All Chapters of When Desire Becomes A Sin : Chapter 41 - Chapter 50

Lyra’s POV Ang buong private plane ay parang huminto kahit umaandar pa. Hindi ko marinig ang sarili kong pag-hinganpero ramdam ko ang bawat segundo na lumilipas. Bawat tibok ng monitor. Bawat pag-alog ng stretcher. Bawat pag-uga ng mundo ko. “Sir, Ms. Ramirez prepare yourselves. We’re landing,” sabi ng piloto. Pero hindi ko pa kayang gumalaw. Nakayuko ako sa anak namin, hinahagod ang maliit niyang pisngi gamit ang nanginginig kong daliri. Mainit siya. Sobrang init. Parang lalong lumiliit ang katawan niyang nakahiga sa stretcher, at ako naman, ako ang parang hindi makahinga sa sobrang takot. “Baby…” bulong ko, halos wala nang boses. “Don’t scare Mommy like this. Please…” Hindi siya gumagalaw. Hindi man lang bumuka ang mga mata niya. At ‘yung paghinga niya maliit, mababaw, parang nag-aagaw buhay sa bawat pagpasok ng hangin. Masakit pakinggan. Mas lalong masakit panoorin. Kong pwede ko lang akuin ang lahat inako ko na Tumama ang kamay ko sa dulo ng stretcher habang

Caleb’s POV For the first time since the flight, the sharp, frantic beeping softened into something steadier. Regular. Controlled. Alive. Alive. The specialist leaned closer to the monitor, eyes narrowing in focus. “Heart rate is improving… respiratory effort is stabilizing.” Nag-freeze ang buong katawan ko. Improving. Stabilizing. Two words that hit harder than any bullet. “Continue the warm IV fluids,” the nurse beside him said in a rush. “Blood oxygen is holding at ninety-three slowly climbing.” I closed my eyes. Ninety-three. Hindi man perfecto. Hindi man ligtas. Pero para sa isang sandaling parang walang hangin ang mundo ko nagbigay iyon ng dahilan para huminga ako. “Good,” the specialist murmured. “Good, baby boy. Keep going.” May mahinang pagpihit ng ulo ang anak ko. Small. Almost invisible to anyone else. Pero sa akin? It felt like the center of my universe had moved. “Did you see that?” tanong ko hindi ko alam kung kanino. Parang s

Lyra’s POV Hindi ko alam kung paano ako nakarating sa hallway. Hindi ko maalala kung naglakad ba ako o tinulak lang ng takot ang mga paa ko papunta rito. Ang alam ko lang… nanginginig ang buong katawan ko. Sa labas ng glass window, nakita ko si Caleb nakaupo sa tabi ng anak namin, balikat niyang balot ng tensyon, parang kahit paghinga niya delikadong igalaw. At ako? Ako ang dahilan kung bakit muntik nang mawala ang mundong mahal ko. Para akong nilalagnat habang nakatayo sa sulok, nahihirapang huminga. Every beep, every shift ng mga nurses, every command ng specialist lahat parang kutsilyong tumatama sa dibdib ko. “Warm IV fluids, continue.” “Blood oxygen dropping wait adjusting—” “Prepare suction now.” Ang bilis. Ang ingay. Ang takot. Pero sa loob, tahimik. Nakabingi na tahimik. I pressed my hand against my stomach, trying to hold myself together. Pero walang gumagana. Ang utak ko, umiikot. Ang dibdib ko, parang hinihigpitan ng pisi. I wanted to scream. I

Lyra’s POV Seattle, Washington, USA Anim na buwan na kaming naninirahan dito sa Seattle para sa pagpapagaling ni Liam. Hindi pa siya pwedeng iuwi sa Pilipinas tuloy-tuloy pa rin ang check-up niya, at mino-monitor ng mga doctor ang kondisyon niya pagkatapos ng operasyon. Medyo likas na matigas ang ulo ng anak namin kaya hindi puwedeng pabayaan. Kailangan siyang bantayan sa bawat galaw para makasiguro kaming maayos ang recovery niya. At para doon… pumayag akong sundin ang lahat ng gusto ni Caleb. Hindi dahil madali. Hindi dahil kaya ko. Kung hindi dahil ayokong mawalay kay Liam. Siya ang dahilan kung bakit ako lumalaban araw-araw kahit gaano kasakit ang galit ni Caleb sa akin. Nang dumating kami dito, si Caleb ang naghanap at umupa ng bahay. Tahimik ang neighborhood. Malayo sa kahit sinong kakilala. Parang sinadya niyang pumili ng lugar kung saan wala akong pwedeng puntahan, at wala siyang kailangang ipaliwanag kanino man. Simula noon, malinaw ang r

Lyra’s POV His eyes locked on mine defiant, furious, burning And my whole body froze. I should’ve stepped back. I should’ve looked away. But I didn’t. Because the truth was… I wanted him to come closer. And he did. In one breath, he crossed the room, grabbed my waist, and pulled me against him. The shock of his touch hit me so hard my breath escaped in a soft gasp a sound I didn’t mean to make, a sound I couldn’t stop. The moment my gasp brushed his neck, I felt it the shift, the spark, The dangerous pull between us is snapping tight. “Lyra…” His voice was low, rough, almost animal and it sent heat skittering down my spine. “You have no idea what you’ve done to me.” He was wrong. I knew exactly what I’d done. Exactly what I’d ruined. Exactly what I’d taken. Five years of silence. Five years of running. Five years of guilt I never stopped carrying. I opened my mouth to speak to defend myself, to apologize, to say anything