All Chapters of คุณชายโรคจิต (Nc 18+): Chapter 31 - Chapter 40

Ep 30 หึง“นึกว่างานเลี้ยงทับหัวตายไปแล้ว” คำพูดกึ่งเหน็บแนมของหญิงสาวที่นั่งเล่นมือถืออยู่บนโซฟาดังขึ้น คริสย่นคิ้วด้วยความแปลกใจดึกขนาดนี้ทำไมมายูยังไม่นอน“กูนึกว่ามึงนอนแล้วซะอีก”“จะนอนได้ไงก็ฉันรอ...อะ..เอ่อ...ฉันรอปิดไฟ” มายูปรับสีหน้าแทบไม่ทัน ความจริงไม่ได้รอปิดไฟหรอกเธอรอคริสต่างหาก เพราะชายหนุ่มเล่นหายไปตั้งแต่เช้าจนค่ำ“อ่อ ชอบปิดไฟแล้วขึ้นเตียงสินะ” คริสพูดประชดพรางถอดเสื้อสูทสีดำออก ฉับพลันดวงตาเฉี่ยวของมายูถึงกับเบิกโพลงทันทีเมื่อเจอรอยลิปสติกที่ปกเสื้อเชิ้ตสีขาวของคริส“นั่นอะไร!” มายูปรี่เข้าไปหาคริสทันที“อะไร?” คนตัวสูงเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจ เหมือนเขายังไม่รู้ตัวว่ามีรอยลิปติดอยู่ที่ปกเสื้อ“แกแอบไปเอาอีตัวมาใช่ไหม!” มายูฟาดหน้าอกแกร่งอย่างไม่ยั้งมือ “...” นั่นยิ่งทำให้คริสแปลกใจมากขึ้นก่อนก้มลงดูที่ปกเสื้อสีขาว พบว่ามันมีรอยลิปสติกของยูริติดอยู่ “มันไม่ใช่อย่างที่คิดนะ!”“ถ้าไม่ใช่แล้วมันจะอะไร!” มายูโมโหจนเลือดขึ้นหน้า ทั้งๆที่เมื่อเช้ามันเอากับเธอแต่พอตกเย็นมันกลับไปเอากับคนอื่น ไอ้คริสมันเป็นเธอเป็นตัวอะไร! “ผู้ชายมันก็ชั่วเหมือนกันหมด!!!”“มายู ฟังก่อน” คริสพย

Ep 32 เป็นห่วง?@เวลาเที่ยงคืนครึ่งมายูนั่งกระวนกระวายอยู่บนโซฟาทั้งๆที่บอกตัวเองว่าจะไม่รอแต่สุดท้ายก็รอเหมือนเดิม ในใจคิดต่างๆนาๆว่าคริสจะเป็นอะไรไหมมือถือก็ติดต่อไม่ได้ แต่เมื่อนึกถึงคำพูดของคริสก่อนออกจากห้องมันทำให้มายูนึกขึ้นได้ว่าคริสบอกไม่ต้องรอ หญิงสาวจึงลุกไปที่เตียงนอนแล้วทิ้งตัวลง เสียงเครื่องปรับอากาศภายในห้องดังอื้ออึงจนเกิดความรู้สึกโดดเดี่ยว มันเหงาอย่างบอกไม่ถูก“คอยดูนะถ้ากลับมาจะด่าให้หูชาเลย!” มายูค่อยๆหลับตาลงเพราะคิดว่าคริสคงกลับมาในช่วงที่เธอหลับ...ผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่รู้มายูรู้สึกตัวขึ้นเพราะรู้สึกปวดฉี่ หญิงสาวจึงลุกเข้าไปฉี่ในห้องน้ำ หางตาเฉี่ยวเหลือบไปเห็นนาฬิกาบอกเวลาตีสามกว่าๆ ก่อนปรายตามองไปยังเตียงใหญ่ มันพบแต่ความว่างเปล่า คริสยังไม่กลับมา“หายไปไหนนะ” มายูตัดสินใจโทรไปหาคริสอีกครั้งแต่ทว่ากลับติดต่อไม่ได้เหมือนเดิม “จะไปไหนทำไมไม่บอก!”มายูตัดสินใจโทรไปหานิคน้องชายของคริส เพราะคนเป็นน้องชายน่าจะรู้ดีว่าพี่ชายไปไหน และไม่นานนิคก็รับสายด้วยน้ำเสียงงัวเงียเหมือนโทรไปขัดจังหวะการนอน“ไอ้คริสมันไปไหน”(พี่คริสไปทำงาน)“ทำงานบ้าบออะไร นี่มันตีสามกว่าๆแล้วน

Ep 34 นิ้ว “ฮัลโหล พี่ยาคุชิ”(ว่าไงมายู) ยาคุชิพูดด้วยน้ำเสียงกึ่งรำคาญเล็กน้อยเพราะได้ยินเสียงถอนหายใจหนักๆ แต่มายูชินแล้วกับอาการแบบนี้“พรุ่งนี้พี่ยาคุชิว่างไหมคะ”(ทำไมหรอ)“กะ...ก็พรุ่งนี้เป็นวันเกิดของยูไง” ความน้อยใจก่อตัวขึ้นเมื่อยาคุชิจำไม่ได้แม้กระทั่งวันเกิดของเธอ ไม่สิ เขาไม่เคยจำเลยต่างหาก (อ่าวหรอ โทษทีพี่ลืม)“ไม่เป็นไรค่ะ” มายูสูดลมหายใจเข้าลึกๆเพื่อเรียกสติ “งั้นพรุ่งนี้เราไปฉลองวันเกิดกันไหมคะ พาโยฮันไปด้วย ยูอยากให้พี่มาฉลองวันเกิดกับยู”(ขอโทษด้วยนะมายู พรุ่งนี้พี่ต้องไปดูงานที่ฮ่องกง)“ตะ...แต่ยูอยากอยู่กับพี่”(พี่ไม่ว่างจริงๆ ขอโทษด้วยนะไว้เดี๋ยวจะกลับมาฉลองด้วย)“แต่...”(ไม่มีแต่ครับ งานนี้สำคัญมากเดี๋ยวพี่จะซื้อของกลับมาฝากนะ)“ก็ได้ค่ะ” หน้างามเศร้างลงทันใดเมื่อโดนปฏิเสธ มายูไม่อยากเซ้าซี้ยาคุชิมากนักเพราะชายหนุ่มเป็นคนขี้หงุดหงิดง่าย หลังจากวางสายมายูนั่งซึมไปพักหนึ่ง ดวงตาเฉี่ยวก้มลงมองแหวนหมั้นที่นิ้วนางข้างซ้าย เหมือนจะมีแค่เธอคนเดียวเท่านั้นที่ใส่แหวนเพราะยาคุชิไม่เคยใส่แหวนวงนี้เลยด้วยซ้ำ แต่มายูก็ยังดื้อดึงหมั้นกับเขาต่อเพราะหวังว่าวันหนึ่งเขาจะหั

Ep 36 คนสำคัญในระหว่างที่กำลังนั่งรับประทานอาหารค่ำท่ามกลางแสงเทียนและเพลงบรรเลงคลอเคล้าเบาๆ บรรยากาศชั่งโรแมนติกยิ่งนักเมื่อมองลงไปเจอไฟของเมืองโตเกียวที่ส่องสว่างอยู่ข้างล่าง จะดีไม่น้อยถ้าผู้ชายคนนั้นเป็นยาคุชิไม่ใช่ไอ้คริส จู่ๆก็มีเสียงโทคศัพท์ดังขึ้นปลายสายคือกลุ่มเพื่อนของมายูนั่นเองครืด~ ครืด~(ฮัลโหลว่าไง)“วันเกิดปีนี้ไม่เห็นโทรมาชวนเลย” เอริพูดกึ่งน้อยอกน้อยใจ เพราะทุกปีจะจัดปาร์ตี้ชนิดที่เรียกว่าเมาเหมือนหมาแทบทุกคน“อะ...เอ่อ วันนี้ฉันไม่ค่อยว่างน่ะ” มายูเหลือบมองคริสเป็นระยะ ขออย่าให้คริสพูดอะไรออกมาด้วยเถอะ ไม่งั้นเพื่อนคงงอนแน่ๆที่เห็นผู้ชายดีกว่าเพื่อน(จะไม่ว่างได้ไง ปกติฉันไม่เห็นแกทำอะไรเลยนะ)“พอดีว่าพ่อของฉันไปต่างจังหวัด ฉันเลยเข้ามาดูงานแทน”(แกเนี่ยนะ) ปลายสายพูดด้วยน้ำเสียงกึ่งแปลกใจ“อะ อืม”(ลมอะไรหอบแกไปบริษัท)“ไม่ใช่ลมอะไรหรอกฉันแค่อยากเข้ามาดูบริษัทเฉยๆ”(งั้นหรอ) เหมือนปลายสายไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร่ว่ามายูอยู่ในบริษัท (เอาเป็นว่าฉันกับอาคิโกะขออวยพรให้แกได้แต่งงานกับพี่ยาคุชิเร็วๆก็แล้วกัน)“ถ้าเป็นเช่นนั้นฉันจะปิดผับเลี้ยงเหล้าสิบวันสิบคืนเลย”(รอจ้า เพ

Ep 38 หึงเป็นเหตุ“คุณคริสไปส่งดาจองได้ไหมค่ะ ดาจองรู้สึกมึนๆค่ะ” ดาจองแกล้งสะอึกแล้วซบหน้าลงตรงไหล่ของคริส โดยที่ชายหนุ่มไม่มีโอกาสได้เห็นสายตาอันแสนเจ้าเล่ห์ของดาจอง“อะ...เอ่อ พอดีว่า” คริสกำลังจะดันร่างดาจองออก แต่กลับมีเสียงคุ้นหูดังทะลุประสาทมาจากข้างหลัง“หายไปตั้งนาน ที่แท้ก็มานั่งกกอีตัวนี่เอง!!!” มายูยืนเท้าเอวมองด้วยสายตาวาวโรจน์พรางปรายตามองไปยังหญิงสาวที่นั่งซบไหล่คริส เธอค่อยๆผละหน้าออกจากไหล่กว้างด้วยท่าทางเหนียมอาย ผู้หญิงด้วยกันมันดูออก ว่าอินังนี่มันตอแหล!“นี่คุณดาจอง จำไม่ได้หรอ” คริสแทบกุมขมับเมื่อมายูแว๊ดๆใส่ จนหลายโต๊ะเริ่มหันมามอง“ดะ...ดาจองขอโทษนะคะ ไม่รู้ว่าคุณคริสมากับแฟน”“ไม่ใช่แฟน ครับนี่เพื่อนผม”“...” มายูเม้มปากจนเป็นเส้นตรงและเป็นจังหวะเดียวกับที่อาคิโกะและเอริวิ่งมาพอดี “ฉันจะกลับแล้ว!”“งั้นให้เอริกับอาคิโกะไปส่งก็แล้วกัน ส่วนกูจะไปส่งคุณดาจอง เธอค่อนข้างเมา” คริสค่อยๆประคองดาจองที่นั่งโอนเอนขึ้น ส่งผลให้มายูเบ้ปากใส่ ทำไมจะไม่รู้ว่ายัยนั่นแกล้งเมา“ตอแหล!! ไม่รู้รึไงว่ายัยนี่แอ๊บ!!!”“มายู ใจเย็นๆ” เพื่อนสองคนรีบห้ามศึกไว้ ทั้งเอริและอาคิโกะเริ่มส