Library

Search

Home / Romance / When Desire Becomes A Sin / Chapter 1 - Chapter 10

All Chapters of When Desire Becomes A Sin : Chapter 1 - Chapter 10

124 Chapters

Chapter 1

LYRA’S POV Even though my heart resisted Mama remarrying, I didn’t stop her. Because deep down, I knew she deserved a chance at happiness after all the hardships she endured raising me alone. Every sleepless night, every sacrifice, every tear she tried to hide I wanted her to finally breathe. So I stayed beside her when she moved into her new husband’s enormous house, a place so vast and silent I never imagined it existed. The front doors towered above us, carved with intricate patterns that shimmered under the warm glow of the chandeliers. The walls were painted a soft cream, lined with expensive art and sculptures that seemed to follow my every step, quietly judging my presence. With each click of my heels against the polished marble, an invisible weight pressed on my chest. It felt like the house itself was whispering a truth I didn’t want to admit. “Lyra Mae… you don’t belong here.” Mama walked ahead of me, her excitement radiating as she spun in the grand foyer, her

Chapter 2

Caleb’s POV Mabilis lumipas ang mga araw, linggo, at buwan. Pero nanatiling pareho ang tahimik na atmosphere sa bahay. Walang ingay. Walang buhay. Parang bawat sulok ng mansyon ay may tinatagong lihim na ayaw ipaalam kahit kanino. Sa umaga, puno ng galaw ang paligid mga kasambahay, deliveries, meetings. Pero pagsapit ng gabi… isang malalim na katahimikan ang bumabalot sa buong lugar. Isang katahimikang minsan ay mas malakas pa sa kahit anong ingay. That night, halos hatinggabi na, pero nasa study room pa rin ako tinapos ko lang ang ilang papeles na inuwi ko galing opisina. Ang tanging tunog sa buong silid ay ang mahinang pag-ikot ng wall clock at ang marahang paglipat ko ng mga pages. Masakit na ang ulo ko, pati batok ko, at ramdam ko na ang pagod. I sighed and finally decided to stop working. I stacked the documents neatly, turned off the lights, and stepped out of the study. Paakyat na ako sa hagdan nang… May narinig akong mahinang kaluskos. Tumigil ak

Chapter 3

Lyra’s POV Isang buwan ang mabilis na lumipas mula noong gabing nagkita kami ni Caleb sa kusina. At simula noon, pilit kong kinokontra ang sarili ko. Pilit kong iniisip na sandali lang iyon. Na nadala lang ako ng katahimikan… ng gabi… ng kung ano mang hindi ko dapat maramdaman para sa kaniya. Pero sa tuwing nakikita ko siya… sa tuwing muling nagtatama ang mga mata namin… may tanong na paulit-ulit na umaalipin sa utak ko. Talaga bang wala lang iyon? Tuwing nagkakasalubong kami sa hapag o sa hallway, parang may hangin na pumapagitan sa amin isang hangin na puno ng mga salitang ayaw naming bitawan. Hanggang isang gabi, matapos ang mahabang araw sa trabaho, biglang bumuhos ang malakas na ulan. Wala akong dalang payong. Wala ring masasakyang jeep o taxi. Lasing sa lamig ang hangin, at nababasa na ako mula ulo hanggang paa. At gaya ng biro ng tadhana… doon ko siya muling nakita. Huminto ang itim niyang sasakyan sa tapat ko. Bahagyang bumaba ang bintana, at sumilip a

Chapter 4

Caleb’s POV Her lips… Damn. The moment they touched mine, everything inside me went silent, the rain, the noise, the world. Tanging tibok lang at paghinga namin nang sabay ang naririnig ko. Her warmth was both a comfort and a curse. Sa bawat segundo ng halik namin, ramdam ko kung gaano katagal kong pinigilan ang sarili ko. I shouldn’t. I know I shouldn’t. Pero parang lahat ng dahilan ko para lumayo, natunaw sa init ng labi niya. Nang maramdaman kong bahagya siyang nanigas, doon ako natauhan. Dahan-dahan kong binatawan ang batok niya. Her palms pressed against my chest gently, not rejecting, but reminding me. Nang tingnan ko siya namumungay ang mga mata niya, at ang labi niya ay bahagyang nanginginig not out of fear, but confusion just like mine. Napalunok ako. Dahan-dahan kong inilapit ang noo ko sa noo niya. Mainit ang pagitan naming dalawa, pero may kung anong lamig na sumisingit, guilt, desire. Lahat sabay-sabay. “Lyra…” bulong ko, halos hindi ko marinig

Chapter 5

Lyra’s POV Ngayon lang sa unang pagkakataon pinayagan ko ang isang lalaki na hawakan ako nang ganito na angkinin ako ng buong-buo. Kahit noong nasa college pa ako, kahit may mga nagpaparamdam o sumubok lumapit, wala ni isa ang umabot sa puntong ito. Iningatan ko ang sarili ko. Binuo ko ang pader ko. At matagal ko ring inisip na walang sinuman ang may karapatang lampasan iyon Hindi ko alam kung paano nagsimula. Hindi ko alam kung kailan unti-unting gumuho ang depensang matagal kong hinawakan. Ang alam ko lang sa gabing ito hinayaan ko siyang pumasok sa mundong matagal kong sinarado para sa kahit sino. At ngayong nandito na ako narito sa puntong hindi ko na maibabalik ang dati hindi ko alam kung dapat ba akong matuwa… o matakot Habang inaangkin niya ako, hindi ko naiwasang maluha kahit nasa gitna pa kami ng init at sarap. At hindi ko akalaing mapapansin niya iyon at hihinto sa pag-angkin niya sa akin pero hindi para lumayo, kundi para makita ang mukha ko nang mas

Chapter 6

Caleb’s POV Habang nagmamaneho pauwi, tanging mahinang tunog ng makina lang ang maririnig. Wala na ang ulan. Wala na ang ingay sa labas. Pero sa loob ng kotse, mas mabigat pa rin ang katahimikan. She was staring out the window, arms crossed, her face calm but distant. Parang sinusubukan niyang kumbinsihin ang sarili niyang walang nangyari. Gusto kong magsalita. Gusto kong itanong kung ano ang iniisip niya, kung nagsisisi ba siya, o kung ramdam niya rin ang bigat na dinadala ko ngayon. Pero hindi ko magawa. Lalo na at alam kong ako ang unang umangkin sa kanya. At sa bawat paglingon ko sa kanya, pakiramdam ko ay unti-unti akong nilalamon ng guilt at pagnanasa na hindi ko dapat maramdaman. I tightened my grip on the steering wheel. The air between us felt too thick not because of silence, but because of everything left unsaid. Pagdating namin sa bahay, gaya ng dati, sinalubong kami ng katahimikan. Walang tao sa sala. Tahimik. Malinis. Parang walang puwang para sa

Chapter 7

Lyra’s POV Kinabukasan nagising ako na parang may bigat pa rin sa dibdib ko. Ang alaala ng gabing pinagsaluhan namin ni Caleb ay nananatili parin sa isipan ko kahit pilit ko itong itinataboy. Dahan-dahan akong bumangon at nagbihis ng itim na t-shirt at tenernuhan ko iyon ng puting shorts. Pagkatapos ko magbihis nagdesisyon na akong bumaba para kumain ng almusal pero bago ko binuksan ang pinto ng silid ko. Huminga muna ako ng malalim bago ko pinihit pabukas ang doorknob ng pinto. Saktong pagbukas ko ng pinto lumabas rin si Caleb sa pinto ng silid niya. Pareho kaming natigilan ng muling magkasalubong ang aming mga mata. “Hi,” bati niya, bahagyang paos, parang sinusubukang gawing normal ang tono. “H-Hello,” sagot ko, halos pabulong. “Bababa kaba para sa almusal?” tanong niya “Oo. I-ikaw?” Tumango siya nang bahagya. bilang tugon Tahimik kaming naglakad pababa. Gusto ko sanang umiwas, pero bago ko pa nagawa iyon naramdaman ko na marahan niyang hinawakan ang kama

Chapter 8

Caleb’s POV Hindi ko na mabilang kung ilang beses kong tinangkang kausapin siya. Pero sa tuwing nagtatama ang mga mata namin, mas pinipili kong umiwas. Mula noong gabing ’yon sa kusina, hindi ko na siya muling nilapitan. Hindi dahil ayoko… kundi dahil natatakot akong mas lalo ko lang siyang itulak palayo. Kaya imbes na harapin siya, sinubsob ko ang sarili ko sa trabaho overtime, meetings, reports, kahit anong makakapuno ng isip ko para lang hindi ko siya maisip. Pero kahit anong pilit kong ubusin ang oras sa opisina, pag-uwi ko, siya pa rin ang laman ng isip ko. Lalo na at nasa iisang bubong lang kami nakatira. That night, hindi ako mapakali. Kaya lumabas ako sa veranda, dala ang isang bote ng alak at isang baso. Malamig ang simoy ng hangin sa labas. Tahimik walang maririnig kundi ang mahinang huni ng mga kuliglig. Ilang sandali pa, naamoy ko ang pamilyar na halimuyak. ’Yung bango ng shampoo niya amoy na kahit ilang taon pa ang lumipas, hinding-hindi ko

Chapter 9

Lyra’s POV Nalasahan ko pa ang pait ng alak sa kanyang mga labi. Sa bawat pagdampi ng kanyang kamay sa balat ko, parang unti-unti akong nauupos, natutunaw sa init ng sandali. This time, walang pagtutol. Walang paliwanag. Walang “bawal.” Isang sandaling totoo kahit alam naming mali. Isang pagsasanib ng mga pusong matagal nang sabik, ng mga kaluluwang ilang ulit nang nagtago sa dilim ng pagnanasa’t pag-ibig. Nang maghiwalay ang aming mga katawan, pareho kaming walang imik. Tanging hinga lamang namin ang maririnig sa pagitan. “Alam kong mali ito,” mahina niyang sabi, halos pabulong. “Pero Lyra… hindi ko na kayang magpanggap. I tried to stay away, but I can’t. Not anymore.” Doon ko lang lubos na naunawaan may mga gabing kahit anong pilit kong itanggi, ang puso ko mismo ang unang sumusuko. Tahimik kaming pareho. Si Caleb, mahigpit ang yakap sa akin, nakasubsob ang mukha sa leeg ko na para bang ayaw niya akong pakawalan. Ako naman, nakatingin sa kisa

Chapter 10

Caleb’s POV Kinabukasan, parang walang nangyari sa amin ni Lyra kagabi. Tahimik lang siya buong umaga, at kahit minsan, hindi man lang tumingin sa direksyon ko. Ako naman, pilit kong pinapakalma ang sarili ko acting normal, acting okay kahit ang totoo, gusto ko na siyang yakapin at halikan. Pero kailangan kong kumilos na parang wala lang, dahil isang maling galaw lang, puwedeng magbago ang lahat sa amin. Pero sa loob-loob ko, bawat sandaling nandiyan siya sa harap ko, parang bumabalik lahat ng nangyari kagabi ang mga halik, ang init ng balat niya laban sa akin, at ang mga titig na ayaw kong kalimutan. Pagdating ng oras ng almusal, sabay-sabay kaming umupo sa mahabang mesa. My stepmom, si Dad, at si Lyra lahat mukhang normal. Pero sa ilalim ng katahimikan, may bigat na ako lang at siya ang nakakaalam. Pinakiramdaman ko siya. Tahimik. Walang imik. Nakayuko lang habang nilalaro ang kutsara’t tinidor niya. Hindi ko alam kung nahihiya siya, natatakot,

PREV

...

NEXT

SCAN CODE TO READ ON APP

DMCA.com Protection Status