บททั้งหมดของ Pantasya ni Tasya: Forbidden Desire 1 (SSPG): บทที่ 151 - บทที่ 160

Tasya's Point of View Lagi si Doc Joey sa property na nabili ng pinsan niya. Lalo na kapag weekends na day off niya sa clinic. Pero siyempre walang day off sila Nanay Flora at Tatay Simeon sa pagship sa aming dalawa. Minsan parang gusto ko na lang silang ikulong sa loob ng bahay para hindi na nila naiistorbo si Doc Joey. Imbes na matapos ang ipinapagawa nito, sila pa ang iniintindi. "Nay, Tay, buntis ako at magkakaroon ng anak! Huwag niyong itulak si Doc Joey sa akin," saway ko sa kanila isang araw. "Naku Tasya, magkakaroon ng anak pero wala ka namang asawa. At hindi ka naman namin itutulak sa kaniya kung hindi namin nakikita na masyado siyang maalaga at concern sa iyo." At talagang may rason pa sila. Ako na lang talaga ang nahihiya sa mga pinaggagawa nila. Alam ko naman na ginagawa nila ito para may makasama ako sa buhay sakaling mawala sila. Means inihahanda nila ang puwedeng mangyari. "Hindi ko kailangan ng lalake sa buhay ko. Sapat na kayo at mga anak ko," sabi ko. Pero

Tasya's Point of View I don't know why. Pero wala ako magawa kundi ang lumuha. Gusto kong lumaban. Gusto kong ipaglaban ang kapayapaan na tinatamasa ko noong wala na siya sa buhay ko. Pero hindi ko magawa. Dahil sa totoo lang, part of me, I want him to stay and be with me. Na ako ang piliin niya.Is it because of my pregnancy hormones? Nagiging mahina na ba ako? Emotional na masyado?O part of me, na-miss ko siya. Nangulila ako sa kaniya. Dahil sabihin man na hindi puwede. Na hindi dapat dahil kasalanan.I just miss him. Ilang beses ko man na itanggi sa sarili ko. Pero sa akin na lang iyon. Hindi niya puwedeng malaman. Dahil bali-baliktarin man namin ang mundo. May asawa siyang tao. Kapatid ko pa."I'll stay..." ulit niya. Na para bang ipinapaintindi sa akin na wala siyang balak umalis. Tumalikod siyang muli pagkatapos sabihin iyon."Dom..." mahinang tawag ko sa pangalan niya. Nanatili kasi siyang nakatalikod sa akin. Na para bang may itinatago.Napasinghap akong muli nang maglakad

Tasya's Point of View Hindi ako makatulog sa gabing ito. Sa tabi lang na kuwarto, naroon si Dominic, natutulog na siguro. The unbothered king ang peg. Kanina kahit kakaiba na siya titigan ng dalawang matanda noong kumakain kami, wala siyang pakialam. Ako na lang ang nagpaliwanag kila Nanay At Tatay na mananatili siya doon ng ilang araw. Oo ilang araw lang ang sinabi ko dahil kukumbinsihin ko pa rin siyang umalis na at balikan si Trisha.Iyon naman ang dapat, hindi ba? Iyon ang mabuting gawin. Gaya pa rin ng pananaw ko noon. Hindi ko gugustuhin na maging kabit. Nagkasala ako, oo, pero hindi ko ilalagay ang sarili ko sa mahirap na posisyon.Pabiling biling ako sa higaan. Hindi dahil sa buntis ako at mahirap matulog kundi dahil sa kumakain sa aking sistema.Muli akong napatingin sa pader na namamagitan sa aming dalawa.Natutulog na kaya talaga siya? O gaya ko rin ba siya na hindi gustong dalawin ng antok dahil sa mga kumakain na kung anong agam-agam at mga iisipin.Napanguso ako. Bak

Tasya's Point of View Niyakap ko ang aking sarili na napatitig sa katapat na bintana sa may terasang kinatatayuan ko. Pakiramdam ko kasi, may nagmamasid sa akin.Wala akong makita kundi ang repleksyon ng nasa labas. Masyadong private ang may-ari para gawin iyon. Sabagay, para siguro sa ikakapanatag ng loob nilang pamilya.Wala pa naman tao roon. Pero bakit pakiramdam ko, may mga matang nakamasid? Kaninang umaga pa na ganoon ang pakiramdam ko. Gabi na, pero hindi nawala sa akin ang ganitong pakiramdam."Tasya...nariyan ka na naman? May problema ba?" tanong ni Nanay Flora na lumapit sa akin.Napatingin ako sa kaniya. Hindi ko pa naipapaliwanag sa kanila ang tungkol kay Dominic. Ang bigla niyang pagdating at bigla niyang pag-alis. Hindi siya nagtatanong pero alam kong naghihintay lang si Nanay sa akin na ako mismo ang magsabi. Nirerespeto niya ang pananahimik ko. Pero hanggang kailan ako mananahimik? Hanggang kailan ko ililihim sa kanila ang lahat?Kinakain ako ng aking kunsensiya. Hi

Dominic's Point of ViewI supported Tasya all the way. Tahimik siya. Hindi niya ako ipinagtabuyan pero ramdam kong asiwa pa rin siyang naroon ako. Lalo na noong nahimasmasan na siya. Unti-unting natanggap ang pagkawala ng kanyang Nanay Flora.May ilang mga taong nagsidalaw sa burol. As I heard about the others, bago pa lamang sila roon at wala pa talagang kakilala. Kaya iilan lang talaga ang nakikidalamhati sa kanila. There's no relatives, too. Hindi ko naman kilala kung meron man. At hindi ko din alam kung gugustuhin nilang ipaalam ang pagkawala ni Nanay Flora kay Trisha.Because she's still a family member. Pangalawang araw na ng burol ni Nanay Flora. Tasya stays beside the coffin. Nakabantay lang siya roon. Hindi na umiiyak pero kita ko. Ramdam kong nilalabanan lamang niya ang lungkot. I just hope that she really is okay. That's she's still that strong woman I knew.Tatay Simeon seems to be okay. Inaasikaso niya ang ilang mga bisita na nakilala na nila doon. Siya ang nakikipag-usa