บททั้งหมดของ Pantasya ni Tasya: Forbidden Desire 1 (SSPG): บทที่ 141 - บทที่ 150

Dominic's Point of ViewBe good.Make things right.She needs you even though she didn't ask.Fùck! But why is she not asking for help? Bakit kailangan niyang ilagay lahat sa balikat niya ang problema. She could ask me. Tell me everything she's enduring. If she needs money. She can ask me for it. I can help. I will help her."But where are you when she needed you?" kastigo ng isipan ko habang nagmamaneho papunta sa Condo. She called me asking to pick her up. Pero hindi ako agad nakaalis. Hindi ko siya agad napuntahan.So where is that Dominic that wanted to help her?Fùck! Ano ba ang dapat kong gawin? Habang tumatagal, alam ko sa sarii kong may hindi tama. May mga pagbabago. Hindi lang sa relasyon namin ni Trisha kundi maging siya Marami ang nagbago.Siya ang dahilan kung bakit hindi ko napuntahan agad si Tasya. May mga ginagawa siyang hindi naman niya ginagawa dati."Are you going out?" tanong niya. Hindi ko alam na nasa likuran ko na siya at narinig ang pakikipag-usap ko kay Tas

Dominic's Point of View "Papa..."Parang may humaplos sa puso ko habang napalingon ako sa biglang tumawag sa akin.May batang tumatakbo palapit sa akin. Pilit kong inaaninag ang mukha niya pero nasisilaw ako kaya hindi ko mamukhaan. Para kasing may ilaw na tumatabing sa kaniyang mukha."Papa..." muling tawag niya sa akin. Yumakap siya. Sa una, hindi ko magawang yumakap pabalik. Kalaunan ay bumaba ako at mahigpit ko na siyang niyakap."Anak..." tawag ko sa kaniya. "Papa..."Bumuhos bigla ang luha sa mga mata ko. Kahit anong pahid ko, hindi iyon maampat. Ayaw ko sanang makita ako ng anak ko na umiiyak. Pero hindi ko mapigilan. There's this longing inside my heart. Gusto ko siyang yakapin at huwag nang pakawalan.Anak ko? Oo. Ramdam ko, anak ko ang batang yakap ko ngayon."Papa..."Tumingala siya. Pero kahit nasa harapan ko na siya, hindi ko pa rin maaninag ang kaniyang mukha. "Papa, bakit hindi mo ako pinili?"Ang bigat sa puso ko ay lalong nadagdagan. Para akong dinaganan ng ilang ma

Dominic's Point of ViewNanginginig ang kamay kong kinuha ang envelope na naglalaman ng imbestigasyon ni Bryan. Nagkita kami sa isang coffee shop. It's been two weeks since then. "You don't look good, Dominic. Are you okay?" tanong sa akin ni Bryan nang makuha ko iyon. Nakatitig siya sa akin.Mapait akong napangiti. I know. Humaba ang buhok ko at tumubo na ang balbas. Medyo napabayaan ko na nga ang aking sarili. Hindi ako makatulog ng maayos. Hindi kami nag-uusap ni Trisha. Umiwas muna ako. Dahil alam ko sa sarili kong hindi ako matatahimik hanggang hindi nalalaman ang totoo."Salamat..." sabi ko. I gave him an envelope with money. Napabuga siya ng hangin na kinuha iyon. Hindi pa rin niya inaalis ang tingin sa akin."Ginawa mo ba ang mga dinagdag kong impormasyon?" tanong ko.Tumango siya. "That's why it took two weeks for me to get the information you need..." ika niya. May pag-aalala sa kaniyang mukha.Ako naman ang tumango. Mahigpit na nahawakan ang malaking brown envelope."Hin

Dominic's Point of View San Lazaro Hospital, a place where I first met my son. Ngayon, nakapark ang sasakyan ko sa harapan ng gusali. Same spot where I saw the bench. Tila pa nga nakikita ko roon ang anak ko habang nakaupo. His frail body while sitting. The hopeful eyes he had when he looked at me noong palapit ako.Napapikit ako habang inaalala ang mga kaganapan na iyon. Kung alam ko lang, sana pala nanatili na lang ako at hindi umalis. Sana, pinatagal ko ang precious moment na iyon sa amin. Hindi bale, I know, God still gave me a chance to do so. Hindi na puwedeng itago sa akin ni Tasya ang tungkol sa anak namin. Hindi na ako puwedeng pigilan para magpakaama kay Tyrone. Tama na ang ilang taon na hindi namin kilala ang isa't isa.Bumaba ako sa aking kotse. Sa hospital agad ako tumuloy nang pumunta ako sa probinsiya. It took me two days to finally decide to go here. Ngayon nga ay nagbabakasakali akong narito pa sila. Kao-opera lamang ng anak ko. Kaya sigurado akong nagpapagaling pa

Tasya's Point of View Three months later..."Tasya, anak. Malamig na. Pumasok ka na sa loob."Napatingin ako kay Nanay Flora. Lumabas din siya sa terasa kung nasaan ako. May dala siyang manipis na kumot na siyang inilagay niya sa aking likuran. Yakap ko ang aking sarili.Gabi na. Pero nakatanaw pa rin ako sa kalangitan. Hinahanap ang pinakamaliwanag na bituin."Sa tingin mo Nay, masaya ba ang anak ko kung saan siya ngayon naroon?" tanong kong gumaralgal ang boses. Pinipigilang muling maiyak. Hindi ko pa rin matanggap ang nangyari. Na iniwan kami bigla ni Tyrone. Inilaban ko siya ng ilang taon. Inilaban ko para mabuhay. Pero sumuko siya."Anak, huwag mo ng sisihin ang sarili mo. Wala na tayong magagawa pa. Kagustuhan ng Diyos ang nangyari..." "Hindi siguro ako mahal ng Diyos Nay. Nakiusap ako sa kaniya. Nagmakaawa na huwag kunin ang anak ko. Peeo hindi niya ako pinakinggan. Ang sakit-sakit pa rin, Nay..."Niyakap ako ni Nanay Flora nang mag-umpisa na akong humagulhol. Tama siya, si