Semua Bab Bawal Na Tadhana: I'm Obsessed With My Ninang Ruth (SPG): Bab 21 - Bab 30

Chapter 22 Huminto ako sa paglalakad. Tumigil din siya, nagtataka, saka humarap sa akin. “Ruth, may sasabihin ako sa’yo,” seryoso kong sabi. Hindi ko na kayang itago ang bigat sa dibdib ko. Nakita ko ang pagbabago sa mga mata niya—nag-ingat, pero hindi umatras. “Ano ’yon?” mahinahon niyang tanong. Huminga ako nang malalim. Isang beses. Dalawa. Para ayusin ang sarili ko. “Hindi ako nagsasalita bilang inaanak mo,” diretsahan kong sabi. “Hindi bilang batang inalagaan mo, o taong may obligasyong magbantay.” Tumingin ako sa kanya, buong tapang. “Nagsasalita ako bilang isang lalaki… na umibig.” Tahimik ang paligid, parang sinadyang pigilin ng mundo ang ingay. Naririnig ko ang sariling tibok ng puso ko. “Hindi ko pinlano,” dugtong ko. “Hindi ko ginusto na mangyari. Pero dumating siya—ang damdaming ito—habang pinagmamasdan kitang bumabangon, habang nakikita kitang pinipiling maging matatag kahit sugatan.” Nilunok ko ang kaba. “Minahal kita, Ruth. Hindi dahil sa kung sino ka sa buhay

Chapter 24 Lumipas ang dalawang buwan—dalawang buwang halos hindi ko namalayan ang pagdaan ng oras. Araw-araw kaming magkasama, at sa bawat paggising ko sa Milan, may isang dahilan akong ngumiti. Kasama ko si Ruth. Hindi man palaging engrande ang mga sandali, sapat na ang mga simpleng bagay—ang sabay na pag-inom ng kape tuwing umaga, ang paglalakad nang walang direksyon sa mga kalsadang kabisado na namin, ang tahimik na pag-upo sa gilid ng kanal habang pinapanood ang paglubog ng araw. Sa bawat sandali, mas nakikilala ko siya—hindi bilang Ninang, hindi bilang babaeng may sugat mula sa nakaraan—kundi bilang Ruth, ang babaeng marunong magmahal at mas lalong marunong lumaban para sa sarili. Masaya ako. Tunay. Sa Milan, natutunan naming maging normal—walang mata ng mundong nakamasid, walang bulong ng nakaraan. Dalawa lang kaming humaharap sa kasalukuyan. At sa bawat araw na lumilipas, mas tumitibay ang loob ko na piliin siya, kahit alam kong darating ang panahong kailangan naming buma

Chapter 26 Lumapit siya sa akin bago pa ako tuluyang makalayo. Marahan niyang hinawakan ang mukha ko, parang natatakot na baka mabasag ako sa isang maling galaw. Mainit ang palad niya—salungat sa lamig na bumabalot sa dibdib ko. “Kahit anong mangyari,” sabi niya, puno ng paninindigan, “ikaw pa rin ang pipiliin ko, Ruth.” Bago pa ako makasagot, idinampi niya ang labi niya sa labi ko. Isang halik na puno ng pangako. Isang halik na dapat sana’y magpasaya sa akin. Pero sa halip, lalo akong sinakal ng konsensya. Tinugon ko ang halik niya—oo—dahil mahal ko siya. Dahil mahina rin ako. Ngunit sa bawat segundo ng pagdikit ng aming mga labi, naroon ang bigat ng kaalamang may mga taong nasasaktan dahil sa amin. Nang maghiwalay ang mga labi namin, pumikit ako at idinikit ang noo ko sa kanya. Hindi ko na napigilan ang panginginig ng boses ko. “Ace…” bulong ko. “Huwag mo sanang pagsisihan ’to balang araw.” Hinaplos niya ang buhok ko, parang sinisikap akong pakalmahin. “Hindi ko pagsisisih

Chapter 28 Lumipas ang siyam na buwan—mabagal, mabigat, at punô ng mga gabing walang tulog. Nasa Macau na ako ngayon. Isang lungsod na kumikislap sa gabi, pero tahimik para sa isang babaeng tulad kong nagtatago sa sariling anino. Malayo ito sa Milan. Mas malayo sa Pilipinas. Mas ligtas para sa mga lihim na ayokong habulin ng nakaraan. Kabuwanan na ako. Ramdam ko ang bigat ng tiyan ko sa bawat hakbang, ang paninikip ng balakang, ang pagod na hindi na nawawala. Minsan, kapag sumasandal ako sa bintana ng maliit kong inuupahan, inilalagay ko ang palad ko sa tiyan ko at marahang humihinga. “Konti na lang,” bulong ko. “Konti na lang, anak.” Hindi ko alam kung naiintindihan niya. Pero sa bawat galaw niya sa loob ko, parang may sagot—parang sinasabing nandito ako, Mama. Dito sa Macau, isa lang akong dayuhan. Walang nakakakilala. Walang nagtatanong kung sino ang ama. Walang nakakaalam ng buong kwento. At ganoon ko ginusto. Pero kahit saan ako mapadpad, may isang pangalan na hindi ko ma

Chapter 30 Isang linggo kaming nanatili sa ospital. Mahabang araw, mahahabang gabi—pero ni minsan, hindi niya ako iniwan sa ere. Hindi niya ako kinalimutan. Hindi niya ako tinrato na parang obligasyon. Araw-araw, nariyan siya. Minsan may dalang pagkain, minsan simpleng tanong lang kung kumusta ako, kung kumusta ang bata. May mga sandaling tahimik lang kaming magkatabi—at sapat na iyon. Doon ko napagtanto kung gaano kahalaga ang presensya ng isang taong hindi humihingi ng kapalit. Kaya… I’m so, so grateful na nakilala ko siya dito sa Macau. Hindi ko man alam kung ano ang kahihinatnan ng lahat, pero sa panahong pinakamarupok ako—may isang taong naging sandalan ko, kahit hindi niya kailanman ipinilit ang sarili niya sa buhay ko. At sa bawat paghinga ko, sa bawat yakap ko sa anak ko, paulit-ulit kong binubulong sa sarili ko: Salamat. Dahil minsan, ang pagligtas sa isang tao ay hindi kailangan ng malalaking salita ay kailangan lang ng pananatili. Nanlaki ang mga mata ko nang iab