All Chapters of วิศวะร้อนซ่อนรัก(ร้าย) | เร็น x ไอรีน: Chapter 61 - Chapter 70

ชายหนุ่มตัวร้ายลุกขึ้นยืนพลางเดินเข้าไปสวมกอดร่างเล็กตรงหน้า ไอรีนที่โดนสวมกอดก็เริ่มดิ้นพล่านอย่างคนที่ไม่ยินยอม เธอพยายามผลักดันคนที่ตัวสูงกว่าให้ออกห่างแต่ทว่าแรงอันน้อยนิดของเธอก็ไม่สามารถทำอะไรเขาได้เลย ให้ตายเถอะเธอชักจะโมโหแล้วนะ!!“ไม่เอาน่า~ ไหนเธอบอกว่าอยากได้ฉันมาเป็นหมอนข้างไง” แล้วจู่ๆเด็กนี่มันก็แทรกพูดเรื่องอะไรก็ไม่รู้ขึ้นมา มันพูดถึงเรื่องของ ‘หมอนข้าง’ อย่างนั้นเหรอ ว่าแต่หมอนข้างอะไรกัน ไอรีนทำสีหน้ามึนงงในทันทีที่ได้ยิน ร่างเล็กหยุดชะงักทุกการเคลื่อนไหว“ฉันเคยพูดเหรอ พูดตอนไหน ฉันไม่เคยพูดนะ” หญิงสาวรุ่นพี่รีบปฏิเสธด้วยการส่ายหน้าไปมา เท่าที่จำได้เธอไม่เคยพูดเรื่องเกี่ยวกับหมอนข้างกับมันเลยนะ ดวงตากลมโตเงยหน้าขึ้นมองไปยังคนที่ตัวสูงกว่า เร็นส่งยิ้มให้กับไอรีน เขาค่อยๆโน้มใบหน้ากระซิบกระซาบบอกเธอ“ก็พูดตอนเมาไง” อ๋อที่แท้ก็พูดตอนเมานี่เอง แล้วมันจะเอาเรื่องไร้สาระตอนเมานั่นมาพูดบอกเธออีกทำไม ไม่รู้เหรอไงว่าไม่ควรฟังคำพูดของคนเมาน่ะ“บะ บ้า! แล้วจะไปจำคำพูดของคนเมาทำไม ออกไปได้แล้ว ฉันจะทำรายงาน!!” ใบหน้าสวยแดงก่ำ เธอพร่ำบอกให้เขาออกไปจากห้องของเธออีกรอบ ทั้งสองผละ

“อะ นะนี่!! ไอ้เด็กบ้าทำไมมือไวแบบนี้” มือเล็กรีบยกขึ้นปกปิดร่างกายในส่วนล่าง เธอมองจ้องเร็นอย่างคนที่รู้สึกโกรธเคืองซึ่งผิดกับเร็นที่มองเธอด้วยสายตาแห่งความหื่นกระหาย‘ทำไมผู้หญิงของเขาถึงได้สวยถึงเพียงนี้’‘หน้าอกนั้นต้องเป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียว’‘หิวจังอยากดูดนมของเธออีกแล้วสิ’“มองอะไรน่ะ มองอยู่ได้” ไอรีนที่รู้สึกได้ถึงสายตาร้อนฉ่าของเร็นที่มองมาก็อดที่จะพูดต่อว่าเด็กนี่ออกไปไม่ได้ เธอเอื้อมมือข้างหนึ่งขึ้นมาปกปิดหน้าอกของตัวเองอย่างลวกๆ เมื่อไหร่กันนะที่เด็กนี่จะออกไปจากห้องของเธอเสียทีหรือว่าเธอกับเด็กนี่ต้องมีอะไรกันก่อนอย่างนั้นใช่ไหม“ฉันไม่ใช่เด็ก ฉันคนนี้โตพอที่จะมี ‘เมีย’ ได้แล้ว” เร็นรูดรั้งความเป็นชายขยับขึ้นลง สายตาคมมองไปยังเรือนร่างของรุ่นพี่สาว เขาแลบลิ้นออกมายามเมื่อคิดไปว่าตัวเองนั้นกำลังโลมเลียไปตามกลีบดอกไม้เนียนของเธออ่าส์~ เพียงแค่คิดน้ำในร่างกายก็เริ่มซึมเปรอะเปื้อนในส่วนหัวของแท่งร้อน...“ละ แลบลิ้นทำไม?” ไอรีนย่นคิ้วอย่างกล้าๆกลัวๆ เด็กนี่มันจะแลบลิ้นออกมาแบบนั้นทำไมกันนะแต่ช่างเถอะเธอต้องไม่ไปสนใจในสิ่งที่มันกำลังทำอย่าไปสนใจท่องไว้!!“เด็ก ยังไงนายก็เ

“นอนลงไปซะ เดี๋ยวฉันจะเย็xเธอเอง” เขาหยัดกายนั่งหลังตรง มือแกร่งแยกเรียวขาของเธออ้าออกกว้าง เด็กหนุ่มไฟแรงเริ่มระรัวเอวกระแทกเข้าออกยังรูร่องสีหวานซึ่งคำพูดหยาบโลนที่หลุดออกมาจากปากของเด็กหนุ่มหัวร้อนทำไอรีนอ้าปากค้างอึก..เธอลอบกลืนน้ำลายอย่างไม่นึกเลยว่ามันจะพูดแบบนั้นออกมา“นี่..ฉันกำลังจริงจังอยู่นะ!!” เธอรีบสวนตอบกลับ ใบหน้าสวยบิดเร่าเมื่อเขาจงใจกดกระแทกกระทั้นเข้าออกรุนแรง มือเล็กกำจิกลงบนหัวไหล่ของเด็กหนุ่มเพื่อระบายความเจ็บที่กำลังได้รับ“อื้อ อะ อะ..” ไอรีนส่งเสียงร้องครวญครางออกมา ริมฝีปากบางเผยออย่างห้ามไม่อยู่ เธอออกแรงทุบตีไปที่อกแกร่งของเด็กหนุ่มรุ่นน้อง เร็นที่โดนทำร้ายร่างกายก็รีบเอื้อมมือไปรวบมือเล็กๆทั้งสองข้างของเธอเอาไว้ด้วยมือเพียงข้างเดียว“ฉันก็กำลังเย็xเธอจริงจังเหมือนกัน เรื่องอื่นไว้ค่อยพูดกันทีหลัง!!” พูดจบเขาก็โน้มร่างกายทาบทับร่างบอบบางใต้ร่าง เอวสอบขยับว่องไวแทงเน้นๆไม่หยุดพัก เขาซุกหน้าแลบลิ้นเลียไปยังหัวนมสีชมพูสวยหวาน ส่วนล่างขยับเข้าออกราวกับโกรธเคืองเธอจนต้องหาทางระบายกับร่างบอบบางเน้นๆ“อะ อื้อ เบาหน่อย มันเจ็บนะ!!” ใบหน้าเรียวเล็กโกรธจัด เธอทำหน้าย

เธอส่งเสียงบ่นอุบออกไปและไม่วายที่จะดึงมือของเด็กหนุ่มให้ห่างออกแต่ทว่านอกจากเขาจะไม่ยอมเอามือห่างออกไปแล้วเขายังลูบวนไปตามเรียวขาของเธออีกซึ่งนั่นจึงทำให้ไอรีนขนลุกซู่ เธอแอบคิดว่าทำไมเด็กนี่ถึงได้กล้าท้าทายได้ถึงเพียงนี้“พ่อเธอไม่เห็นหรอก..” เร็นพูดเสียงเบาตอบกลับ ไอรีนที่ได้ยินแบบนั้นก็เริ่มรู้สึกของขึ้น ถึงจะไม่เห็นแต่มันก็ไม่สมควรไหม? ไม่รู้ขอบเขตบ้างเลยหรือยังไง เธอขยับลากเก้าอี้ที่ตัวเองกำลังนั่งอยู่เข้าหายังโต๊ะอาหารซึ่งการลากเก้าอี้นั้นทำให้เกิดเสียงดังขึ้นเร็นชะงักพร้อมทั้งยิ้มขึ้นอย่างคนที่รู้ทันว่าเธอทำแบบนั้นเพราะอะไร ก็ได้..ตอนนี้เขาจะยอมเธอไปก่อนแล้วกัน ชายหนุ่มตัวร้ายดึงมือตัวเองกลับทันทีและจู่ๆพ่อของไอรีนก็พูดขึ้นทำเอาทั้งสองหันมองไปยังพ่อไอรีนเป็นตาเดียว“เร็น เมื่อไหร่จะพาแฟนมาบ้านสักที”กึก!!ไอรีนชะงักอย่างคนที่พูดไม่ออก ทำไมจู่ๆพ่อของเธอถึงได้พูดเรื่องแฟนของเด็กนี่ขึ้นมาอีกแล้วเนี่ย หรือว่าพ่อเธออยากให้เด็กนี่มีแฟนมากนักหรือไง แต่จริงด้วยสิ..มันบอกว่ามีแฟนแล้วนี่ ละ แล้วมันมาทำแบบนั้นกับเธอทำไมยิ่งคิดก็ยิ่งสับสน...ฮึ่ย! เกลียดที่สุดเลยไอ้พวกผู้ชายที่มีคนที่ชอ

“เฮ้อ~นี่ฉันต้องพูดจริงๆใช่ไหมเนี่ย” ไอรีนบ่นอุบกับตัวเอง นี่เธอต้องเล่าเรื่องพวกนั้นให้เพื่อนฟังจริงๆน่ะเหรอ แต่ถ้าไม่เล่าเพื่อนของเธอก็คงจะไม่หยุดรังควานเธออย่างแน่นอน โดยเฉพาะยัยเพียวยัยตัวแสบจอมโวยวาย“ก็อย่างที่พวกแกเห็น ผู้ชายคนนั้นคือเร็น” ไอรีนยิ้มแห้งแล้วเริ่มเล่าเรื่องราว โดยเธอเริ่มเปิดเรื่องไปที่เด็กนั่นก็คือผู้ชายในรูป ดวงตากลมโตมองไปยังเพื่อนในกลุ่มและแอบหวังว่าพวกนางจะไม่ถามอะไรไปมากกว่านี้ แต่ทว่าความคิดของเธอก็ต้องพังทลายลงเมื่อยัยเพียวยังคงทำหน้าที่ของตัวเองได้เป็นอย่างดีวุ่นวายมากยัยเพื่อนรัก...“ในรูปนั่นพวกแกดูใกล้ชิดกันมากเลย นี่แกกับน้องเขาไปถึงขั้นไหนกันแล้ว ห้ามปิดบังพวกเรานะ!!” เพียวฉีกยิ้มหวาน สายตาจ้องมองมาที่เธออย่างคนที่กำลังจับผิด ไอรีนที่ได้ยินแบบนั้นก็หน้าเหวอรับประทานไปเลยอึก..ยัยเพื่อนบ้า!!เธอลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ยัยนี่ก็นะช่างสังเกตอะไรขนาดนั้น เธอถอนหายใจออกมาและท้ายที่สุดก็จำต้องอธิบายเพิ่มเติมทั้งที่ไม่อยากจะเล่าเลยด้วยซ้ำ“ขั้นไหนอะไร ไม่มีอะไรสักหน่อย...” เพียวที่ได้ยินคำปฏิเสธจากปากของไอรีนก็หัวเราะดังลั่น เธอพูดเสียงสูงพร้อมกับชี