Semua Bab เสพติดรักมาเฟีย: Bab 21 - Bab 30

“แต่ว่าสิ่งที่พี่อลันต้องการ มันไม่ได้อยู่ในสัญญาของเรานิคะ” เธอแย้งขึ้นหลังจากที่เขาพูดจบ“มันคือสิ่งที่นางบำเรอควรจะทำ”“เบย์ยึดข้อตกลงในสัญญาเป็นหลัก” เธอเริ่มเถียงกลับ หลังจากเซ็นสัญญายอมเป็นนางบำเรอให้เขาเพื่อแลกกับหนี้ก้อนโตของทางบ้าน ดูเหมือนอลันจะเพิ่มอะไรหลายๆ อย่างเข้ามาให้เธอทำตาม ซึ่งนั่นมันไม่ได้มีบอกไว้ในสัญญาที่เซ็น“งั้นนี่คือหนึ่งในข้อตกลงของสัญญาที่เธอเซ็น”มาเฟียหนุ่มพูดหน้าตาย เบลินดาเริ่มไม่พอใจ ถึงอย่างนั้นเธอก็พยายามควบคุมสติตัวเองเอาไว้ สิ่งที่เขาต้องการ เธอคงทำให้ไม่ได้ เพราะเธอมีน้องชายที่อยู่บ้านหลังเดียวกัน ถ้าหากเธอมาอยู่กับเขาเพื่อบำเรอความสุขบนเตียงให้ แล้วเธอจะหาคำตอบแบบไหนไปตอบไบร์ทที่เป็นน้องชายถ้าหากเลือกที่จะโกหก ไบร์ทคงไม่เชื่อ เพราะน้องชายเธอจับพิรุธคนโกหกเก่งมาก อีกอย่างถ้าบอกความจริงไปตรงๆ ไม่รู้ว่าน้องชายจะรับได้หรือว่าผิดหวังในตัวเธอหรือเปล่า“เบย์คงทำแบบนั้นไม่ได้หรอกค่ะ”“ทำไม”“เพราะเบย์มีน้องชาย ถ้าหากเบย์มาอยู่กับพี่อลัน น้องชายของเบย์ก็ต้องถามหาเหตุผล ซึ่งเบย์ไม่อยากให้น้องชายรู้ว่าเหตุผลคืออะไร”“….”“เมื่อไหร่ที่พี่อลันต้องการก็แค่เรี

เธอเดินก้าวขาออกมาจากห้องนอนของคอนโดหรูซึ่งมีอลันเป็นเจ้าของ โดยสวมใส่เสื้อผ้าของเขาเหมือนเคย เธอเดินตามกลิ่นหอมของอาหารไปยังโซนห้องครัว สายตาปะทะเข้ากับแผ่นหลังกว้างที่กำลังยืนทำอาหารเช้าอยู่คนเดียวริมฝีปากสีระเรื่อคลี่ยิ้มอย่างห้ามไม่ได้ คาดไม่ถึงเหมือนกันว่าผู้ชายที่เคยจับปืนฆ่าคนมาก่อน แถมยังชอบทำตัวไม่สนโลกแบบเขาจะเข้าครัวทำอาหารเป็นเหมือนกัน นึกว่าทำเป็นแค่เรื่องเดียวซะอีก เธอคงประเมินเขาต่ำเกินไป…“เบย์ยืมเสื้อพี่อลันใส่ก่อนนะคะ” เธอเดินเข้าไปยืนข้างๆ พร้อมขยับเรียวปากสีระเรื่อพูด สายตามองอาหารที่เขากำลังทำสลับกับเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าแสนเย็นชา พอได้ลองยืนเทียบแบบนี้ เขาก็ดูสูงใช่ย่อยเหมือนกันนะเนี่ย“อืม”“พี่อลันทำอาหารเป็นด้วยเหรอคะ?”“แม่สอน” ริมฝีปากหยักขยับตอบ สายตายังคงจดจ่อกับอาหารเช้าตรงหน้า“ถามอะไรหน่อยสิคะ”“อยากถามอะไร”“พี่อลันสูงเท่าไรเหรอคะ?”คำถามของเบลินดาทำให้อลันเหลือบสายตาไปมอง หญิงสาวยืนแหงนหน้ามองคนตัวโตตาปริบๆ มาเฟียหนุ่มโน้มใบหน้าลงมาเสมอกับใบหน้าหวานละมุนขาวใส ดวงตาทั้งสองที่กำลังสะท้อนหากันพานทำให้หญิงสาวรู้สึกหวั่นไหวและใจเต้นแรง“สูงกว่าเธอแล้วกัน” พ

@โรงแรมM.TJอลันและเบลินดาก้าวลงมาจากรถหรูเมื่อมาถึงสถานที่จัดงานเลี้ยงสังสรรค์ หญิงสาวกวาดสายตามองไปรอบบริเวณด้วยความวิตกกังวล หลังจากจบมัธยมปลายไป เธอก็ไม่ได้เจอเพื่อนเก่าในสมัยเรียนอีกเลยนี่เป็นครั้งแรกที่เธอจะได้มีโอกาสพบเจอกับเพื่อนสมัยเรียนรวมไปถึงฟาง เพื่อนนักเรียนร่วมชั้นที่ไม่ชอบขี้หน้าเธอเท่าไรนัก และตอนนี้ก็เป็นนางแบบอยู่ต่างประเทศ หลังจากเรียนจบ ฟางก็บินไปเรียนต่อต่างประเทศทันที“เราต่างคนต่างเดินเข้าไปดีไหมคะ” เธอพูดขึ้น แค่ไม่อยากตกเป็นเป้าสายตาของทุกคน จึงเอ่ยแบบนั้นกับเขา“ทำไม”“เบย์แค่ไม่อยากให้คนอื่นรู้ว่าเรามาด้วยกัน” อลันเป็นหนุ่มฮอต เชื่อว่าการมาของเขาในคืนนี้คงทำให้สาวๆ ตื่นเต้นไม่น้อย เธอเพียงแค่ไม่อยากมีปัญหากับผู้หญิงเหล่านั้นที่ชอบเขา“นั่นคือเหตุผลเหรอ?”“ค่ะ”“มันฟังไม่ขึ้น”“อ๊ะ! พะ…พี่อลัน” เธออุทานและเรียกชื่อเขาออกมาเบาๆ ทันทีที่เขาพูดประโยคนั้นจบ ก็จับแขนเธอให้เดินตามเข้าไปข้างในงานเลี้ยงรุ่นโดยที่เธอไม่ทันตั้งตัวเบลินดาพยายามสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมของมาเฟียหนุ่มทว่ากลับไม่เป็นผล จนสุดท้ายตัดสินใจกัดแขนเพื่อทำให้เขายอมปล่อยตัวเองเป็นอิสระ“กล้ากัดฉ

‘หึ เธอจะเชื่อไม่เชื่อมันก็ขึ้นอยู่ที่เธอ แต่ที่แน่ๆ คืนนี้…เธอเตรียมตัวขึ้นฉันได้เลย’ประโยคนั้นของอลันทำให้ใบหน้าหวานละมุนร้อนผ่าว หญิงสาวยืนมองมาเฟียหนุ่มตาปริบๆ หัวใจเริ่มค่อยๆ เต้นแรงขึ้นมาอัตโนมัติจะมีวันไหนไหมที่เขาไม่ทำให้หัวใจของเธอเต้นแรง…“บอกเพื่อนของเธอซะ ว่าเธอขอตัวกลับก่อน”“แต่งานเลี้ยงยังไม่จบเลยนะคะ จะกลับก่อนได้ยังไง”มาเฟียหนุ่มไม่พูดแต่กลับใช้สายตาจ้องมองเบลินดาเชิงกดดันอย่างนิ่งๆ และนั่นทำให้หญิงสาวเริ่มหวาดกลัว เพราะทุกครั้งที่อลันมองด้วยแววตาแบบนี้และเงียบไป มักมีบางอย่างตามมาเสมอ“เบย์…”“จะพูดเองหรือให้พูดลากเธอออกไปพูดต่อหน้าเพื่อนของเธอ? มีสองทางให้เลือก เลือกเอา”คิดไว้ไม่มีผิดว่าอลันต้องใช้ไม้นี้มาข่มขู่ สุดท้ายแล้วต้องจำยอมทำตามที่เขาบอกอย่างไม่มีทางเลือก เธอหยิบโทรศัพท์ออกมาต่อสายหาหมั่นโถวเพื่อขอกลับก่อน โดยมีเขาคอยยืนมองไม่คลาดสายตาเธอยืนคุยกับเพื่อนสนิทพักหนึ่ง กว่าจะคุยกันเข้าใจก็นานพอสมควร เพราะหมั่นโถวเป็นห่วงคิดว่าเธอกลับเอง บวกกับตอนนี้เธอเริ่มมีอาการเมากรึ่มเล็กน้อย เลยทำให้เพื่อนสนิทเป็นห่วงมากกว่าปกติ แต่สุดท้ายทุกอย่างก็ผ่านพ้นไปด้วยดี“พอ

มาเฟียหนุ่มถืออาหารที่เพิ่งทำเสร็จเดินไปหาเบลินดาซึ่งนั่งดูโทรทัศน์อยู่คนเดียวในห้องนั่งเล่น ดวงตากลมโตจดจ่ออยู่กับภาพเคลื่อนไหวตรงหน้าด้วยรอยยิ้ม โดยไม่รู้ตัวเลยว่าอลันถือจานข้าวมาวางลงให้“มากินข้าว” เสียงทุ้มเอ่ยกับคนตัวเล็กที่เอาแต่สนใจภาพเคลื่อนไหวบนโทรทัศน์อย่างมีความสุข“ขอดูฉากนี้ก่อนนะคะ กำลังสนุกเลย” เธอตอบกลับโดยไม่มองหน้าอลัน สายตาเอาแต่จดจ่อกับซีรีส์เรื่องโปรดบนโทรทัศน์เพราะไม่อยากพลาดแม้แต่วินาทีเดียว“ไหนบอกว่าหิวข้าว”เบลินดาไม่ตอบ เธอนั่งดูซีรีส์เรื่องโปรดบนหน้าจอโทรทัศน์ตาแทบไม่กะพริบ อลันถอนหายใจก่อนจะเงยหน้ามองภาพเคลื่อนไหวตรงหน้า ซึ่งฉากนั้นเป็นฉากที่พระเอกและนางเอกกำลังจูบกันอย่างดูดดื่มพรึ่บ“อื้อ!” เธอส่งเสียงร้องในลำคอด้วยความตกใจ อยู่ดีๆ ก็ถูกอลันรั้งท้ายทอยเข้าไปจูบโดยไม่ทันตั้งตัว รสจูบแสนร้อนแรงจากเขาทำให้เธอเริ่มเคลิ้มตาม มือทั้งสองจากเคยดันไหล่กว้างก็ค่อยๆ อ่อนแรงลงอลันเริ่มถอนจูบออกหลังจากมอบจูบแสนร้อนแรงให้เบลินดาอยู่เนิ่นนาน ใบหน้าหวานละมุนแดงซ่านด้วยความเขินอาย ถึงแม้นี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่จูบกัน แต่ก็ไม่เคยมีครั้งไหนที่สัมผัสของอลันไม่ทำให้ตนรู้สึกเข