All Chapters of เล่ห์รักร้ายนายเมฆา (NC18+): Chapter 11 - Chapter 20

ความคิดในสมองของเมฆาแบ่งเป็นสองส่วนที่กำลังตีกันความคิดแรกคือเดินไปลากเจ้าตัวปัญหาขึ้นห้องแล้วให้รับผิดชอบที่หล่อนทำให้อารมณ์กระสันของเขาพลุ่งพล่านในตอนนี้ ซึ่งเขาสามารถทำได้อยู่แล้วเพราะเด็กนั่นเป็นสมบัติของเขาแต่อีกความคิดเขาก็ยังมีมนุษยธรรมมากพอ เพราะการทำแบบนั้นก็เท่ากับขืนใจ รอให้เด็กคนนี้เต็มใจแล้วคลานมาหาเขาเองดีกว่า ไม่ต้องรีบสุดท้ายความคิดฝ่ายขาวก็ชนะความคิดด้านมืด เขาจึงเดินขึ้นห้องไปจัดการปลดปล่อยอารมณ์ของตัวเองด้วยสองมือของเขาเอง ส่วนปลายฝนยืนล้างจานไป ภาพที่พ่อเลี้ยงยื่นหน้ามาใกล้ๆ เธอเมื่อช่วงเย็นที่บริเวณตรงที่เธอยืนอยู่ตรงนี้ ก็ทำให้ใจเธอเต้นแรง มันเกิดอะไรกับเธอนะเนี่ยความรู้สึกแบบนี้คืออะไร เธอล้างจานเก็บทำความสะอาดครัวเสร็จก็รีบกลับเข้าเรือนพักของตัวเอง และหลับไปด้วยความว้าวุ่นใจและเหนื่อยล้าจากงานในไร่มาทั้งวัน โดยไม่รู้เลยว่ามีใครบางคนแอบจินตนาการถึงใบหน้าและรูปร่างเธอแล้วเอาไปใช้สำเร็จความใคร่ของตนเองเช้าวันรุ่งขึ้น ปลายฝนตื่นแต่เช้าเธอเตรียมอาหารมื้อเช้าง่ายๆเป็นผัดกะหล่ำปลีใส่ไข่สำหรับตัวเองและใส่บาตร พอใส่บาตรเสร็จเธอเตรียมจะเดินเข้าบ้านเว

เมฆาปลดกางเกงลงแล้วควักเจ้าลูกชายของเขาออกมา ท่อนเอ็นที่มีขนาดเกือบเท่าแขนของปลายฝน ความยาวไม่ใช่น้อย ทำให้ปลายฝนตะลึงงัน เผลอกระเถิบถอยหลังจนชิดผนังเรือนโดยไม่รู้ตัว เมฆาก้าวตามไป แล้วจับท่อนเอ็นจ่อไปที่ปากเธอ ปลายหัวหยักมีน้ำปริ่มออกมา ปลายฝนตกใจทำอะไรไม่ถูก ทั้งกลัว ทั้งตระหนก“เอาเข้าไปในปากเธอสิปลายฝน แล้วดูดเลียให้ฉันเหมือนที่เธอดูดนิ้วฉันเมื่อครู่นี้ แต่ห้ามให้ฟันโดนของฉันเด็ดขาด”“พ่อเลี้ยง หนู หนูกลัว”“ทำตามที่ฉันสั่งอย่าให้ฉันโมโห เธอต้องเอาใจฉันและตามใจทำให้ฉันพอใจฉันเข้าใจไหม”ปลายฝนอ้าปากสั่นระริกครอบท่อนเอ็นของผู้เป็นเจ้าชีวิตเธอ กลิ่นและรสชาติของน้ำที่ปริ่มที่ปลายหัวทำให้เธอรู้สึกพะอืดพะอม แต่เธอไม่สามารถปฏิเสธมันได้เพราะสายตาที่แข็งกร้าวดุดันกำลังจ้องมองเธออยู่เพียงแค่ส่วนหนึ่งของร่างกายเขาเข้าไปอยู่ในโพรงปากที่อ่อนนุ่มและอุ่นชื้นของหญิงสาว เขาก็สยิวเสียวซ่านจนแทบจะอดรนทนไม่ได้ เสียงแหบพร่าแต่แฝงไปด้วยอำนาจทั้งครางและออกคำสั่ง“อ่า.. ขยับปากหน่อยปลายฝน ดูดแรงหน่อย อ่าส์ อย่างนั้นแหละ แม่งโคตรดีเลย”ปลายฝนออกแรงดูดตามคำสั่ง ดูดจนแก้มตอบด้วยท่าทางที่ไม่ประสีประสาอ่อนต่

เมฆาหยิบจานส้มออกจากมือหญิงเอาไปวางไปที่โต๊ะหัวเตียง เขาโอบกอดหญิงสาว ประทับจูบที่ริมฝีปากบางที่ปิดสนิทอีกครั้ง“อ้าปากสิปลายฝน”เสียงนุ่มทุ้มแต่แฝงไปด้วยความเอาแต่ใจเอ่ยปากสั่ง ริมฝีปากบางเผยอตามคำสั่งเปิดรับลิ้นหนาสากให้เข้าไปทักทายเรียวลิ้นเล็กของเธอ ปลายฝนไม่ประสีประสาเรื่องการจูบ เธอจึงปล่อยให้เมฆาเป็นฝ่ายนำทำตามอำเภอใจเพียงได้สัมผัสกับร่างกายของหญิงสาวไฟราคะในใจและกายของเมฆาเริ่มรุกโชนอีกครั้ง เสื้อยืดตัวโคร่งและตะขอชั้นในถูกปลดและถอดออกอย่างเชี่ยวชาญ หน้าอกทรงโตไร้การศัลยกรรมดีดผึงออกมาและกระเพื่อมตามลมหายใจของเจ้าของ“สวย”เมฆาหลุดรำพึงออกมาด้วยน้ำเสียงแหบกระเส่าอย่างแผ่วเบา ปลายจมูกโด่งเป็นสันมุดเข้าไปสูดดมกลิ่นกายสาว เขาพรมจูบดูดเม้มแสดงความเป็นเจ้าของ จนเป็นรอยสีกุหลาบเต็มไปหมด เขาดันตัวหญิงสาวให้นอนราบลงบนเตียงของเขา ที่ไม่เคยมีหญิงใดได้เคยมาสัมผัส“ฉันถามเธออีกครั้ง เธอเคยมีอะไรกับผู้ชายหรือไม่”ปลายฝนส่ายหน้า หัวใจเต้นโครมคราม“เวลาฉันถามนั่นหมายความว่าฉันต้องการได้ยินคำตอบจากปากของเธอ จงพูดมันออกมา ตอบฉันมาอีกครั้งว่าเธอเคยมีอะไรกับใครมาก่อนหรือไม่”“เอ่อ..หนูไม่เคยมีอ

เสียงนกร้องและไก่ขันยามเช้าเล็ดลอดเข้ามาทำลายความเงียบสงบในห้องสี่เหลี่ยม แสงแดดอ่อนๆ ส่องผ่านม่านบางที่หน้าต่างบานที่เปิดแง้มไว้ หญิงสาวใบหน้าหวานนอนหลับตาพริ้มเส้นผมสยายบนหมอน เธอค่อยๆ ลืมตา และหันมองรอบๆ ห้อง แล้วนึกขึ้นได้ว่าที่นี่ไม่ใช่ห้องของตนเอง เธอพยายามมองหาเจ้าของห้องแต่ก็ไม่พบ แล้วภาพความทรงจำที่วาบหวามเมื่อคืนก็ค่อยๆ ไหลเข้ามาในหัว ใบหน้าเธอแดงระเรื่อขึ้นมาทันที สัมผัสอันอ่อนโยนสลับกับการกระทำที่เร่าร้อน เธอขยับหมายจะดันตัวให้นั่งขึ้นก็ต้องรู้สึกเจ็บแป๊บที่ช่วงล่าง“โอ๊ย”ปลายฝนสำรวจตัวเองพบว่าเสื้อผ้าที่อยู่บนตัวของเธอนั้นเป็นเสื้อยืดตัวโตและกางเกงขาสั้นที่เธอใส่แล้วยาวมาเกือบคลุมเข่าพอคิดย้อนไปว่าคงจะเป็นเจ้าของเตียงนี้ที่เป็นคนอาบน้ำและแต่งตัวให้เธอ ใบหน้าก็ร้อนวูบขึ้นอีกครั้งเธอมองไปรอบห้องไร้วี่แววเจ้าของห้องจริงๆ ด้วย แต่แล้วสายตาก็ไปสะดุดที่โต๊ะตรงหัวเตียงมีชามและถ้วยเล็กๆ กับกระดาษวางอยู่ เธอหยิบกระดาษขึ้นมาอ่าน“เมื่อคืนเธอเหมือนมีไข้ฉันให้เธอกินยาไปแล้ว ถ้าตื่นแล้วกินข้าวต้มให้หมดถ้วยแล้วกินยานี่อีกเม็ด แล้วไปนอนพักวันนี้ไม่ต้องทำงาน อ้อ.. แล้วก็ของในถุงฉันซื้อ

ช่วงเวลากว่าหนึ่งสัปดาห์ที่ป้าสมหมายลางานไปงานแต่งหลานสาวที่ต่างจังหวัด ความสัมพันธ์ของพ่อเลี้ยงหนุ่มกับเด็กสาวในอาณัติของเขาดำเนินชีวิตกันตามปกติ ช่วงเวลากลางวันเด็กสาวมีหน้าที่ดูแลเรือนพัก ทำความสะอาด รดน้ำต้นไม้ จัดการเรื่องอาหาร ช่วงกลางคืนขึ้นไปปฏิบัติงานบนเตียงไม่ได้ขาด เรียกว่าเรือนเล็กที่จัดให้เป็นที่อยู่ของปลายฝนนั้น เธอใช้มันเป็นเพียงสถานที่อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเท่านั้นแต่พอถึงกำหนดวันที่ป้าสมหมายต้องกลับ ป้าแกก็โทรมาขอลางานอยู่กับลูกๆ และญาติต่อ เลยทำให้ปลายฝนยังคงต้องทำงานที่เรือนของเมฆาต่อไปหลังจากที่สภาพร่างกายของปลายฝนเริ่มคุ้นชินและปรับตัวได้กับเมฆา เธอก็จะตื่นตอนเช้ามืดเพื่อกลับไปอาบน้ำจัดการตัวเองที่เรือนเล็กแล้วกลับมาเตรียมทำอาหารเช้าแบบง่ายๆ ให้เมฆาจากคนที่กินแต่กาแฟดำตอนเช้าเพียงอย่างเดียว เดี๋ยวนี้กลับกลายเป็นว่าเป็นฝ่ายมานั่งรอให้เด็กสาวมาเสิร์ฟอาหารมื้อเช้า เพราะทนความออดอ้อนของหญิงสาวไม่ไหว เพียงเธอให้เหตุผลว่าอาหารเช้ามีประโยชน์ต่อร่างกาย พ่อเลี้ยงจะได้มีเรี่ยวแรงในการทำงานและทำกิจกรรมต่างๆ ในแต่ละวัน ซึ่งสิ่งที่เขาสนใจก็คือการเรี่ยวแรงในการทำกิจกรรมร่วมกั