เล่ห์รักร้ายนายเมฆา (NC18+)

เล่ห์รักร้ายนายเมฆา (NC18+)

last updateHuling Na-update : 2025-11-07
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
Hindi Sapat ang Ratings
39Mga Kabanata
625views
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

หนี้ที่เธอไม่ได้ก่อ แต่เธอต้องชดใช้แทนด้วยร่างกายเพียงเพราะเขาเป็นคนยื่นมือมาช่วยชีวิตพ่อของเธอไว้จากกลุ่มมาเฟีย และนี่คือสิ่งที่พ่อบังเกิดเกล้าของเธอพูด "ผมขอมอบสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิตผมทดแทนหนี้ที่พ่อเลี้ยงจ่ายให้ ปลายฝนลูกสาวของผมครับ" นับตั้งแต่วันนั้นเธอจึงกลายเป็น "เมียเก็บ" "เมียขัดดอก" ของพ่อเลี้ยงเมฆาคนที่เริ่มต้นเป็นเจ้าหนี้แต่จบลงด้วยการเป็นหนี้หัวใจ

view more

Kabanata 1

แนะนำตัวละคร

「池上先生、江川病院への異動……本当に決めたのか?」

斉藤勉(さいとう つとむ)院長は、池上由奈(いけがみ ゆな)の異動願を手にして目を丸くした。

由奈はわずかにまつげを震わせ、苦みを含んだ笑みを浮かべる。「はい、もう決めました」

その瞳に揺るがぬ決意を見て、勉は深いため息をつき、静かに署名した。

院長室を出て廊下を歩いたとき、由奈は白衣を着た長門歩実(ながと あゆみ)と、その隣にいる滝沢祐一(たきざわ ゆういち)、そして小さな男の子に出くわした。

一瞬、足が止まる。

まるで幸せな家族のような光景が、目に飛び込んできたのだ。

二人の間を歩く男の子が、左右の手をそれぞれ歩実と祐一にぎゅっと握られ、無邪気な笑顔を浮かべている。

由奈の胸に鋭い痛みが走った。

祐一が歩実と子どもに向ける柔らかな眼差し、穏やかで優しい仕草――それは、由奈が一度も与えられたことのないものだった。

彼は自分を憎んでいるのだと、由奈はよく知っている。

祐一の初恋の相手は歩実だった。だが、由奈が祐一の祖母・和恵(かずえ)と取引をして彼と結婚したとき、すでに二人は別れていた。とはいえ、その事実を知ったのは結婚後のことだった。

結局祐一にとって由奈は、隙を突き、卑怯な手で妻の座を奪った女でしかないのだ。

けれど――彼は知らない。

本当は、由奈の方が先に祐一と出会っていたのだ。だが彼は、その記憶をとっくに忘れていた。

結婚すれば思い出してくれる。冷え切った心も、寄り添えば少しずつ温まっていく。由奈はそう信じていた。

けれど、それは思い上がりにすぎなかった。

祐一は彼女を憎んでいる。愛してくれることなど、決してないのだ。

その証拠に、六年間の結婚生活のあいだ、彼は周囲に「独身だ」と言い続け、妻である由奈をまるで存在しない人間のように扱った。

「池上先生?」歩実が気づいて声をかける。

祐一は眉を寄せ、じっと由奈を見つめる。その視線には、まるで「余計なことを口にするな」と言いたげな緊張があった。

その距離感が、刹那に由奈の胸を締めつける。けれど彼女はすぐに表情を整え、頭を下げた。

「長門先生、滝沢社長、お疲れ様です」

祐一は最近、中央病院の出資者となり、病院経営に名を連ねている。もちろん、それは由奈のためではなく、歩実のためだった。

歩実が帰国してすぐ、祐一が彼女を中央病院に入れ、外科部長として推薦したのだ。院内では誰もが「歩実の後ろ盾が滝沢社長」と噂し、さらには二人が恋人関係だという話まで広がっていたが、祐一は何一つ否定しなかった。

歩実は祐一の腕を自然に取り、にこやかに言う。

「そんなにかしこまらなくていいのよ。私なんてまだ入ったばかりだし、これからいろいろ教えてもらわないと」

そのとき、男の子が祐一にしがみついた。「パパ、疲れた。抱っこして?」

由奈の顔色がさっと変わる。

――パパ?

歩実は慌ててしかめ顔をつくる。

「健斗、だめでしょ。そんな呼び方したら」そう言いながら祐一へ申し訳なさそうに視線を向けた。

「ごめんなさい、祐一。子どもがわかってなくて」

祐一はちらりと由奈を見たが、怒ることもなくただ穏やかに子どもを抱き上げた。

「いいんだ」

「僕、祐一パパが大好き!本当に僕のパパになってくれたらいいのに!」

健斗(けんと)は祐一の首に腕を回し、甘えるように声を弾ませた。

「もう、しょうがない子ね」歩実は苦笑しながら彼の頭を撫でた。

由奈は拳を固く握りしめる――こんなに優しい祐一を、彼女は見たことがない。

……もう諦めた。

どんなに頑張っても、冷たい心を温めることはできなかった。なら、終わりにするしかない。

重い気持ちを押し込み、由奈は三人を追い抜いてエレベーターに乗り込んだ。

……

異動の件は誰にも知らせていない、もちろん祐一にも。

知らせる必要がないと思ったし、彼が知りたがるはずもないのだから。

車を走らせ、由奈は滝沢家の本邸へ向かう。門前でチャイムを押すと、しばらくして使用人の森田(もりた)が出てきた。

「奥さま、お帰りなさいませ」

「おばあさまはいらっしゃる?」

「はい、中でお待ちです。どうぞ」

滝沢家の重鎮である和恵。祐一の祖父が亡くなって以来、家の一切を取り仕切ってきた女性だ。

彼女は南の町の商家の出で、若いころから手腕を発揮してきた。姑から疎まれても、表立って彼女を逆らう者はいなかった。

森田に案内され、由奈は静かな和室へ入る。そこでは和恵が座布団に正座し、数珠を手に念仏を唱えていた。

「奥さまがお見えです」

和恵はゆるやかに目を開き、横顔のまま「こちらへ」と告げる。

森田が下がると、由奈も正座して仏前に手を合わせた。

和恵は熱心な仏教徒で、よく寺に参拝し、香をあげていた。出かけると、戻るまでに半月ほどかかることもあった。

しばし沈黙が続いたのち、由奈は小さな声で切り出した。

「おばあさま……私、祐一さんと離婚したいと思っています」
Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata
Walang Komento
39 Kabanata
แนะนำตัวละคร
เขา เมฆา พ่อเลี้ยงหนุ่มวัย 39 ปี เขาครองความโสดมาทั้งชีวิต แล้วจู่จู่ก็มีคนนำเด็กสาว สวย ใส บริสุทธิ์ ใส่พานมาประเคนให้เขาถึงที่จะไม่รับไว้ก็กระไรอยู่พ่อเลี้ยงเมฆาเขายื่นมือเข้าไปช่วยปลดหนี้ให้กับครอบครัวหนึ่งจากกลุ่มมาเฟียและครอบครัวนั้นขอชดใช้คืนด้วยสิ่งที่มีค่าที่สุดของครอบครัวของพวกเขาแทนเงินตรา นั้นคือ "ปลายฝน" ลูกสาวคนเดียวของครอบครัวนี่ปลายฝน เธอคิดว่า ทำแค่งานในไร่นี้มันคุ้มกับราคาที่ฉันจ่ายใช้หนี้แลกชีวิตพ่อเธอมางั้นหรือเธอ ปลายฝน เด็กสาวอายุ 19 ปี สาวบ้านไร่ที่ถูกครอบครัวนำมาประเคนให้เขา เพื่อแลกกับการใช้หนี้ให้กลุ่มมาเฟียเธอ ยอมมอบชีวิตทั้งชีวิตให้กับ เขา เพื่อแลกกับความอยู่รอดปลอดภัยของครอบครัวและนี่คือการลงลายลักษณ์อักษรด้วยตัวของเธอเอง“จากนี้ต่อไปชีวิตของปลายฝนเป็นของพ่อเลี้ยงเมฆาแต่เพียงผู้เดียว”หนี้ที่เธอไม่ได้ก่อ แต่เธอต้องชดใช้แทนด้วยร่างกาย เพียงเพราะเขาเป็นคนที่ยื่นมือมาช่วยชีวิตพ่อของเธอและใช้หนี้แทนให้กับกลุ่มมาเฟีย ผมขอมอบสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิตของผมให้พ่อเลี้ยง "ลูกสาวของผมปลายฝน"นิยายเรื่องนี้เป็นนิยายรัก โรแมนติก ไม่ดราม่า ไม่มีนอกกาย ไม่มีนอกใจ
Magbasa pa
บทที่ 1 : ภาระหนี้
“หยุดนะ นี่มันอะไรกันนี่”ซ่อนกลิ่นหญิงวัยกลางคนวิ่งหน้าตาตื่นมาจากหลังบ้าน เมื่อได้ยินเสียงโครมครามที่หน้าบ้าน เธอวิ่งมาถึงก็กรีดร้องด้วยความตกใจเมื่อเห็น “พัน” สามีของตัวเองนอนจมกองเลือด ท่ามกลางชายฉกรรจ์รูปร่างสูงใหญ่ที่ถือไม้หน้าสามยืนล้อมรอบอยู่ เธอจึงแผดเสียงตะโกนดังลั่น แล้ววิ่งเข้าไปประคองสามีดึงมาไว้ในอ้อมอกของตนเองทันใดนั้น “ปลายฝน” ลูกสาวคนเดียวของพันและซ่อนกลิ่นก็วิ่งตามออกมา แล้วก็ต้องตกใจกับภาพที่เห็นแม่ของตนประคองกอดผู้เป็นพ่อที่เนื้อตัวเต็มไปด้วยเลือด“พ่อ”ปลายฝนวิ่งเข้าไปหากอดพ่อกับแม่ไว้ ซ่อนกลิ่นส่งร่างที่อ่อนแรงให้ไปอยู่ในอ้อมกอดของลูกสาว เธอหันซ้ายแลขวา แล้วเธอก็เห็นพลั่วตักดินวางอยู่ใกล้ๆ เธอจึงไม่ได้คิดอะไรมาก พุ่งตัวไปคว้าพลั่วแล้วกวัดแกว่งไปมาหมายจะไปฟาดหน้าเหล่าคนชั่วทั้งหลายที่ยืนรายล้อมอยู่“นี่แน่ พวกแกเป็นใคร มาตีผัวฉันทำไม”“โอ๊ย.. อีนี่ วอนเสียแล้วไหมล่ะมึง”หนึ่งในชายฉกรรจ์ที่โดนพลั่วฟาด เขายื่นมือไปจิกที่ผมของซ่อนกลิ่นแล้วตบเข้าไปเต็มแรง“เพี๊ยะ.. ปกติกูจะไม่ทำผู้หญิง แต่มึงวอนหาเรื่องเองนะอีนี่”ซ่อนกลิ่นใบหน้าหันไปตามแรงของฝ่ามือยักษ์ที่ตบมา มุมปา
Magbasa pa
บทที่ 2 : ฮีโร่
“ปล่อยฉัน..ปล่อยฉันสิ..ไอ้คนชั่ว”“เออ..แหกปากไปเถอะมึง เดี๋ยวคืนนี้กูจะเย็บให้ร้องไม่หยุดทั้งคืนไปเลย”ทันใดนั้นแสงไฟสูงก็สาดใส่วาบเข้ามา นับว่ายังไม่ถึงคราวเคราะห์ของปลายฝนเลยเสียทีเดียว เมื่อมีรถกระบะโฟว์วิลไดร์ฟวิ่งผ่านมาจอดตรงหน้า“เฮ้ย.. อะไรวะ ไม่ใช่เรื่องของพวกมึงอย่าเสือกดีกว่า”ชายหนุ่มอีกสามคนเดินเข้ามาหาผู้มาใหม่อย่างเอาเรื่อง ชายหนุ่มคนหนึ่งกระโดดลงจากรถโฟว์วิลไดร์ฟฝั่งคนขับ เขาเป็นคนผิวเข้มใบหน้าคมใส่เสื้อแขนยาวลายสก๊อต“ไม่เสือกไม่ได้ว่ะ นี่เป็นอาณาเขตของพ่อเลี้ยงเมฆา พวกหมาหมู่อย่างพวกมึงปล่อยผู้หญิงเดี๋ยวนี้ แล้วก็ออกไปจากที่ตรงนี้เร็วๆ ด้วย”“ปากดีนะมึง กินหมัดกูหน่อยเป็นไร”ชายสามคนปรี่เข้ามาหมายจะทำร้าย คนที่มาใหม่ แต่คนนั้นกลับควักปืนสั้นออกจากเอวแล้วชี้ไปที่หน้าหนึ่งในสามคนนั้น“หรือมึงอยากจะลองกินลูกตะกั่วสักเม็ดไหมล่ะ มึงคงเป็นนักเลงรับจ้างปลายแถวที่พึ่งมาอยู่แถวนี้เลยไม่รู้จักกูสินะ จำชื่อกูไว้กูเวหามือขวาของพ่อเลี้ยงเมฆา ฉายา เวหานัดเดียว รึมึงอยากลอง บอกเลยกูไม่เคยพลาด ยิ่งระยะใกล้ๆ แบบนี้ด้วยกูยิ่งถนัด”ปัง!! เสียงกระสุนยิงเฉียดหน้าหนึ่งในสามไปนิดเดียว แต่ก
Magbasa pa
บทที่ 3 : เก็บอาการ
เช้าวันใหม่ เมฆาตื่นขึ้นมาตั้งแต่เช้า เขาจัดการตัวเองเรียบร้อยแล้วจึงเดินออกจากห้องลงบันไดมาชั้นล่าง เจอกับป้าสมหมายแม่บ้านที่กำลังเตรียมอาหารใส่บาตรพระสงฆ์ “สวัสดีจ้ะพ่อเลี้ยง วันนี้พ่อเลี้ยงลงมาเช้าจัง จะรับกาแฟเลยไหมจ๊ะ เดี๋ยวป้าเตรียมให้” “ไม่เป็นไรครับ ป้าหมายไปใส่บาตรได้เลย เดี๋ยวผมเข้าไปเดินเล่นในไร่ก่อน” เมฆาเดินไปเรื่อยๆ อากาศยามเช้าเย็นสบายมีไอหมอกลอยฟุ้งพัดมาปะทะร่างกาย บนยอดหญ้าถูกปกคลุมไปด้วยหยาดน้ำค้าง ช่วงเวลาหกโมงกว่าๆ อย่างนี้ คนงานในไร่ส่วนใหญ่ยังไม่เข้ามา ต้องรอใกล้ๆ 07.00 น. จึงจะทะยอยเข้ามาทำงานกัน เวลาทำงานในไร่ของเมฆาจะเริ่มที่ 07.00 น. แล้วเลิกงานเวลา 16.00 น. เพราะทางภาคเหนือช่วงกลางวันอากาศจะร้อนจัด จึงปรับเวลาให้เริ่มงานเร็ว และเลิกงานเร็วเพื่อความเหมาะสมของสภาพอากาศ “สวัสดีครับพ่อเลี้ยง วันนี้เข้าไร่แต่เช้าเลยนะครับ” เสียงคนงานเก่าแก่กล่าวทักทายเจ้านายหนุ่ม “ลุงเสริมก็มาเช้าเหมือนกันนะครับ นี่ยังอีกเกือบชั่วโมงกว่าจะเริ่มงาน” “พอดีทำอะไรที่บ้านเสร็จแล้วก็มาที่ไร่เลยดีกว่า ขี้เกียจอยู่ฟั
Magbasa pa
บทที่ 4 : ฝากฝัง
ที่บ้านลุงพัน “นี่พ่อมึง เล่ามาเสียดีดี ว่าแกไปเอาเงินเขามาตั้งเยอะแยะแบบนั้นแกเอาไปทำอะไรฮะ ฉันไม่เคยเห็นแม้แต่สตางค์แดงเดียว แล้วทีนี้จะหาที่ไหนไปชดใช้ให้เขาล่ะ หรือว่าแกต้องตายกลายเป็นผีเฝ้าไร่นี้จริงๆ ตาพันนะตาพัน” “แม่ซ่อนกลิ่น แม่เล่นยิงคำถามมาเป็นชุด พ่อจะตอบอันไหนก่อนดีล่ะ” “ไม่ต้องมาเล่นลิ้นเลย เกือบตายเป็นผีแล้วยังไม่รู้ตัวอีก ว่าไงไปเอาเงินเขามาจริงไหม แล้วแกเอาเงินนั่นไปทำอะไร หรือว่าแกแอบไปมีเมียน้อยที่ไหน..นังบัวใช่ไหม ฉันเห็นมันชอบมาทำตาเล็กตาน้อยใส่แกอยู่” “ไปกันใหญ่แล้วแม่ซ่อนกลิ่น ถึงพ่อจะชั่วช้าเลวทรามแค่ไหน แต่พ่อก็รักครอบครัวนะ ไม่มีหรอกบ้านเล็กบ้านน้อยอ่ะ พ่อก็มีแต่บ้านนี้บ้านเดียว พ่อมีแม่ซ่อนกลิ่นคนเดียวนะจ๊ะเมียจ๋า” “ไม่ต้องมาปากดี แล้วจะเล่าได้หรือยัง ถ้ายังไม่พูดเดี๋ยวแม่จะแพ่นกบาลให้แตกอีกข้างหนึ่งเลย” คนเป็นเมียยกมือจะตบหัวผัว คนเป็นผัวรีบยกแขนขึ้นมาบังเพราะกลัวว่าเมียจะตีหัวจริง “เล่าแล้วจ้ะแม่จ๋า คือ พ่อไปเล่นที่บ่อนเฮียชัชตอนแรกมันก็พอจะได้อยู่บ้าง แต่เล่นไปเล่นมามันก็เริ่มเสีย แล้วก็เสียเพิ
Magbasa pa
บทที่ 5 : อ้อนวอน
จากที่เมฆาได้รับข้อมูลจากมือขวาคนสนิท เขาก็กระตุกยิ้มที่มุมปากและบอกให้เวหาไปบอกครอบครัวนั้นให้เข้ามาคุยกับเขาในวันรุ่งขึ้น “พ่อเลี้ยงตกลงจะช่วยลุงพันใช่ไหม” เวหาถามหยั่งเชิง เขาจะได้บอกลุงพันและครอบครัวได้ถูก “ช่วยนะมันก็ต้องช่วยอยู่แล้ว ฉันคงไม่ปล่อยให้ใครมาฆ่ากันตายในพื้นที่ของฉันหรอก แต่ฉันก็คงไม่เอาเงินห้าล้านบาทไปทิ้งฟรีหรอกนะ ฉันทำธุรกิจไม่ได้เป็นองค์กรการกุศล” “หมายความว่าไง พ่อเลี้ยงจะให้เขามากู้พ่อเลี้ยงแทนนะหรือ แล้วลุงพันกับน้ากลิ่นจะมีเงินมาจ่ายต้นจ่ายดอกได้หรือเปล่านะ ส่วนปลายฝนก็พึ่งเรียนจบมอ.หกยังไม่ได้ทำงาน” “สรุปที่นายเป็นกังวลเนี่ย นายห่วงกลัวฉันไม่ได้เงินคืน หรือห่วงครอบครัวนั้นกันแน่” “เอ่อ.. ก็ทั้งคู่นั่นแหละ” “ฉันมีทางเลือกให้แค่นี้ บอกให้เขามาที่นี่พรุ่งนี้เก้าโมงเช้า อย่าช้านะ เพราะฉันมีธุระต้องไปทำต่อ” “ครับพ่อเลี้ยง” เวหายอมรับว่าเขาเริ่มเป็นห่วงครอบครัวลุงพันว่าจะเอาเงินที่ไหนมาผ่อนจ่ายให้พ่อเลี้ยง ลำพังเงินเดือนที่ทำในไร่ก็แค่พอค่าใช่จ่ายประจำวันเท่านั้น แต่พอคิดอีกที
Magbasa pa
บทที่ 6 : เจ้าชีวิต
ลุงพันสบตาเมฆาด้วยสายตาเศร้าแบบหมดอาลัยตายอยากในชีวิต “พวกผมหมดหนทางแล้วจริงๆ ครับพ่อเลี้ยง” “ถ้าฉันช่วยแล้วฉันจะได้อะไร ที่มันคุ้มกับเงินห้าล้านล่ะ” ลุงพันมองหน้าลูกสาว ใช้นิ้วปาดน้ำตา “ปลายฝน พ่อรักหนูนะลูก” ปลายฝนพยักหน้ารับรู้ ลุงพันหันไปคุยกับคนเป็นนายต่อ “กระผมมีปลายฝนเป็นลูกสาวเพียงคนเดียว เธอเป็นสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิตผม กระผมจะขอยกลูกสาวคนนี้ให้พ่อเลี้ยงเป็นข้อแลกเปลี่ยนครับ” “พ่อ” “มันคือทางออกที่ดีที่สุดแล้วปลายฝนเอ๋ย” “หนูเป็นคนนะ หนูไม่ใช่สิ่งของ พ่อเอาหนูมาขายแบบนี้ได้อย่างไรกัน” ปลายฝนมองหน้าผู้เป็นบิดาด้วยความปวดร้าวในใจ“พ่อกลัวไอ้พวกนั้นมันจะกลับมาทำร้ายลูก ถ้าลูกอยู่กับพ่อเลี้ยง ลูกจะปลอดภัย เชื่อพ่อนะว่าเป็นทางออกที่ดีที่สุดแล้ว”เมฆามองสองพ่อลูก เขาไม่คิดว่าการพนันมันจะทำให้คนเป็นพ่อขายลูกในไส้ได้ ผู้เป็นพ่อได้แต่ปลอบโยนลูกสาวที่สะอื้นไห้“ได้ข้อสรุปกันหรือยัง ฉันมีเวลาไม่มากนะ ถ้ายังตกลงกันไม่ได้ก็กลับไปนอนคิดกันก่อนก็ได้นะ แต่บอกไว้ก่อนว่าฉันอาจจะเข้ากรุงเทพสักสั
Magbasa pa
บทที่ 7 : คนงานในไร่ คนใหม่
ปลายฝนหิ้วกระเป๋าเสื้อผ้ามาหนึ่งใบ ภายในมีเสื้อผ้าไม่กี่ตัวกับของใช้ส่วนตัวอีกแล้วเล็กน้อย เธอยกมือไหว้สมหมายป้าแม่บ้านที่ดูแลความเรียบร้อยของเรือนไม้บ้านพักของพ่อเลี้ยงเมฆา “สวัสดีค่ะป้าหมาย” “นี่เอ็งมีของมาแค่นี้เองหรือนังหนู กระเป๋าใบเดียวนี่นะ เราต้องมาอยู่กับพ่อเลี้ยงยาวๆ ไม่ได้มาเที่ยววันสองวันนะ” “ปลายไม่ค่อยมีของอะไรหรอกจ้ะป้า ปกติเสื้อผ้าก็มีไม่กี่ตัวแล้วก็ของใช้ส่วนตัวนิดหน่อยค่ะ” “ผิดกับนังเหมียวลูกป้าเลย รายนั้นไม่รู้จะซื้ออะไรนักหนาเสื้อผ้าเต็มตู้ไปหมด มา มาเอาของไปเก็บก่อน ที่พักเราอยู่ทางโน้น” สมหมายพาปลายฝนไปห้องพักที่เป็นเรือนไม้หลังเล็ก ถูกสร้างไว้ด้านหลังเรือนพักหลังใหญ่ของเมฆา ครั้งแรกเมฆาตั้งใจสร้างเอาไว้ให้เวหา แต่เวหาขอไปอยู่ที่เรือนไม้ในไร่แทน ด้วยเหตุผลที่ว่าอยากมีเวลาส่วนตัวบ้าง ไม่อยากเห็นหน้าพ่อเลี้ยงทั้งวันทั้งคืน ประตูถูกเปิดออกมา ด้านในมีห้องนอนหนึ่งห้อง ห้องครัวเล็กๆ ห้องน้ำ และเฟอร์นิเจอร์ที่จำเป็นเช่นตู้เสื้อผ้า พัดลม ตู้เย็น “อยู่ได้ไหม ขาดเหลือหรืออยากได้อะไรก็บอกป้าได้”
Magbasa pa
บทที่ 8 : ย้ายมาช่วยงานบนเรือน
ชบาพาปลายฝนมานั่งพักในร่มเอาพัดมาโบกพัดวีให้ เอายาดมมาให้ดม สักพักคนที่หน้าซีดก็เริ่มมีอาการดีขึ้น ใบหน้าเริ่มมีเลือดฝาดสูบฉีดมา “นี่แหละผลของความดื้อของเรา” “ขอโทษจ้ะพี่ชบา ปลายเห็นทุกคนทำงานกันไม่ได้หยุดพักเลย ปลายก็อยากช่วยจ้ะ” “โอ๊ย เรามันกระดูกคนละเบอร์ เอ็งนะพึ่งมาวันนี้วันแรก ส่วนพวกพี่ทำกันมานานร่างกายมันชินแล้ว คราวหน้าถ้ารู้สึกไม่ดีต้องรีบพักรู้ไหม ถ้าเกิดพี่ไม่หันมาเห็นมีหวังเอ็งล้มหัวฟาดพื้นไปแล้ว” “จ้ะพี่” “นี่ก็จะเที่ยงแล้ว ไปล้างไม้ล้างมือรอกินข้าวเที่ยงเลยก็ได้” เมื่อถึงเวลาพักเที่ยงทุกคนก็เดินเข้าแถวถือถาดหลุมให้อารมณ์เหมือนตอนเรียนอยู่โรงเรียนประถมใครใคร่ตักข้าวมากน้อยเท่าไหร่ก็ได้ จะเติมกี่รอบก็ได้ มื้อเที่ยงนี้เป็นเมนูแกงส้มผักกาดจอ กับไข่เจียว“น้องสาวเป็นเด็กใหม่พึ่งมาหรือจ๊ะ ชื่ออะไรครับพี่ชื่อเข้มนะ”ชายหนุ่มผิวเข้มสมชื่อเอ่ยปากแซว ปลายฝนได้แต่ยิ้มแหย และก็มีเสียงสวรรค์ขึ้นมา“มึงหยุดเลยไอ้เข้ม แหมเห็นเด็กใหม่มาไม่ได้นะมึง ขี้หลีไปทั่ว ปลายมาทางนี้มาอย่าไปสนใจมัน” ชบาตะโกนต่อว่าชายผิวเข้มที่แซวน้องใ
Magbasa pa
บทที่ 9 : ใจเต้นแรง
ปลายฝนไม่เคยใกล้ชิดกับชายใดมาก่อน ใบหน้าร้อนผ่าว หัวใจของเธอเริ่มเต้นรัวแรง หายใจถี่ขึ้นโดยอัตโนมัติ ทรวงอกที่ขยับตามแรงลมหายใจดึงดูดความสนใจของเมฆา เขาอยากจะดึงเสื้อยืดตัวโคร่งของเธอถอดโยนทิ้งให้พ้นสายตาจริงๆ “ว่าไง เธอจะดูแลฉันอย่างไรปลายฝน” “เอ่อ.. หนูก็จะเตรียมกาแฟพ่อเลี้ยงตอนเช้า ทำอาหารให้พ่อเลี้ยงทานตอนเที่ยงกับตอนเย็นจ้ะ แล้วก็จะทำความสะอาดเรือนให้ด้วย” ปลายฝนตอบด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก เมฆากระตุกยิ้มที่มุมปาก เขาใช้มือข้างหนึ่งช้อนคางเด็กสาวให้สบตาเขา ดวงตาสวยใสราวกับลูกกวางน้อยมีแววตาที่หวาดหวั่น จากการถูกสายตาที่แข็งกร้าว ดุดันราวราชสีห์ของอีกฝ่ายจ้องมอง “เธอคิดว่าทำแค่นี้มันจะคุ้มค่ากับเงินห้าล้านของฉันไหม ไหนจะค่าที่พัก ค่าน้ำ ค่าไฟ แล้วอาหารที่เธอกินวันละสามมื้ออีก” “เอ่อ.. พ่อเลี้ยงให้หนูทำงานเพิ่มก็ได้นะจ๊ะ” ยิ่งเห็นแววตาที่ตื่นตระหนกหวาดกลัว แต่พยายามทำเป็นใจดีสู้เสือของปลายฝน เมฆาก็ยิ่งอยากแกล้ง “สงสัยฉันต้องให้เธอมาทำโอทีช่วงกลางคืนเพิ่มแล้วสิ” “พ่อเลี้ยงหิวแล้วใช่ไหมจ๊ะ เดี๋ยวหนูไปเตรียม
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status