All Chapters of Devoured by His Love: Chapter 1 - Chapter 10

⚠️ CONTENT WARNING This story is intended for mature readers. DEVOURED BY HIS LOVE is the first book in the WESTBRIDGE UNIVERSITY: THE ELITE HEIRS SERIES, an interconnected university romance series following six young adults whose lives become unexpectedly intertwined through friendship, rivalry, family, secrets, and love. Set in the prestigious WESTBRIDGE UNIVERSITY, the series follows students born into wealthy and influential families young people who appear to have everything from the outside, yet carry their own struggles, expectations, insecurities, and secrets behind closed doors. This series explores mature romantic themes, emotional tension, jealousy, possessiveness, manipulation, complicated family dynamics, rivalry, temptation, heated arguments, emotional vulnerability, and morally questionable decisions. Some characters may act selfishly, make impulsive choices, become jealous, cross boundaries, or hurt people they claim to care about. Certain situations may in

The first thing I learned after my father married Annika Rodriguez's mother was that peace was overrated. The second thing I learned was that having my longtime academic rival under the same roof was going to be a nightmare. The third thing? Annika Rodriguez could turn silence into a personal attack. And somehow, she was even more annoying when she was standing in my kitchen, drinking coffee like she owned the place. "You're in my seat." I looked up from my phone. Annika stood at the other end of the dining table, one hand wrapped around a mug of coffee and the other holding a book against her chest. I glanced at the chair beneath me. Then at her. "Your seat?" "Yes." I looked around the enormous dining room. There were twelve chairs. "Twelve seats," I said. "And somehow, you decided this particular one belongs to you?" "I've been sitting there for years." "And?" "And you're sitting in it." I leaned back comfortably. "Looks like you're going to have to choose another

Annika POV Hindi ko alam kung kailan eksaktong nagsimulang maging kakaiba si Rafael Montero. Siguro noong araw na bigla siyang tumigil sa pang-aasar. O baka noong nagsimula siyang makinig sa akin sa halip na basta kontrahin ang lahat ng sinasabi ko. O baka noong kinuha niya ang lapis sa kamay ko dahil napansin niyang kinakabahan ako. Hindi ko alam. At ayaw kong alamin. Dahil si Rafael Montero ay ang huling taong dapat hindi ko pagtuunan ng pansin. Sa loob ng maraming taon, malinaw sa akin kung ano siya sa buhay ko. Karibal. Iyon lang. Siya ang taong lagi kong gustong talunin. Ang taong lagi kong gustong maunahan sa klase. Ang taong nakakainis kahit wala namang ginagawa. Ang taong kayang sirain ang tahimik kong araw sa isang simpleng ngiti. At ngayon, mas malala pa. Dahil nakatira na kami sa iisang bahay "Annika." Napalingon ako sa tawag ng kaklase ko. "Bakit?" "Kanina ka pa nakatitig sa papel mo." Tumingin ako sa hawak kong notebook. "Nag-iisip lang ako." "Kinaka

Mabilis na lumipas ang mga araw. Isa-isa naming natapos ang mga requirements sa university, at matapos naming maipasa ni Rafael ang final documentation ng project namin, parang biglang gumaan ang lahat. Wala nang late-night revisions. Wala nang kailangang habulin na deadline. Wala nang kailangang pagtalunan kung alin ang mas magandang approach sa presentation. At higit sa lahat Wala nang dahilan para palagi kaming magkasama. At dapat ay okay lang iyon. Dapat nga ay masaya ako. Pero bakit parang may kulang? Napailing ako sa sarili ko habang naglalakad papunta sa classroom. "Stop it, Annika." Hindi ko na dapat iniisip si Rafael. Ilang araw na rin naman kaming hindi masyadong nag-uusap tungkol sa project. May kanya-kanya na kaming ginagawa. May basketball practice siya. May mga klase ako. May mga activities ang university. Normal. Simple. Exactly how it should be. Pero noong araw na iyon, biglang nagbago ang routine namin. Pagpasok ko sa classroom, napansin kong halo

Lumipas ang gabing iyon na bagamat pagod ang aming mga katawan dahil sa buong araw na activities, masaya naman ang lahat. Pagkatapos ng party, isa-isa kaming bumalik sa mga rooms na inilaan ng university para sa amin. Hindi ko maalala kung kailan ako huling nakatawa nang ganoon sa isang araw. At sa kabila ng lahat ng iyon may isang bagay akong ayaw aminin. Masaya ako dahil kasama ko si Rafael. Hindi dahil may gusto ako sa kanya. Siguro dahil sa unang pagkakataon, nakita ko siyang hindi bilang rival. Hindi bilang taong kailangan kong talunin. Hindi bilang anak ng bagong asawa ng nanay ko. Kundi bilang isang ordinaryong tao. Isang taong marunong tumawa. Isang taong marunong makinig. Isang taong... nakakapagparamdam sa akin na hindi ko kailangang maging palaging seryoso. At bago ako tuluyang nakatulog, iyon ang huli kong naisip. Bukas, uuwi na kami. Babalik na kami sa normal At marahil, babalik na rin kami sa pagiging Rafael at Annika na palaging nag-aaway. Pero kinabuk