All Chapters of เล่ห์รักร้ายนายเมฆา (NC18+): Chapter 21 - Chapter 30

หลังจากส่งแขกกลับไปหมดแล้ว เมฆาเดินวกกลับเข้ามาในห้องครัวที่คนตัวเล็กที่อยู่ในชุดเสื้อแขนยาวกางเกงขายาวสีมอมอเหมือนที่เขาเห็นคนงานในไร่ใส่กัน เธอกำลังง่วนกับการเก็บล้างทำความสะอาดจานชามที่ใส่อาหารมื้อเย็นของเขาเมื่อครู่นี้“เอ่อ.. พ่อเลี้ยงต้องการอะไรเพิ่มหรือเปล่าคะ”ปลายฝนมองหน้าพ่อเลี้ยงด้วยความสงสัยที่ยังเห็นเขายืนอยู่ตรงนี้ เธอคิดว่าเขาส่งแขกเสร็จน่าจะขึ้นห้องไปแล้วเสียอีก“วันนี้อาหารอร่อยมาก ทุกคนชอบฝีมือการทำอาหารของเธอมาก แล้วฉันก็เติมข้าวอีกตั้งหลายจานรู้ไหม”ปลายฝนได้ยินคำชื่นชมจากปากของพ่อเลี้ยงก็ยิ้มกว้างจนตาหยี“พ่อเลี้ยงชอบอาหารที่หนูทำหรือคะ แล้วพี่เวหากับคุณเกษตรอำเภอเขาชอบด้วยหรือเปล่าคะ”“เธอจะไปสนใจคนอื่นทำไมกัน สนใจแค่ฉันคนเดียวก็พอ แล้วก็เลิกทำตัวสนิทสนมกับเจ้าเวย์มันได้แล้ว ฉันไม่ชอบเข้าใจไหม”จากรอยยิ้มกว้างก็ค่อยๆ หดลง เหลือใบหน้าจ๋อย เมฆาเอื้อมมือไปจับแก้มสาวใสให้เงยขึ้นสบตาเขาอย่างเบามือ“ทำไมทำหน้าแบบนี้ล่ะ เธอไม่พอใจที่ฉันพูดอย่างนั้นหรือปลายฝน”“หนูเปล่าคะ”“แล้วทำไมทำหน้าแบบนี้ล่ะ”“ก็..เอ่อ.. พ่อเลี้ยงดุหนู”“ฉันไปดุเธอตอนไหน เด็กน้อย”“พ่อเลี้ยงไม่ให้ห

แสงแรกของวันใหม่ส่องผ่านมายังหน้าต่างที่เปิดค้างไว้ทั้งคืน เสียงนกตัวเล็กตัวน้อยส่งเสียงพูดคุยกันจ้อกแจ้กปลุกให้พ่อเลี้ยงหนุ่มค่อยๆ ลืมตา ความหนักอึ้งอยู่ที่แขนข้างขวาของเขาที่มีใครบางคนนอนหนุนอยู่ ริมฝีปากบางเผยออกเล็กน้อย ลมหายใจผ่อนเข้าออกสม่ำเสมอนั่นแสดงว่าเจ้าหล่อนยังคงอยู่ในห้องนิทราอยู่ สายตาเขาไล่มองไปที่หน้าอกอวบที่กระเพื่อมตามจังหวะลมหายใจ ทำให้เขากลืนน้ำลายลงคอด้วยความยากลำบาก สัมผัสอุ่นนุ่มนิ่มที่แนบชิดเขาทำให้หัวใจเขาเต้นระรัวอีกครั้ง เขาได้แต่คิดในใจว่า‘แปลก แปลกมากจริงๆ ไม่เคยมีใครที่ทำให้อารมณ์กำหนัดของเขาขึ้นง่ายได้ขนาดนี้ เขาอยากนอนกอดเจ้าหล่อนไว้แบบนี้ทั้งวันทั้งคืน ไม่อยากไปไหน ไม่อยากให้ใครได้เห็นเธอ อยากเก็บซ่อนเธอไว้เป็นสมบัติของเขาเพียงคนเดียว นี่เขาต้องบ้าไปแล้วแน่แน่เลยเมฆาที่คิดอะไรบ้าบ้าแบบนี้หรือว่าเขากำลังจะหลงเสน่ห์ยัยเด็กนี่ขึ้นมาแล้วจริงๆ’เขาเผลอขยับแขนข้างที่โดนหนุนทับเล็กน้อยด้วยความเมื่อยล้า ดวงตาสวยค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาสบตาเขาพอดี“อุ๊ย.. พ่อเลี้ยง”เธอค่อยๆ ยันตัวขึ้นแก้มแดงระเรื่อด้วยความเขิน ยิ่งพอได้สติภาพในความทรงจำเมื่อคืนค่อยๆ ไหลเข้ามายิ่งทำใ

ระหว่างขับรถกลับไร่“ชอบไหม”เสียงคนที่ประคองพวงมาลัยรถเอ่ยขึ้นมาทำลายความเงียบ ทำเอาตุ๊กตาหน้าถึงกับสะดุ้ง“เอ่อ.. ชอบอะไรหรือคะ”“ก็เสื้อผ้าที่ร้านทิพย์รดา”“อ๋อ ชอบค่ะแต่ราคามันแพงเกินไปสำหรับปลาย”“อะไรที่เธอทำให้คิดว่าแพงไปสำหรับเธอ”“ปกติปลายก็ซื้อเสื้อผ้าตามตลาดนัด หรือไม่ก็พวกเสื้อผ้ามือสอง แพงสุดก็ไม่เกิน 199 ค่ะ แต่นี่ตัวละตั้งหลายร้อย บางตัวก็พันกว่าปลายกลัวจะใช้หนี้พ่อเลี้ยงไม่หมดค่ะ”“อะไรที่ฉันให้ก็คือให้ ส่วนที่เป็นหนี้ก็อีกส่วนมันคนละส่วนกัน เสื้อผ้านี้ฉันตั้งใจให้เธอ เพราะบางทีฉันมีแขกมาที่เรือน แล้วให้มาเจอเด็กในเรือนฉันสภาพแต่งตัวมอมแมม มันก็จะเสียมาถึงฉัน เขาจะหาว่าฉันไม่ดูแลเอาใจใส่”ปลายฝนได้ยินก็พยักหน้ารับได้แต่คิดในใจว่า‘ที่คุณพ่อเลี้ยงทำไปทั้งหมดก็เพื่อรักษาหน้าตาของเขาก็เท่านั้นเองไม่ได้มีอะไรพิเศษหรอกปลายฝน’“อย่างไรปลายก็ต้องขอบคุณพ่อเลี้ยงด้วยค่ะ ที่ทำให้ปลายมีเสื้อผ้าใหม่ๆ ใส่เพิ่มอีกหลายตัวเลย"“ถ้าเธอเป็นเด็กดีของฉัน เชื่อฟังฉัน เธอก็จะอยู่ที่นี่อย่างมีความสุขไม่มีใครมาทำอะไรเธอได้ ฉันขอแค่นี้เธอทำได้ไหม”“ปลายทำได้ค่ะ”“นี่ก็บ่ายกว่าจะบ่ายสองแล้วเราย

สนามบินเชียงใหม่สกุณาสาวสวยแต่งหน้าจัดจ้านสวมแว่นตาดำแบรนด์หรู ใส่ชุดเดรสรัดรูปสีขาวมีเสื้อคลุมสีน้ำตาล และใส่รองเท้าบูชสีน้ำตาลเข้าชุดกับเสื้อคลุม เธอเดินลากกระเป๋าออกมา สอดส่ายสายตามองหาคนที่มารอรับด้วยอารมณ์หงุดหงิด“ดูสิเครื่องลงจอดตั้งนานแล้ว ทำไมไม่โทรมาหาอีก แทนที่จะโทรมาถาม เดี๋ยวเถอะนะจะฟ้องพี่เมฆให้ตัดเงินเดือนเลยคอยดู”หญิงสาวรำพึงรำพันกับตัวเองด้วยอารมณ์ขุ่นเคือง ตอนแรกเธอก็ดีใจที่จะได้พบกับว่าที่สามีสุดหล่อเป็นคนแรกที่เธอมาถึงที่นี่ แต่ก็ต้องมาอารมณ์เสียเพราะทุกสิ่งอย่างไม่ได้เป็นอย่างที่เธอคิดหรือตั้งใจไว้เหตุการณ์เมื่อสามชั่วโมงก่อน“สวัสดีค่ะพี่เมฆ นิดนะคะ ตอนนี้นิดมาเช็คอินรอที่แอร์พอร์ตแล้วค่ะ อีกหนึ่งชั่วโมงเครื่องจะออก นิดจะไปถึงที่เชียงใหม่เวลา 11.45 น.นะคะ”“เดี๋ยวพี่ให้เวย์ไปรับนะพอดีพี่มีธุระต้องทำนิดหน่อย อะ..นี่เบอร์ของเวย์061-xxx-xxxx”“เอ่อ... โอเคค่ะ งั้นเดี๋ยวเราค่อยเจอกันนะคะ”หลังจากที่เธอลงจากเครื่องมา รับกระเป๋าเรียบร้อยแล้ว ก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะมีใครโทรหา เธอเดินออกมายืนรอหน้านิ่ว สุดท้ายก็ต้องเป็นเธอที่โทรหาเบอร์ที่เมฆาทิ้งไว้ให้ก่อนหน้านี้“นี่เคร

“เมื่อวานเธอไม่ได้ทำหน้าที่ เพราะฉะนั้นวันนี้ฉันจะทบต้นทบดอกเธอ”“อุ๊ย..พ่อเลี้ยง”ปลายฝนสะดุ้งเมื่อมีร่างอุ่นเข้ามาสวมกอดเธอจากด้านหลังด้วยความอ่อนโยนพร้อมเสียงกระซิบเสียงกระเส่าที่ชวนให้ขนลุกและมวนท้อง สันจมูกโด่งกดฝังไปที่แก้มสาว“พ่อเลี้ยงขาเดี๋ยวคุณนิดเธอมาเห็น มันจะไม่ดีนะคะ”“นิดเข้าไปในไร่กับเวหาแล้ว ที่นี่มีแต่เรา”พ่อเลี้ยงจับหญิงสาวพลิกตัวให้หันหน้าเข้า มือข้างหนึ่งเชยคางขึ้นนิ้วหัวแม่มือเกลี่ยที่ริมฝีปากบางให้เผยออกแล้วก้มลงประทับรอยจูบ ทั้งคู่จูบกันอย่างดูดดื่ม สองแขนเรียวยกขึ้นคล้องคออีกคน มือใหญ่สากข้างหนึ่งลูบไล้ที่สะโพกกลมกลึงบีบขยำอย่างมันมือ อีกมือสอดเข้าไปภายใต้เสื้อตัวโคร่งเข้าไปกอบกุมเค้นคลึงสองเต้า ไฟราคะในตัวหญิงสาวเริ่มก่อตัวขึ้น มือของพ่อเลี้ยงเปรียบเหมือนเปลวไฟไม่ว่าจับหรือสัมผัสส่วนไหนของร่างกายเธอ ก็พร้อมที่จะแผดเผาให้ไหม้หลอมละลายกลายเป็นเถ้าถ่าน เธอได้แต่ครางอืออาในลำคอเพราะอีกฝ่ายไม่ยอมปล่อยให้ปากเธอเป็นอิสระ เมื่อความหอมหวานถูกชิมจนพอใจเขาจึงถอนปากออกมาอย่างอ้อยอิ่ง“เธอบอกฉันมาปลายฝน เธอแอบไปทำเสน่ห์ยาแฝดหรือร่ายมนตร์อะไรใส่ฉันหรือเปล่า ฉันถึงได้ต้องก