊ะไม้เรียงรายเต็มไปด้วยขวดแก้วหลากสี วัตถุดิบหายากวางอยู่ในถาดทองแดง มีกลีบดอกบัวแห้งจากบึงอวิ๋นเฟิง และไม้หอมจากหุบผาหลงหลิว“ครั้งนี้ ข้าจะสร้างกลิ่นใหม่ให้ท่าน” นางพึมพำเบา ๆมือเรียวเริ่มบดกลีบดอ