มือเล็กชี้มือไปที่ประตูห้องนอนของตัวเอง เร็นยังคงนั่งนิ่งไม่ยอมขยับเขยื้อนร่างกายไปไหนซึ่งนั่นจึงทำให้ไอรีนเลือดลมขึ้นหน้าปุดๆ เธอถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่ายและท้ายที่สุดมือเล็กก็ออกแรงดึงรั้งคนตัวโตให้ลุกขึ้นยืน“ออกไปสักที!” เธอออกแรงจนสุดกำลังแต่นอกจากเด็กนี่จะไม่ยอมลุกแล้วเขายังดึงรั้งร่างเล็กของเธอให้ลงมานั่งบนตักของเขาอีก“อะ!!” ร่างเล็กรีบขยับตัวดีดดิ้นรุนแรง ไม่ได้ เธอจะไม่ยอมตกอยู่ภายใต้ร่างกายของเขาอีก เร็นเอื้อมมือลูบไล้ไปตามแผ่นหลังขาวเนียนของคนตรงหน้าซึ่งนั่นทำเอาร่างเล็กนั่งหลังตรง ขนอ่อนในร่างกายก็พลันลุกตั้งจนยากจะห้ามไม่ให้เป็นแบบนั้นและดีแค่ไหนแล้วที่วันนี้เธอใส่เสื้อยืดตัวใหญ่สีขาวกับกางเกงขาสั้นตัวโปรด...“ว่าจะเข้ามานอนเป็นเพื่อน” เร็นพูดเสียงเรียบพร้อมทั้งเริ่มขยับใบหน้าเข้าใกล้ใบหน้าขาวใสของเธอ ไอรีนรีบเม้มริมฝีปากเพื่อป้องกันไม่ให้เขาจูบริมฝีปากของเธอได้ มือเล็กยกขึ้นดันใบหน้าของเขาให้ออกห่าง เธอเบือนหน้าหันมองไปทางอื่นใครเขาต้องการเพื่อนนอนกัน ไม่ใช่เธอแล้วหนึ่ง...“ไม่ต้องเลย คิดอะไรอยู่รู้นะ มันจะไม่มีเรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นอีกแล้ว”“คิดว่าห้ามกันได้เหรอ”
Baca selengkapnya
Masuk
