All Chapters of WHEN DESIRE BECOMES A SIN : Chapter 1 - Chapter 10

LYRA’S POV Even though my heart resisted Mama remarrying, I didn’t stop her. Because deep down, I knew she deserved a chance at happiness after all the hardships she endured raising me alone. Every sleepless night, every sacrifice, every tear she tried to hide I wanted her to finally breathe. So I stayed beside her when she moved into her new husband’s enormous house, a place so vast and silent I never imagined it existed. The front doors towered above us, carved with intricate patterns that shimmered under the warm glow of the chandeliers. The walls were painted a soft cream, lined with expensive art and sculptures that seemed to follow my every step, quietly judging my presence. With each click of my heels against the polished marble, an invisible weight pressed on my chest. It felt like the house itself was whispering a truth I didn’t want to admit. “Lyra Mae… you don’t belong here.” Mama walked ahead of me, her excitement radiating as she spun in the grand foyer, her

Lyra’s POV Isang buwan ang mabilis na lumipas mula noong gabing nagkita kami ni Caleb sa kusina. At simula noon, pilit kong kinokontra ang sarili ko. Pilit kong iniisip na sandali lang iyon. Na nadala lang ako ng katahimikan… ng gabi… ng kung ano mang hindi ko dapat maramdaman para sa kaniya. Pero sa tuwing nakikita ko siya… sa tuwing muling nagtatama ang mga mata namin… may tanong na paulit-ulit na umaalipin sa utak ko. Talaga bang wala lang iyon? Tuwing nagkakasalubong kami sa hapag o sa hallway, parang may hangin na pumapagitan sa amin isang hangin na puno ng mga salitang ayaw naming bitawan. Hanggang isang gabi, matapos ang mahabang araw sa trabaho, biglang bumuhos ang malakas na ulan. Wala akong dalang payong. Wala ring masasakyang jeep o taxi. Lasing sa lamig ang hangin, at nababasa na ako mula ulo hanggang paa. At gaya ng biro ng tadhana… doon ko siya muling nakita. Huminto ang itim niyang sasakyan sa tapat ko. Bahagyang bumaba ang bintana, at sumilip a

Lyra’s POV Ngayon lang sa unang pagkakataon pinayagan ko ang isang lalaki na hawakan ako nang ganito na angkinin ako ng buong-buo. Kahit noong nasa college pa ako, kahit may mga nagpaparamdam o sumubok lumapit, wala ni isa ang umabot sa puntong ito. Iningatan ko ang sarili ko. Binuo ko ang pader ko. At matagal ko ring inisip na walang sinuman ang may karapatang lampasan iyon Hindi ko alam kung paano nagsimula. Hindi ko alam kung kailan unti-unting gumuho ang depensang matagal kong hinawakan. Ang alam ko lang sa gabing ito hinayaan ko siyang pumasok sa mundong matagal kong sinarado para sa kahit sino. At ngayong nandito na ako narito sa puntong hindi ko na maibabalik ang dati hindi ko alam kung dapat ba akong matuwa… o matakot Habang inaangkin niya ako, hindi ko naiwasang maluha kahit nasa gitna pa kami ng init at sarap. At hindi ko akalaing mapapansin niya iyon at hihinto sa pag-angkin niya sa akin pero hindi para lumayo, kundi para makita ang mukha ko nang mas

Lyra’s POV Kinabukasan nagising ako na parang may bigat pa rin sa dibdib ko. Ang alaala ng gabing pinagsaluhan namin ni Caleb ay nananatili parin sa isipan ko kahit pilit ko itong itinataboy. Dahan-dahan akong bumangon at nagbihis ng itim na t-shirt at tenernuhan ko iyon ng puting shorts. Pagkatapos ko magbihis nagdesisyon na akong bumaba para kumain ng almusal pero bago ko binuksan ang pinto ng silid ko. Huminga muna ako ng malalim bago ko pinihit pabukas ang doorknob ng pinto. Saktong pagbukas ko ng pinto lumabas rin si Caleb sa pinto ng silid niya. Pareho kaming natigilan ng muling magkasalubong ang aming mga mata. “Hi,” bati niya, bahagyang paos, parang sinusubukang gawing normal ang tono. “H-Hello,” sagot ko, halos pabulong. “Bababa kaba para sa almusal?” tanong niya “Oo. I-ikaw?” Tumango siya nang bahagya. bilang tugon Tahimik kaming naglakad pababa. Gusto ko sanang umiwas, pero bago ko pa nagawa iyon naramdaman ko na marahan niyang hinawakan ang kama

Lyra’s POV Nalasahan ko pa ang pait ng alak sa kanyang mga labi. Sa bawat pagdampi ng kanyang kamay sa balat ko, parang unti-unti akong nauupos, natutunaw sa init ng sandali. This time, walang pagtutol. Walang paliwanag. Walang “bawal.” Isang sandaling totoo kahit alam naming mali. Isang pagsasanib ng mga pusong matagal nang sabik, ng mga kaluluwang ilang ulit nang nagtago sa dilim ng pagnanasa’t pag-ibig. Nang maghiwalay ang aming mga katawan, pareho kaming walang imik. Tanging hinga lamang namin ang maririnig sa pagitan. “Alam kong mali ito,” mahina niyang sabi, halos pabulong. “Pero Lyra… hindi ko na kayang magpanggap. I tried to stay away, but I can’t. Not anymore.” Doon ko lang lubos na naunawaan may mga gabing kahit anong pilit kong itanggi, ang puso ko mismo ang unang sumusuko. Tahimik kaming pareho. Si Caleb, mahigpit ang yakap sa akin, nakasubsob ang mukha sa leeg ko na para bang ayaw niya akong pakawalan. Ako naman, nakatingin sa kisa