Chapter 21

Chapter 21 Pumikit din ako. Sumabay ang hininga ko sa kanya, tahimik, halos nagtatago sa ingay ng paligid. Sa gitna ng mga yabag at bulungan ng mga tao, malinaw ang isang hiling sa isip ko—walang paligoy, walang pagtatanggol. Na sana… maging kami. Hindi bilang Ninang at pamangkin. Hindi bilang bantay at binabantayan. Kundi bilang dalawang taong piniling magmahal—malaya, totoo, at handang harapin ang mundo. Saglit akong nanatiling nakapikit, parang umaasang mararamdaman ko ang sagot ng tadhana sa pagitan ng tibok ng puso ko. Pagmulat ko ng mata, nakita ko siyang nakangiti—banayad, payapa, parang may nabawas na bigat sa dibdib niya. “Tapos na,” sabi niya, halos pabulong. “Anong hiniling mo?” tanong ko, kahit alam kong hindi dapat itanong. Ngumiti siya at umiling. “Secret.” Tumango ako. “Mas mabuti nga siguro.” Nagpatuloy kami sa paglalakad, magkatabi, walang humahawak—pero ramdam ko ang distansyang unti-unting lumiit. Hindi ko alam kung tutuparin ng lugar na iyon ang hiling

Last Updated : 2026-01-12

Chapter 22

Chapter 22 Huminto ako sa paglalakad. Tumigil din siya, nagtataka, saka humarap sa akin. “Ruth, may sasabihin ako sa’yo,” seryoso kong sabi. Hindi ko na kayang itago ang bigat sa dibdib ko. Nakita ko ang pagbabago sa mga mata niya—nag-ingat, pero hindi umatras. “Ano ’yon?” mahinahon niyang tanong. Huminga ako nang malalim. Isang beses. Dalawa. Para ayusin ang sarili ko. “Hindi ako nagsasalita bilang inaanak mo,” diretsahan kong sabi. “Hindi bilang batang inalagaan mo, o taong may obligasyong magbantay.” Tumingin ako sa kanya, buong tapang. “Nagsasalita ako bilang isang lalaki… na umibig.” Tahimik ang paligid, parang sinadyang pigilin ng mundo ang ingay. Naririnig ko ang sariling tibok ng puso ko. “Hindi ko pinlano,” dugtong ko. “Hindi ko ginusto na mangyari. Pero dumating siya—ang damdaming ito—habang pinagmamasdan kitang bumabangon, habang nakikita kitang pinipiling maging matatag kahit sugatan.” Nilunok ko ang kaba. “Minahal kita, Ruth. Hindi dahil sa kung sino ka sa buhay

Last Updated : 2026-01-12

Chapter 23

Chapter 23 “Bawal na tadhana, sabi nga nila,” mahina pero matatag kong sabi. “Pero ang bawal na ’yon… kaya kong suungin, maangkin ko lang ang babaeng mahal ko.” Tumingin ako sa kanya, walang pag-aalinlangan. “At ikaw ’yon, Ruth.” Bago pa siya makapagsalita, hinila ko siya palapit sa akin—hindi marahas, kundi puno ng damdaming matagal kong kinimkim—at hinalikan ko siya sa labi. Isang halik na walang paghingi ng paumanhin, tapat at buo. Akala ko itutulak niya ako. Pero sa halip, tinugon niya ang halik ko. Sa sandaling iyon, parang naglaho ang lahat ng alinlangan. Walang edad. Walang takot. Walang bawal. Tanging dalawang pusong sabay na pumipintig sa parehong ritmo. Ilang minuto ang lumipas—o marahil ilang segundo lang—nang maghiwalay ang mga labi namin. Nanatili kaming magkalapit, magkadikit ang noo, parehong humihingal, parehong nanginginig. “Ace…” pabulong niyang sambit, halos idinikit ang noo niya sa akin na parang takot na maputol ang sandali. “Hindi kita bibitawan,”

Last Updated : 2026-01-12

Chapter 24

Chapter 24 Lumipas ang dalawang buwan—dalawang buwang halos hindi ko namalayan ang pagdaan ng oras. Araw-araw kaming magkasama, at sa bawat paggising ko sa Milan, may isang dahilan akong ngumiti. Kasama ko si Ruth. Hindi man palaging engrande ang mga sandali, sapat na ang mga simpleng bagay—ang sabay na pag-inom ng kape tuwing umaga, ang paglalakad nang walang direksyon sa mga kalsadang kabisado na namin, ang tahimik na pag-upo sa gilid ng kanal habang pinapanood ang paglubog ng araw. Sa bawat sandali, mas nakikilala ko siya—hindi bilang Ninang, hindi bilang babaeng may sugat mula sa nakaraan—kundi bilang Ruth, ang babaeng marunong magmahal at mas lalong marunong lumaban para sa sarili. Masaya ako. Tunay. Sa Milan, natutunan naming maging normal—walang mata ng mundong nakamasid, walang bulong ng nakaraan. Dalawa lang kaming humaharap sa kasalukuyan. At sa bawat araw na lumilipas, mas tumitibay ang loob ko na piliin siya, kahit alam kong darating ang panahong kailangan naming buma

Last Updated : 2026-01-13

Chapter 25

Chapter 25 Ruth POV Hindi ko alam kung kailan nagsimulang bumigat ang dibdib ko—kung noong narinig ko ang boses ng mga magulang niya sa telepono, o kung noong binanggit ang salitang pagkakanulo kahit hindi iyon direktang sinabi. Basta ang alam ko, may kirot na hindi nawawala. Tahimik akong nakaupo sa gilid ng kama habang hawak niya ang cellphone, habang sinasalubong niya ang galit na ako ang ugat. Hindi ko kailangang marinig ang buong usapan para maintindihan ang bigat ng sitwasyon. Kilala ko ang mga magulang niya. Alam ko kung gaano nila ako pinagkakatiwalaan. Itinuring nila akong pamilya. At sinira ko iyon. Ako ang mas matanda. Ako ang dapat umiwas. Ako ang dapat unang tumigil. Nang ibaba niya ang tawag, nakita ko ang pilit niyang tatag—pero kilala ko na siya. Sa likod ng matapang na anyo niya, may batang nasasaktan dahil sa pagitan ng pagmamahal at pamilya. Lumalapit siya sa akin, pero umatras ang loob ko. “Ace…” mahina kong sabi, puno ng bigat. “Kasalanan ko ’to.” Napa

Last Updated : 2026-01-15

All Chapters of Bawal Na Tadhana: I'm Obsessed With My Ninang Ruth (SPG): Chapter 21 - Chapter 25

Chapter 21

Chapter 22

Chapter 23

Chapter 24

Chapter 25