All Chapters of เล่ห์รักร้ายนายเมฆา (NC18+): Chapter 31 - Chapter 39

“วันนี้ดีใจจังเลยที่เราได้มาเดินเที่ยวด้วยกัน ฉันละก็กลัวว่าเธอจะมาไม่ได้ กลัวพ่อเลี้ยงจะไม่อนุญาต ฉันถามหน่อยสิปลาย เธอไปทำงานในเรือนพ่อเลี้ยง ต้องได้ใกล้ชิดพ่อเลี้ยงมากๆ ความจริงแล้วเขาเป็นคนดุไหม”ชบาเพื่อนสาวชาวไร่ที่เคยสอนงานให้ปลายฝนตอนที่ปลายฝนเข้าไปทำงานในไร่ด้วยวัยที่ใกล้กันทำให้ทั้งคู่สนิทกัน แม้ว่าช่วงหลังปลายฝนจะไม่ได้ไปทำงานในไร่ แต่ทั้งคู่ก็ได้เจอกันบ้างตอนที่ปลายฝนเข้าไปเก็บผัก เก็บไข่หรือเข้าไปเอาปลาที่โรงครัวมาเตรียมอาหารให้พ่อเลี้ยง ช่วงไหนที่ทั้งคู่ว่างตรงกันชบาก็จะมาหาหรือไม่ก็พาปลายฝนไปตำส้มตำกินกัน แล้ววันนี้เป็นวันที่ชบาพักไม่ได้ไปทำงานในไร่ เธอจึงมาชวนปลายฝนให้ไปเที่ยวงานวัดในตัวอำเภอด้วยกัน ตอนแรกปลายฝนปฏิเสธเพราะว่าไม่กล้าไปขอเมฆา แต่ทนการรบเร้าของชบาไม่ได้เธอจึงลองไปขอเมฆาดูเหตุการณ์ช่วงเช้าปลายฝนถือถาดกาแฟและผลไม้เข้าไปวางไว้ให้เมฆาที่โต๊ะทำงาน“ผลไม้และกาแฟค่ะพ่อเลี้ยง”“อืม.. ขอบใจ”เมฆาที่ยังคงจ้องมองข้อมูลที่จอไอแพดด้วยความสนอกสนใจจึงไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองคนที่นำผลไม้และกาแฟเข้ามาเสิร์ฟ แต่สักพักเขาก็รู้สึกได้ว่าเธอคนนั้นยังคงยืนอยู่ใกล้ๆ ไม่ได้ออกไปจาก

ภายในห้องพักสี่เหลี่ยม“คุณแม่เดินทางมาเหนื่อยๆ พักผ่อนก่อนเถอะครับ”“นี่ตาเมฆลูกไม่ต้องมาหนีแม่เลย บอกแม่มาว่าเด็กผู้หญิงในห้องครัวคนนั้นไม่ได้เป็นแค่คนงานหรือเด็กทำงานบ้านใช่ไหม”“ปลายฝนเป็นลูกของลูกจ้างในไร่ เธอเข้ามาทำงานในไร่ ป้าสมหมายเห็นเลยขอมาช่วยงานที่เรือน เพราะแกวางแผนจะกลับไปอยู่ที่ต่างจังหวัดครับก็ไม่ได้มีอะไรมาก และที่สำคัญป้าสมหมายแกรู้จักครอบครัวนี้ดีครับ”“นี่แม่เป็นคนคลอดลูก เลี้ยงลูกมาตั้งแต่เล็กแต่น้อยแม่จะไม่รู้จักลูกชายของแม่เลยหรือ ว่าคนที่หวงพื้นที่ส่วนตัวแบบลูก จะยอมให้ใครมาอยู่ร่วมชายคาได้ง่ายๆ แบบนี้”“เราก็ต่างคนต่างอยู่ เขาพักอยู่ที่เรือนด้านหลัง ต่างคนต่างทำงาน เขาไม่ได้มายุ่งกับพื้นที่ของผมอยู่แล้ว”เมฆาพยายามเลี่ยงที่จะไม่อธิบายอะไรมาก ถ้าเขารู้ตัวมาก่อนว่าแม่จะมาคงได้มีเวลาเตรียมตัวตอบคำถามเรื่องของปลายฝนมากกว่านี้ ส่วนคุณหญิงเธอคิดว่ายังมีเวลาอีกหลายวันที่เธอจะสืบเสาะหาความจริง จึงไม่อยากคาดคั้นอะไรลูกชายมาก เธอจะรอเวลาที่เธอจับโป๊ะได้เอง และคิดว่าอีกไม่นานที่โต๊ะอาหารวันนี้ต่างไปจากทุกวันเพราะมีผู้ร่วมโต๊ะหลายคน เมฆานั่งข้างคุณหญิงมัณฑนาโดยมีสกุณาแล

คุณหญิงมัณฑนาอยู่ที่ไร่เมฆามาได้สามสี่วัน เธอพยายามจับตาดูเด็กสาวที่เป็นแม่บ้านที่ชื่อปลายฝนก็ไม่เห็นมีสิ่งอะไรที่น่าสงสัย เด็กคนนี้ดูมีสัมมาคารวะ ทำงานเรียบร้อย ที่สำคัญต้องยอมรับว่าหล่อนทำอาหารได้อร่อยจริงๆ ส่วนลูกชายของเธอที่เป็นเจ้าของไร่นี่นะสิที่แสดงออกชัดเจนว่าไม่ยอมแต่งงานกับสกุณาลูกสาวเพื่อนเธอเป็นแน่แท้ แต่กลับแสดงออกให้เห็นว่าสนใจและใส่ใจในตัวแม่บ้านเด็กสาวคนนี้เป็นพิเศษ ถ้าไม่ติดเรื่องยศฐาบรรดาศักดิ์หรือหน้าตาในสังคม เด็กสาวบ้านไร่คนนี้ก็ถือว่าไม่ได้แย่ หน้าตาใช้ได้ ผิวพรรณสะอาดสะอ้าน กิริยามารยาทดี การบ้านการเรือนก็ไม่ขาดตกบกพร่อง แต่ถึงอย่างไรเธอก็ยังไม่ยอมแพ้ ยังอยากได้ลูกสะใภ้คนที่เธอเลือกเองที่มีฐานะทางสังคมเท่าเทียมกัน“แม่ครับวันนี้ผมจะเข้าไปในจังหวัดนะครับ แม่จะเข้าไปเดินเที่ยวเล่นที่ตัวจังหวัดไหมครับ”“ไม่ไปดีกว่า ลูกไปทำงานเถอะไม่ต้องห่วงแม่ วันนี้แม่จะเข้าไปเดินดูในไร่เสียหน่อย”ระหว่างที่สองแม่ลูกคุยกัน เวหาก็เดินหน้าเครียดเข้ามาแล้วมากระซิบที่ข้างหูเมฆาเบาๆ พูดจบเมฆาก็ทำหน้านิ่งแล้วพยักหน้า“มีอะไรกันหรือเปล่าลูก”คุณหญิงเห็นท่าทางสองคนดูตึงเครียดจึงเอ่ยปากขึ้

ในระหว่างที่สองแม่ลูกกับถกเถียงกัน ประตูห้องผ่าตัดก็เปิดออก เมฆาหันไปให้ความสนใจกับคุณหมอที่เดินออกมาจากห้อง“เอ่อ.. คุณหมอครับ ปลายฝนเป็นอย่างไรบ้างครับ เธอปลอดภัยดีใช่ไหมครับ”คุณหมอพูดพร้อมยิ้มผ่านแววตาเพราะยังคงสวมแมสอยู่“คนไข้พ้นขีดอันตรายแล้วครับ ปลอดภัยดีทั้งแม่ทั้งลูกครับ”“ขอบคุณครับ เอ๊ะ.. เมื่อกี้คุณหมอพูดว่าอะไรนะครับ”“ครับคนไข้ท้องได้สองเดือนแล้วครับ ดีที่เหตุการณ์นี้ไม่ได้กระทบกระเทือนกับเด็กในท้อง ตอนนี้นี่ก็ดึกแล้วหมอคิดว่าให้คนไข้พักผ่อนก่อนดีกว่าครับ เดี๋ยวพรุ่งนี้ญาติค่อยมาเยี่ยมใหม่ ไม่ต้องห่วงคุณแม่สุขภาพแข็งแรงดีมากครับ”“อะ.. ครับ ขอบคุณครับ”เมฆายืนนิ่ง เขาได้แต่ทบทวนในสิ่งที่คุณหมอพูด ‘หมอบอกว่าปลายฝนท้องได้สองเดือน นั่นหมายความว่า เขากำลังจะมีลูกกับปลายฝนหรือนี่’“เฮ้ย.. เมฆ นายโอเคไหม”“เวย์ เมื่อกี้นายได้ยินที่หมอพูดหรือเปล่าวะ”เวหาพยักหน้า เมฆาจับที่ต้นแขนของเวหาเขย่า“ปลายฝนท้องได้สองเดือน แสดงว่าฉันกำลังจะมีลูกแล้วใช่ไหม ลูกของฉันอยู่ในท้องปลายฝน”“โอ๊ย.. เบาหน่อยไอ้เมฆ แผลกู”เวหาโวยลั่นเมื่อโดนเมฆาจับเข้าที่ต้นแขนและโดนแผลที่พึ่งผ่านการเย็บมาหมาดๆ เ

ปลายฝนส่งยิ้มให้ คุณหญิงมัณฑนามองแล้วค้อนไปสองทีหันไปคุยกับเลขาคนสนิท“ดูเอาเถอะนะอุษา ลูกชายฉันคงเห็นฉันเป็นยักษ์เป็นมารไปแล้วมั้ง นี่คงจะคิดว่าฉันจะทำอะไรเมียเขานะสิ”“ผมไม่ได้คิดแบบนั้นนะครับ ว่าแต่คุณแม่คุยอะไรกับปลายฝนหรือครับ”“แม่จะคุยอะไรก็เรื่องของแม่ แล้วแม่ก็จะกลับกรุงเทพแล้วด้วย อุษาเธอเตรียมจองตั๋วเครื่องบินได้เลย จองให้หนูนิดด้วย หนูนิดกลับพร้อมป้านะลูก”“ค่ะ คุณหญิง” / “เอ่อ..ค่ะ คุณป้า”อุษาและสกุณาตอบรับคุณหญิงมัณฑนาพร้อมกัน ส่วนเวหาที่ได้ยินว่าคนที่มาจากกรุงเทพกำลังจะกลับ เขาเผลอชำเลืองตามองไปที่หญิงสาวที่พึ่งตอบรับการเดินทางกลับกรุงเทพเมื่อครู่ แล้วรู้สึกใจหายกับการที่จะไม่มีใครบางคนให้เขาชวนทะเลาะด้วย“ทำไมคุณแม่รีบกลับละครับ ไม่อยู่ต่ออีกสักสัปดาห์”“จะให้แม่อยู่ต่อทำไม มีอะไรรอให้แม่ทำที่กรุงเทพเยอะแยะ อุษาพอถึงกรุงเทพเธอเช็คคิวหลวงพ่อให้ใหม่ ฉันจะต้องเอาดวงไปเช็คดูฤกษ์ดูยามใหม่ หวังว่าแกคงจะไม่เปลี่ยนตัวเจ้าสาวอีกแล้วนะตาเมฆ รู้ไหมว่ามันเหนื่อยทั้งแม่ เหนื่อยทั้งพระต้องมาเช็คดวง ผูกดวง หาฤกษ์ใหม่กันอีก”“อะไรนะครับคุณแม่ เมื่อกี้แม่พูดว่าอะไรนะ”“อุษาขอหงส์ไทยให