All Chapters of WHEN DESIRE BECOMES A SIN : Chapter 21 - Chapter 30

Lyra’s POV Kinabukasan, habang nasa opisina ako, muli kong naramdaman ang matinding hilo at pangangalam ng sikmura. Bigla akong napahawak sa mesa, pilit na tinatago ang panginginig ng mga kamay ko. Nasa business trip si caleb sa ibang bansa, kaya na man mas ramdam ko ang kawalan niya sa oras na ito. Huminga ako nang malalim, pero lalo lang umiikot ang paningin ko. Parang may malamig na hangin sa loob ng katawan ko, at sa bawat saglit, mas lalo kong nararamdaman ang kakaibang kirot sa sikmura. Not now… please… wag ngayon… Umupo ako, nagkunwaring busy sa pag-check ng files, pero halos hindi ko na mabasa ang words sa screen. pakiramdam ko kumukulong ang tiyan ko. “Lyra, namumutla ka yata okay kalang ba?” tanong ni Ana sa akin. Mabilis kong inayos ang sarili ko, ramdam ko ang pawis sa batok ko kahit malamig ang aircon. “Hah, Aah-oo, siguro puyat lang,” pilit kong ngumiti. Pero sa likod ng ngiti ko, napahawak ako sa tiyan ko, takot sa posibleng dahilan ng lahat ng nara

Caleb’s POV “Habang yakap ko siya, gusto ko siyang pangakuan na magiging maayos ang lahat, kahit na hindi ko pa alam ang kasagutan sa sitwasyon namin ng mga sandaling iyon. All the plans I had made during my two-day business trip and all the schedules and the million-dollar deal I had finalized in Singapore suddenly felt insignificant the moment I found out about Lyra’s condition. I had to admit to myself that I had no idea what to do next, or how we would face this new reality. But one thing was clear I wouldn’t abandon her. I wouldn’t let her face this alone. Makalipas ang ilang sandali, hinaplos ko ang balikat niya at tinanong, “Baby, may gusto ka bang kainin? Gusto mo bang ipagluto kita?” Ngumiti siya at nagtanong, “Bakit, marunong ka bang magluto?” Napangiti ako nang bahagya. “Of course. Ano bang gusto mong kainin?” “Hmm… parang gusto ko ng carbonara,” sagot niya, medyo nag-iisip. “Yung may malambot na bacon sa ibabaw, konting parsley, at yung maraming gr

Lyra’s POV Pagpasok ko pa lang sa loob ng condo ni Caleb, agad kong naramdaman ang bigat ng tension sa hangin. Nakaupo siya sa sofa, hawak ang cellphone, paulit-ulit na chine-check na parang may hinihintay na tawag na hindi dumarating. Nang tumingin siya sa pinto at makita niya ako, parang huminto sandali ang mundo niya. Tumayo siya bigla at mabilis na lumapit sa akin. “Lyra…” mahina ngunit puno ng pag-aalala ang tawag niya bago niya ako agad hinila sa yakap. Napalunok ako at hindi na nakapagpigil. Isinubsob ko ang mukha ko sa dibdib niya, at doon tuluyang bumigay ang luha ko. Ramdam ko ang mabilis na tibok ng puso niya, halatang nag-aalala rin, pero pilit niya akong tinatahan, hinihimas ang likod ko ng marahan. “Hey, baby… hey, what happened?” bulong niya, puno ng kaba habang sinusubukan akong pakalmahin. Humigop ako ng hangin mahina, nanginginig bago ko nasabi ang mga salitang ilang oras ko nang sinusubukang tanggapin. “C-Caleb… buntis ako,” halos pabulong, paran

Lyra’s POV Araw‑araw akong nakikipaglaban sa sarili ko at sa konsensya ko. Sa bawat ngiti ko sa harap ng Mama ko, pakiramdam ko ay durog‑durog na ako sa loob. Pero hindi ko iyon ipinapakita, pero alam ko sa sarili ko na masama iyon para sa magiging anak ko. Isang araw habang nasa opisina kami ni Caleb, at abala sa trabaho, unti‑unti kong naramdaman ang unang kirot sa puson ko. Parang paunang babala, sandali lang yon pero pinagpawisan ako ng malamig. Pinilit kong binawala ang naramdaman ko, pinilit kong itago kay calen at maging sa mga kasamahan ko, pero alam ko sa sarili ko na sa mga susunod na araw hindi ko na ito maiiwasan pa. Lumipas ang maghapon oras na ng uwian sumakay ako sa sasakyan ni Caleb napagkasuduan kasi ulit namin na sa hiding place namin kami magpalipas muli ng gabi. Ang kanyang condo habang nasa byahe kami papunta sa condo biglang sumakit ulit ang puson ko, Parang may tumusok ng sa loob niyon. Napabuntong-hininga ako pilit tiniis ang nararamdaman

Lyra’s POV Twenty-four hours din akong naka-confine sa ospital. Pagkatapos noon, sa bahay na ako nagpagaling at walang nakaalam kung bakit talaga ako naospital. Hindi kasi namin ipinaalam ni Caleb ang totoong dahilan Ang sabi lang namin sa Mama ko, at Daddy niya nasobrahan ako sa trabaho. Ayon, dinala daw ako ni Caleb sa ospital para masigurong okay ako. At sa totoo lang, mas pinili kong manahimik. Mas madali iyon kaysa magpaliwanag ng kasinungalingang hindi ko kayang mabuo sa bibig ko. Minsan, sa hatinggabi, nagigising ako. Hindi dahil sa sakit. Kundi dahil sa paghaplos ni Caleb sa kamay ko ng mahigpit, parang natatakot siyang mawala nalang ako sa isang kisapmata. Parang bawat paghinga ko, minomonitor niya. At doon ko lalo nararamdaman kung gaano niya ako kamahal… at kung gaano ko siya nasasaktan nang hindi niya alam. Pero kahit ganoon may isang bagay na hindi nawawala. ‘Yung bigat. ‘Yung nakadagan sa dibdib ko araw-araw. ‘Yung guilt na kahit anong pili