Semua Bab เสพติดรักมาเฟีย: Bab 31 - Bab 40

เบลินดาเดินเหม่อลอยคนเดียวท่ามกลางความรู้สึกหลากหลายที่ประเดประดังเข้ามาในช่วงเวลาเดียวกัน ร่างบางนั่งลงม้านั่งแล้วทอดสายตามองแม่น้ำขนาดใหญ่ตรงหน้าของสวนสาธารณะแห่งหนึ่งวินาทีที่รับรู้ว่าอลันมีคู่หมั้น หัวใจเธอมันปวดหนึบ โลกทั้งใบราวกับหยุดหมุนไปชั่วคราว ยอมรับว่าทำอะไรไม่ถูก พอรู้ว่าคู่หมั้นเขากำลังกลับมาประเทศไทยยิ่งทำให้เธอรู้สึกเจ็บปวดมากกว่าเดิมหลายเท่าคนของเขากำลังกลับมา…ไม่ได้คาดหวังอะไรกับอลัน เพราะรู้ดีว่าคนเพอร์เฟกต์อย่างเขาไม่มีทางที่จะไม่มีเจ้าของ แล้วสิ่งที่เธอคิดไว้ทั้งหมด…ก็เกิดขึ้นจริง“เจอกันอีกแล้วนะ”เสียงทุ้มของผู้ชายคนหนึ่งช่วยดึงเบลินดาออกมาจากภวังค์ความคิด ใบหน้าหวานละมุนเบือนไปมองเจ้าของเสียง“พี่ไคริว…” เธอเรียกชื่อเจ้าของเสียงทุ้ม “มาได้ยังไงคะ?”“ที่นี่เป็นของเธอคนเดียวรึไง คนอื่นถึงมาไม่ได้”“เบย์แค่ถาม ไม่ได้หมายความว่าคนอื่นจะมาไม่ได้สักหน่อย”“หึ…” ไคริวส่งเสียงเบาๆ ในลำคอ สังเกตเห็นว่าดวงตาเบลินดาแดงก่ำคล้ายกับคนเพิ่งผ่านการร้องไห้มาความจริงเขาเห็นเบลินดาเดินอยู่คนเดียวและท่าทางเหมือนกำลังเศร้า จึงบอกให้คนขับรถขับตามมาโดยไม่ให้เธอรู้ตัว“แล้วสรุปพี่

@สนามแข่งรถ ALเบลินดาก้าวขาลงมาจากรถพร้อมกับมาเฟียหนุ่ม ดวงตากลมโตกวาดมองไปรอบสถานที่คุ้นเคยด้วยความมึนงงว่าอลันพาตัวเองว่ามาทำอะไรที่นี“พี่อลันพาเบย์มาทำอะไรที่นี่เหรอคะ?” เสียงใสเอ่ยถาม ก่อนหน้านี้อลันขออนุญาตแม่ว่าจะพาเธอออกมาข้างนอกโดยไม่ได้บอกว่าจะพาไปที่ไหน แต่กลับคิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะพาเธอมาสนามแข่งรถ“เดี๋ยวก็รู้เอง เดินตามมา”เธอเดินตามอลันเข้าไปข้างในโดยมีลูกน้องของเขาเดินตามประกบข้างหลัง ตรงจุดที่เขาพาเธอเข้าไปนั้นไม่ใช่โซนนั่งดูเหมือนคราวก่อนที่มากับหมั่นโถว ภายในมีชายฉกรรจ์ยืนตามจุดต่างๆ ใบหน้าพวกเขาไม่ได้ยิ้มแย้ม แต่พอเห็นอลันเดินมาก็ต่างโค้งศีรษะทำความเคารพแกร๊กลูกน้องที่ยืนเฝ้าหน้าประตูเอื้อมมือไปเปิดประตูหลังจากเห็นเจ้านายหนุ่มเดินมา อลันเดินเข้าไปข้างในพร้อมกับเบลินดา“กว่าจะเสด็จมาได้ พวกกูนึกว่าตายห่าไปแล้ว” เสียงของหนึ่งในแก๊งเพื่อนมาเฟียของอลันเอ่ยทักทาย“….” เธอมองชายหนุ่มหน้าตาดีสามคนที่กำลังมองมายังเธอด้วยความรู้สึกประหม่า ทำให้ตัดสินใจขยับมาหลบหลังอลันเพื่อหลีกเลี่ยงสายตาทั้งหกคู่“มึงพาผู้หญิงมาด้วยเหรอ?” มาร์คินเลิกคิ้วถาม ร้อยวันพันปีอลันไม่เคยควงผู้หญิ

มาเฟียหนุ่มเดินจูงมือหญิงสาวออกมาจากห้องนอนท่ามกลางสายตาของพระพายคนเป็นแม่และเอลินน้องสาว เบลินดารู้สึกประหม่าต่อสายตาครอบครัวของอลัน โดยพยายามไม่สบสายตาด้วยมากนัก เพราะสายตาที่ทั้งสองคนมองมาค่อนข้างนิ่งและคาดเดาอะไรได้ยากพอๆ กับอลันเธอหย่อนตัวนั่งลงข้างกายอลัน สายตาคนสองคนที่มองมาทำให้รู้สึกเกร็ง ประหม่า และไม่เป็นตัวเอง หลังจากบั้นท้ายสัมผัสเบาะโซฟา มือเล็กประนมขึ้นยกไหว้ครอบครัวของอลัน“สวัสดีค่ะ…” เธอเงยหน้าขึ้นมองมือของเต่งตึงที่ยื่นมารับไหว้ด้วยรอยยิ้มเป็นมิตร แววตาดูไม่นิ่งเรียบเหมือนตอนมองก่อนหน้านี้“ไม่ต้องไหว้ก็ได้ แค่พูดทักทายกันก็พอ” พระพายขยับเรียวปากพูดกับเบลินดาด้วยรอยยิ้ม แววตาคู่สวยจุดประกายความเอ็นดูในตัวคนตรงหน้าออกมาอย่างไม่ปิดบังพระพายดึงสายตากลับไปมองลูกชายคนโตด้วยความจับผิด นี่คือครั้งแรกที่อลันพาผู้หญิงขึ้นคอนโดส่วนตัว เพราะนอกจากเอลินซึ่งเป็นน้องสาวและคนเป็นแม่ ก็ไม่มีผู้หญิงคนไหนได้มีโอกาสย่างกรายเข้ามาในคอนโดแห่งนี้ของอลัน“ยอมรับสารภาพกับแม่มาซะดีๆ ว่าคนนี้ใช่คนแรกที่พาขึ้นคอนโดรึเบล่า”“ก่อนหน้านั้นไม่เคยพาใครขึ้นคอนโด”“นี่เรียกตอบแล้วเหรอ?” พระพายเลิก

“จะไปไหน” อลันเอ่ยถามเบลินดาที่กำลังตั้งท่าเตรียมลุกออกจากตักพร้อมกับใช้แขนกอดกระชับเอวบางเอาไว้ไม่ยอมปล่อยคนตัวเล็กไปไหน“เก็บขยะบนโต๊ะทำงานพี่อลันไปทิ้งไงคะ”“ไม่ต้อง ปล่อยไว้แบบนี้แหละ”“แล้วพี่อลันจะทำงานยังไงล่ะคะโต๊ะทำงานรกขนาดนี้”“ตอนนี้ฉันอยากพัก งานไว้ค่อยทำทีหลัง”มาเฟียหนุ่มวางคางเกยไหล่เล็กของหญิงสาวพร้อมหลับตาลง แขนทั้งสองยังคงกอดรัดเอวบางเอาไว้ กลิ่นหอมคุ้นเคยจากร่างกายเบลินดาพานทำให้สมองของเขารู้สึกผ่อนคลาย“….” เธอนั่งทำอะไรไม่ถูกท่ามกลางอ้อมแขนอบอุ่น การกระทำของอลันทำให้หัวใจเต้นแรงแทบหลุดออกมาจากขั้ว เขาทำให้เธอหวั่นไหวอีกแล้ว เมื่อไหร่น่ะที่เขาจะเลิกทำให้เธอหวั่นไหวด้วยเสียทีพยายามมูฟออนจากมาหลายครั้ง แต่ทุกครั้งที่คิดทำอย่างนั้น อลันมักทำให้เธอหวั่นไหวและมูฟออนกลับมาอยู่ในวังวนความรู้สึกเดิมที่มีต่อเขาอลันเก่งเรื่องทำให้เธอหวั่นไหว แต่กลับไม่เคยรับผิดชอบความรู้สึกหวั่นไหวที่ตัวของเขาเองเป็นคนกระทำ…ครืด ครืด~เสียงโทรศัพท์อลันที่ดังขึ้นทำให้มาเฟียหนุ่มเปิดเปลือกตาขึ้นเพื่อดูว่าใครโทรมา พอเห็นเบอร์และชื่อกำกับก็ถอนหายใจออกมาแผ่วเบา แม้ไม่อยากรับสายแต่ก็ไม่สามารถเ

อลันวางร่างบางลงเตียงนอน สภาพเบลินดาตอนนี้ยังคงสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวกับเหตุการณ์ที่ผ่านมา มาเฟียหนุ่มหย่อนตัวนั่งลงข้างๆ เอื้อมมือไปเกลี่ยเช็ดน้ำตาออกจากแก้มใสให้ สัมผัสอ่อนโยนของอลันพลอยทำให้หัวใจดวงน้อยไหววูบดวงตาคู่สวยค่อยๆ ช้อนขึ้นมองอลัน น้ำตายังคงรินไหลลงมาไม่ขาดสาย ยอมรับว่าตอนแรกแอบคาดหวังให้เขามาช่วย พอเห็นว่าเขามาช่วยตัวเองได้ทันก็รู้สึกโล่งใจ“เจ็บตรงไหนไหม?”“….” เบลินดาส่ายหน้าไปมาเป็นคำตอบทั้งที่ยังรู้สึกเจ็บตรงช่วงท้องจากการโดนกำปั้นชายฉกรรจ์กระแทกเข้ามาเต็มแรง“กลัวมากเหรอ?” น้ำเสียงทุ้มเอ่ยถาม มือหนาเลื่อนขึ้นไปสัมผัสศีรษะทุยเบาๆ ด้วยความอ่อนโยน ยอมรับว่าตอนแรกที่เห็นเบลินดากำลังถูกอุ้มขึ้นรถตู้ หัวใจเขามันตกฮวบไปอยู่ตาตุ่ม ถ้าหากเขามาช้าอีกนิดเดียว ไม่รู้ว่าป่านนี้เธอจะเป็นตายร้ายดียังไง“ขอบคุณนะคะ”“แค่เธอปลอดภัยไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว”“ถ้าเบย์ไม่ลงไปซื้อของกินข้างล่างคนเดียว เรื่องทั้งหมดก็คง…”“ไม่ใช่ความผิดเธอ” เขาพูดแทรกเบลินดาขึ้นมาเมื่อเห็นเธอกำลังโทษตัวเอง “เธอไม่ได้ผิดอะไรเลย คนที่ผิดก็คือพวกมันต่างหาก”“ขอโทษที่ไม่ระวังตัวนะคะ”“ช่างมันเถอะ เรื่องมันผ่านไป