All Chapters of เสพติดรักมาเฟีย: Chapter 11 - Chapter 20

วันต่อมาเบลินดาเดินเข้ามายังสนามแข่งรถขนาดใหญ่แห่งหนึ่งพร้อมเพื่อนสนิท ดวงตากลมโตคู่สวยกวาดมองไปรอบสถานที่ไม่คุ้นเคย ผู้คนส่วนใหญ่ที่นี่เป็นผู้ชายเกือบทั้งหมด ผู้หญิงก็มีแต่ว่าส่วนน้อยเพราะไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็เห็นแต่ผู้ชาย“แกรู้จักที่นี่ได้ยังไง” เธอหันไปถามหมั่นโถวด้วยความอยากรู้ พลางดึงสายตากลับมากวาดมองรอบสนามแข่งรถขนาดใหญ่“เคยมากับเพื่อนผู้ชายในคณะน่ะ ความจริงนัดกันไว้แล้วแต่มันดันติดธุระด่วน เลยต้องชวนแกมาเป็นเพื่อน”“ที่นี่กว้างดีเหมือนกันนะ”“ก็แหงน่ะสิ สนามแข่งรถนะไม่ใช่สนามเด็กเล่น” หมั่นโถวพูดติดตลก ก่อนจะจูงมือเบลินดาเดินไปยังที่นั่งซึ่งได้จองไว้ก่อนหน้านี้“ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าแกชอบอะไรแบบนี้ด้วย” หมั่นโถวเป็นผู้หญิงห้าวๆ ลุยๆ มีเพื่อนผู้ชายเยอะกว่าเพื่อนผู้หญิงและหนึ่งในเพื่อนสนิทหมั่นโถวก็คือเธอ“เพิ่งมาเริ่มเข้าวงการพวกนี้ก็ตอนปีหนึ่งเนี่ยแหละ”“แล้วนี่แกมาเชียร์นักแข่งคนไหน?”“เดี๋ยวชี้ให้ดูว่าคนไหน ที่ฉันเลือกที่นั่งตรงนี้ก็เพราะจะได้มองเห็นนักแข่งในดวงใจชัดๆ เพราะตรงนั้นคือจุดสตาร์ท” หมั่นโถวพูดพร้อมชี้นิ้วไปยังจุดดังกล่าว ซึ่งเบลินดาก็มองตามมือเพื่อนสนิทการแข่

เธอกวาดสายตามองไปรอบสถานที่ไม่คุ้นเคยด้วยความหวาดหวั่น รอบตัวมีชายฉกรรจ์รูปร่างกำยำเดินตามขนาบทุกฝีก้าวจนรู้สึกไม่เป็นตัวเอง ครั้นจะเอ่ยถามก็ไม่กล้าพอ เพราะใบหน้าแต่ละคนดูนิ่งและไม่เป็นมิตรเอาเสียเลย“นายรออยู่ข้างใน” เมื่อเดินมาถึงประตูขนาดใหญ่ของห้องหนึ่ง ชายฉกรรจ์ที่เดินนำก็หยุดแล้วหันมาบอกเบลินดา ก่อนทั้งหมดจะเดินออกไป ทิ้งหญิงสาวเอาไว้คนเดียวเธอรวบรวมความกล้าเอื้อมมือไปเปิดประตู ค่อยๆ ก้าวเท้าเข้าไปอย่างกล้าๆ กลัวๆ ภายในห้องเงียบและเย็นเฉียบจนทำให้รู้สึกไม่ปลอดภัยดวงตาคู่สวยกวาดสายตามองไปรอบห้องสี่โทนสีดำ ถ้าให้เดา ห้องนี้คงเป็นห้องทำงาน เพราะสังเกตจากการตกแต่งและมีโต๊ะทำงานตั้งอยู่มุมหนึ่ง“มาแล้วเหรอ”เฮือก! น้ำเสียงเย็นเยียบที่ดังเข้าประโสตจากข้างหลังทำให้เธอสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ สองเท้าถอยออกห่างจากเจ้าของการกระทำดังกล่าวอย่างรวดเร็วทำไมเขาถึงชอบมาไม่ให้ซุ้มให้เสียงตลอดเลย…“หึ…” ริมฝีปากหยักได้รูปกระตุกยิ้มพร้อมส่งเสียงออกมาในลำคอ เริ่มเคลื่อนร่างกายเข้าไปใกล้เบลินดา“พะ…พี่อลันจะทำอะไร” เธอเอ่ยถามอย่างไม่ไว้ใจ สองเท้าถอยออกห่างจากเขาที่ไล่ต้อนมา แววตาเริ่มจุดประกายความ

เธอเดินตามอลันมายังสถานที่แห่งหนึ่งไม่คุ้นเคย สายตาพลางกวาดมองไปรอบๆ บริเวณในที่แห่งนี้ โดยมีลูกน้องของเขาคอยเดินตามประกบ บอกตามตรงว่าไม่ชินกับอะไรแบบนี้เอาเสียเลยอย่างที่พี่คนหนึ่งเคยบอกเธอ สำหรับอลันนี่ถือเป็นเรื่องปกติ แต่สำหรับคนธรรมดา ถือเป็นเรื่องไม่ปกติแกร๊กชายฉกรรจ์ที่ยืนเฝ้าประตู เมื่อเห็นเจ้านายมาจึงทำการเปิดประตูให้ เบลินดาไม่รอช้า รีบแทรกตัวเข้าไปในห้องนั้นก่อนอลันอย่างรวดเร็ว ชายฉกรรจ์ที่กำลังพุ่งไปจับตัวเบลินดาถูกห้ามไว้โดยอลัน“ไม่ต้อง ปล่อยเธอไป”“ครับนาย”หญิงสาวพุ่งตรงไปหาคนเป็นพ่อที่ถูกขังเอาไว้ด้วยกรงเหล็กราวกับนักโทษต้องคดี เห็นสภาพแวดล้อมที่พ่อตัวเองได้รับก็อดเวทนาไม่น้อย“พ่อ…” เธอเอื้อนเอ่ยเรียกพ่อที่นั่งอยู่มุมหนึ่งด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เธอมองพ่อได้เพียงเลือนรางเท่านั้น เพราตรงที่พ่อนั่งค่อนข้างมืด“มาทำไม” เบลินดาจับกรงเหล็กเอาไว้ สายตามองพ่อตัวเองที่แสดงท่าทางเย็นชาใส่ด้วยความเจ็บปวด ดวงตาเริ่มปริ่มไปด้วยน้ำสีใส“เบย์มาหาพ่อ เบย์จะทำทุกทางเพื่อให้พ่อเป็นอิสระ พ่อไม่ต้อง…”“ไสหัวไปให้พ้นหน้าฉัน”“….” เธอพูดอะไรไม่ออก รู้สึกจุกที่กลางอก นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่

ครืด ครืด~เบลินดาพลันสายตาไปมองโทรศัพท์ที่วางไว้บนโต๊ะข้างหัวเตียงก่อนจะหยิบมาดูว่าใครโทรมา พอรู้ว่าเป็นน้องชายจึงใช้นิ้วเลื่อนปัดหน้าจอเพื่อรับสาย“ฮัลโหล…”(ไม่อยู่บ้านเหรอ?) ไบรท์เอ่ยถาม หลังจากที่กลับมาจากคอนโดเพื่อนสนิทและเพิ่งถึงบ้านแล้วไม่เห็นวี่แววของพี่สาว จึงตัดสินใจโทรหา เผื่อบางทีพี่สาวจองตนอาจจะออกไปข้างนอก“อยู่ข้างนอกน่ะ ทำไมเหรอ?”(เปล่า แค่ถามเฉยๆ)“ถึงบ้านแล้วเหรอ?”(อืม ซื้อก๋วยเตี๋ยวมาเผื่อด้วย ถ้ากลับมาช้าแล้วน้ำซุปมันเย็นก็อุ่นเอาแล้วกัน)“ขอบใจนะ เดี๋ยวจะกลับแล้วแหละ”(อือ ไปอาบน้ำละ จะอ่านหนังสือต่อ)น้องชายเธอพูดจบก็เป็นฝ่ายวางสายลง ไบรท์ตั้งใจจะสอบเข้าเรียนหมอ น้องชายเธอตั้งใจอ่านหนังสือเพื่อจะสอบเข้าคณะในฝันของตัวเอง และเธอก็ภาวนาขอให้ไบรท์ทำเสร็จ“เบย์กลับบ้านได้รึยังคะ” เธอเอ่ยถามพี่อลันที่เดินกลับเข้ามาในห้องนอน ก่อนหน้านั้นเธอบอกน้องชายว่าจะกลับบ้านแล้ว ถ้าหากเธอยังไม่กลับบ้าน เกรงว่าน้องชายอาจสงสัยได้ว่าเธอหายไปไหนทำไมถึงนานขนาดนี้“เดี๋ยวจะให้คนไปส่ง”“มะ…ไม่ต้องค่ะ เบย์กลับเอง”“ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ต้องกลับ”อลันทิ้งท้ายเสียงเรียบ ก่อนจะตวัดสองเท้าเดินอ

วันต่อมา“จะขอลาออกอย่างนั้นเหรอ?” มิลเลิกคิ้วถามคนตรงหน้า ตั้งแต่เบลินดาทำงานที่นี่ ไม่เคยได้ยินคำพูดนี้หลุดออกมาจากปากอีกฝ่ายเลยสักครั้ง นับว่านี่เป็นครั้งแรกที่ได้ยินเบลินดาพูด ขนาดตัวเองบอกให้หยุดพักผ่อนก็ไม่ยอม บางวันป่วยอยู่ก็ยังมาทำงานตามปกติแอบสงสัยไม่น้อยว่าอะไรที่ทำให้เบลินดาตัดสินใจลาออก ถ้าหากบอกว่าอยากลาออกเพราะเหนื่อยล้า คงไม่เชื่ออย่างแน่นอน“ใช่ค่ะ เบย์ขอลาออก” เธอนั่งบีบมือตัวเองที่วางบนตักพร้อมขยับเรียวปากตอบกลับคนตรงหน้า นอนคิดเรื่องนี้ทั้งคืนจนแทบไม่ได้นอนการลาออกของเธอคงสร้างความสงสัยให้แก่พี่มิล เพราะตั้งแต่ทำงานอยู่ที่นี่ เธอไม่เคยเอ่ยปากขอลาออกหรือว่าลาพักผ่อน เหตุผลที่ยอมตัดสินใจทำตามที่พี่อลันบอก เพราะไม่อยากให้ตัวเองเดือดร้อน ถ้าหากพี่อลันรู้ว่าเธอยังทำงานอยู่ผับต่อ เชื่อว่าเขาต้องทำบางอย่างให้เธอยอมลาออกจากงานตรงนี้“พี่อยากรู้เหตุผล”“เบย์…เบย์ไม่มีคำตอบให้พี่มิลหรอกนะคะ”“ทำไมถึงไม่มีคำตอบให้พี่? หรือว่ามีแต่ไม่อยากบอก?”“คือว่า…” เธอไม่รู้จะตอบพี่มิลยังไงดี เธอไม่อยากโกหก เพราะพี่มิลเปรียบเสมือนพี่สาวอีกคนที่คอยช่วยเหลือเธอมาโดยตลอด ถ้าหากเธอเผลอโกหก ค