All Chapters of คุณชายโรคจิต (Nc 18+): Chapter 41 - Chapter 50

Ep 40 แปลกๆ@หลายวันต่อมา“ทำอะไร” คริสถามขึ้นเมื่อเห็นมายูนั่งหันหน้าออกนอกหน้าต่าง เธอมีอาการเหม่อลอยตั้งแต่เช้าจนคริสสัมผัสได้“เปล่า” หญิงสาวก้มหน้างุดพรางนั่งมืิอประสานกันจนเหงื่อชุ่ม ไม่รู้จะเอายังกับชีวิตดี หากวันหนึ่งแต่งงานไปแล้ว คริสยังไม่เลิกทำแบบนี้มีหวังพี่ยาคุชิไม่เอาแน่ๆ แล้วเมื่อไหร่คริสจะเลิกทำแบบนี้ซักที“คิดอะไรอยู่บอกกูได้นะ” คริสเดินเข้าไปสวมกอดหญิงสาวจากด้านหลังแล้วฝังจมูกลงบนกลุ่มผมยาวสลวย“...” มายูค่อยๆหลับตาลงนึกถึงเรื่องราวต่างๆที่ผ่านมา มันมีทั้งสุขและทุขก์ปะปนกันไป ยอมรับว่าบางครั้งคริสทำให้เธอมีความสุข แต่สุดท้ายแล้วเธอก็ต้องเลือกยาคุชิอยู่ดี เพราะฉะนั้นต้องจบเรื่องนี้ให้เร็วที่สุด “เมื่อไหร่จะเลิกทำแบบนี้”กึก!“...” คริสชะงักไปเล็กน้อย เขากระชับอ้อมแขนแน่นขึ้นราวกับไม่อยากปล่อยให้คนตัวเล็กหลุดลอยไปไหน “กู...ไม่รู้”“...” มายูผิดหวังกับคำตอบของคริสเพราะเธออยากแน่ใจว่าวันไหนคือวันสิ้นสุดเรื่องราวระหว่างเธอกับเขา “ฉันไม่อยากอยู่ตรงนี้แล้ว”“ทำไม...กูทำให้มึงไม่มีความสุขหรอ” คริสส่งน้ำเสียงออดอ้อนที่ซอกคอหอมกรุ่นพรางสูดดมเบาๆรับกลิ่นกายสาวยามเช้า“นายก็รู้ไ

Ep 42 เจ็บอีกครั้ง“กรี้ดดดดด ปล่อยนะ!!”“ปล่อยในใช่ไหม ได้!!”แค่วกกกกก!!!“ยะ..หยุดนะ!” มายูพยายามดึงเศษเสื้อขาดวิ่นไว้แต่กลับโดนคริสกระชากออกแล้วคว้างทิ้ง ตอนนี้เขาไม่ต่างอะไรจากหมาบ้า! “ขอร้อง~”“ขอร้องหรอ! งั้นก็ร้องให้มันสุดเสียงไปเลย”พรึ่บบบบ!!!คริสมัดข้อมือเล็กด้วยเศษเสื้อผ้าแล้วตรึงไว้เหนือศีรษะก่อนฉีกกระชากกางเกงและแพนตี้ตัวน้อยออกจนมันขรูดกับผิวบอบบาง มายูพยายามสะบัดตัวออกจากการเกาะกุมแต่เธอก็ไม่สามารถสู้แรงของคริสได้ ทั้งๆที่บอกตัวเองว่าจะไม่ยอมคริสอีกต่อไปแแล้ว“อื้อออ~”“มึงฟังกูนะ!” คริสขึ้นคร่อมทับร่างบางไว้แล้วตะปบเข้าที่กระพุ้งแก้มพร้อมบังคับให้เธอหันหน้ามาสบตากับเขา “ต่อให้มึงชอบมันแต่ถ้ากูยังไม่อนุญาต มึงก็ไม่มีสิทธิ์!!”“...” มายูไม่ตอบเพียงแต่สบตานิ่งๆ คริสจ้องลึกเข้าไปในดวงตาเฉี่ยว สายตาของคริสไม่ต่างอะไรจากกองไฟที่กำลังเผาไหม้ร่างของเธอให้แหลกเป็นจุน ฉับพลันเขาฉกหน้าลงมาไซร้ซอกคอขาวอย่างเอาเป็นเอาตาย เขี้ยวคมงับต้นคออย่างแรงจนมายูสะดุ้งด้วยความเจ็บ “มะ...ไม่นะ!! ปล่อยยย!!!”“ร้องเลย ร้องตะโกนออกมาเลย!!!” คริสแยกเรียวขางามออกแล้วจ่อแก่นกายเข้าไปยังปากถ้ำที่ไร้

Ep 44 วุ่นวาย! @ผับหรูใจกลางเมือง “น่าแปลกที่วันนี้คุณหนูมายูมาคนเดียว คิกๆ” เอริจีบปากจีบคอหัวเราะ เพราะคิดว่าคริสกับมายูคงทะเลาะกันแหงๆ มายูนั่งลงอย่างไม่สบอารมณ์ปกติจะมาที่นี่พร้อมคริส แต่พอไม่มีเขามันทำให้เธอรู้สึกหงุดหงิดแปลกๆ “หน้าไม่ค่อยรับแขกเลยนะเพื่อนสาว” อาคิโกะรินเหล้าแล้วส่งให้มายู “หงุดหงิดนิดหน่อยน่ะ” “หงุดหงิดเรื่องคริสหรอ” “มะ...ไม่ใช่ซักหน่อย!” มายูกระดกเหล้าขึ้นดื่มพรวดเดียวจนหมดแก้ว หวังให้แอลกอฮอล์ดับความร้อนรุ่มในใจ “น่าแปลก” เอริกวาดมองทั่วเสี้ยวหน้างามของมายู รวมไปถึงเสื้อผ้าที่มายูสวมใส่มาร้านเหล้า พักหลังมานี้มายูไม่เหมือนกับมายูคนก่อนเลย “นี่มันใช่มายูที่ฉันเคยรู้จักไหม” “เอ่อ...” “ฉันว่าต้องมีคนล้างสมองเพื่อนสาวไปแล้วแน่ๆ” อาคิโกะกระซิบเอริ “ฉันก็แค่อยากเปลี่ยนการแต่งตัวบ้าง” “สงสัยจะเตรียมตัวเป็นเจ้าสาว” เอริหัวเราะคิกคัก “ไปทำอิท่าไหนทำไมพี่ยาคุชิถึงตกลงแต่งงาน” “ฉันก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน” “นี่คือสีหน้าของคนที่กำลังจะแต่งงานจริงๆหรอ” อาคิโกะขมวดคิ้วด้วยความสงสัย มายูไม่ค่อยร่าเริงเหมือนเมื่อก่อน แววตาเฉี่ยวดูเศร้าหมองลง มันไม่สดใสเหมือนก่อนหน้าน

Ep 46 ขอโทษ“พี่ยูจะพาโยฮันไปหาพ่อกับแม่ใช่ไหมครับ” เด็กน้อยถามขึ้นหลังจากนั่งรถออกมากับมายู หญิงสาวออกกลอุบายว่าจะพาโยฮันไปหาพ่อกับแม่“ใช่จ้า พ่อกับแม่ของโยฮันรออยู่” มายูลูบศีรษะเล็กด้วยความเอ็นดู โดยหารู้ไม่ว่ามายูกำลังจะพาเด็กน้อยไปในที่ที่ชาตินี้ก็ไม่มีวันลืมลง และที่ลูกชายของยาคุชิยอมออกมาด้วยเป็นเพราะโยฮันและมายูค่อนข้างสนิทกันมาก มายูมองโยฮันไม่ต่างจากลูกชายคนหนึ่งและไม่นานมายูก็พาโยฮันมาถึงโกดังร้าง เด็กน้อยไร้เดียงสาไม่รู้ว่าอันตรายรออยู่ข้างหน้า มายูปิดตาของโยฮันด้วยผ้าสีดำเพราะบอกเด็กน้อยว่าต้องการเซอร์ไพรซ์ โยฮันจึงยอมให้มายูปิดตาอย่างง่ายดายก่อนที่หญิงสาวจะเดินจูงมือของเด็กชายเข้าไปข้างใน วันนี้เธอต้องสวมบทเป็นนางมารร้ายอีกครั้ง หลังจากที่ห่างหายจากความร้ายกาจไปนานนับตั้งแต่เจอคริส“มาแล้วหรอ” ทันทีที่ประตูถูกเปิดออกมายูก็ต้องตกใจสุดขีดเมื่อเจอยาคุชิกับแฟนสาวอยู่ในสภาพที่ถูกมัดมือมัดเท้า ทั้งสองร้องขึ้นเมื่อเห็นโยฮันอยู่ในสภาพถูกปิดตามัดปาก มายูจับต้นชนปลายไม่ถูกเพราะคนเป็นพ่อบอกว่าให้เธอแสดงบทนางมารร้าย ไม่งั้นจะฆ่าโยฮันลูกชายของยาคุชิทิ้ง “เอาตัวมันเข้ามา”“ปล่อยโยฮั

Ep 48 อีกเรื่องที่ตกใจหลังออกจากโรงพยาบาลมายูจึงเลือกขับรถไปที่สวนสาธารณะแห่งหนึ่งใกล้โรงพยาบาล หญิงสาวเดินไปหย่อนสะโพกลงบนม้านั่งหน้าสระน้ำ เสียงร้องของเด็กที่กำลังวิ่งเล่นกันในสวนสาธารณะไม่แทรกเข้าโซนประสาทของมายูเลยซักนิด ดวงตาเฉี่ยวที่เต็มไปด้วยความเศร้าหมองจับจ้องไปยังสระน้ำที่อยู่เบื่องหน้า พ่อเสีย บริษัทล้มละลายจนกลายเป็นคนไม่เหลืออะไร โชคดีที่พ่อยังทิ้งสมบัติบางส่วนให้ ถึงมันจะไม่มากแต่ก็พอประทังชีพได้ สมบัติบางส่วนถูกยึดไปเพราะพ่อของเธอเองก็เป็นบุคคลที่มีหนี้สินเยอะพอสมควร“ฟู้วววว~” หญิงสาวค่อยๆพ่นลมหายใจพรางยกมือขึ้นลูบหน้าท้องแบนเรียบที่มีสิ่งล้ำค่านอนอยู่ข้างในนั้น มือสั่นเทาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆแล้วตัดสินใจโทรหาคนที่อยากเจอมากที่สุด(อะไร!) ปลายสายรับด้วยน้ำเสียงห้วนๆเพราะรู้ว่าเธอเป็นคนโทรไป“นายอยู่ไหน ฉันขอคุยอะไรหน่อยได้ไหม”(ไม่ว่าง!)“แปปเดียว มาเจอฉันที่สวนสะ...”(ตู๊ดๆๆ!) คริสตัดสายไปดื้อๆทิ้งหามายูนั่งค้างทั้งๆที่โทรศัพท์ยังคาหู คริสคงเกลียดเธอมากสินะ หญิงสาวค่อยๆหลับตาลงเมื่อขอบตารู้สึกร้อนพล่าว ก่อนเงยหน้าขึ้นเพื่อให้น้ำตาไม่ไหล แต่สุดท้าย