All Chapters of คุณชายโรคจิต (Nc 18+): Chapter 51 - Chapter 60

Ep 50 ไม่ฟัง เกือบสองชั่วโมงที่คริสสั่งย้ายข้าวของภายในห้องสุดท้ายก็ไม่เป็นที่พอใจของชายหนุ่มอยู่ดี จนมายูเหงื่อท่วมตัว คนตัวเล็กยกมือปาดเหงื่อออกจากไรผมครั้งแล้วครั้งเล่าแต่สุดท้ายคริสก็ยังชี้นิ้วสั่งอีกอยู่ดี ปกติมายูเป็นคนร่างกายแข็งแรง แต่เพราะเธอกำลังตั้งท้องอ่อนๆจึงรู้สึกเหนื่อยง่ายและเพลียผิดปกติจนแข่งขาแทบอ่อนแรง แต่คริสก็ยังไม่หยุดใช้ง่าย “ดูดฝุ่นใต้พรม” คริสชี้นิ้วไปที่พรมผืนใหญ่ซึ่งหนักพอสมควร มายูที่ยืนพักได้แปปหนึ่งค่อยๆปาดเหงื่อแล้วเดินไปดูดฝุ่นใต้พรมผืนนั้น “ฮึบ!” พรมผืนนี้หนักพอสมควรเธอจึงยกขึ้นได้นิดเดียวเพราะถ้าใช้แรงเยอะมากเกินไปกลัวกระทบกระเทือนถึงลูกในท้อง “อ่อนแอแบบนี้ผ่านการประเมินมาได้ยังไง” คริสที่กำลังนั่งขาไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ทำงานพูดขึ้น กร๊อดดด!!! มายูกัดฟันกร๊อดแล้วเดินอ้อมไปอีกฝั่งเพื่อยกพรมขึ้นแต่จังหวะที่กำลังยกพรมขึ้นนั้นความอ่อนเพลียส่งผลให้เธอหน้ามืดจนอุปกรณ์ในมือหล่นร่วงลงบนพื้น ร่างบางจึงเซไปจับขอบหน้าต่าง เมื่อเห็นเช่นนั้นคริสรีบกระโดดลงจากเก้าอี้แล้วตรงไปคว้าคนตัวเล็กไว้ทันที ยิ่งมองใกล้ๆยิ่งรู้ว่าใบหน้าของมายูซีดเซียวแค่ไหน “ปล่อย

Ep 52 ลองดูอ๊อดดด~ อ๊อดดด~เสียงออดยามเช้าปลุกให้ใครบางคนตื่นขึ้นมาจากการหลับไหล เมื่อคืนเกิดสภาวะจิตใจอ่อนแอทั้งความเหงา ความหว้าเหว่และพึ่งสูญเสียพ่อไปส่งผลให้มายูนอนร้องไห้ทั้งคืนจนของตาบวมเป่ง“โทรหาไม่รับนึกว่าเป็นอะไรไปแล้วซะอีก” เอริกับอาคิโกะหอบของพะรุงพะรังมาให้ มายูขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ “ของฝากหลานฉัน”“เฮ้ ลูกฉันพึ่งย่างเข้าอาทิตย์ที่สามเองนะ ยังไม่รู้เพศเลย”“ไม่รู้แหละ ฉันกับอาคิโกะซื้อมาทั้งชุดผู้หญิงและชุดผู้ชาย”“...” มายูคลี่ยิ้มเบาๆพรางส่ายหน้าเล็กน้อยกับความเห่อหลานของป้าๆแต่ก็รับไว้“เมื่อคืนร้องไห้ใช่ไหม ขอบตาบวมเชียว” อาคิโกะถามด้วยความเป็นห่วง“นิดหน่อยน่ะ” มายูคลี่ยิ้มอ่อนๆก่อนก้มหน้างุด“เอาน่า เรื่องมันผ่านไปแล้วแกยังมีฉันกับเอริอยู่ข้างๆเสมอนะ”“ขอบใจที่ไม่ทิ้งฉัน” มายูคลี่ยิ้มให้กับเพื่อนทั้งสอง ไม่รู้จะขอบคุณยังไงดีเพราะเพื่อนยังอยู่ข้างๆในวันที่เธอแย่ที่สุดในชีวิต ใครจะไปรู้ล่ะว่าชีวิตของคุณหนูมายูจะต้องมาพบเจอกับเหตุการณ์แบบนี้ ถือซะว่ามันเป็นเวรกรรมตั้งแต่ชาติปางก่อน“แล้วเรื่องบริษัทล่ะ จะให้เขายึดไปหน้าตาเฉยแบบนี้หรอ”“...” มายูนิ่งไปพักหนึ่ง ใครจะอ

Ep 54 จัดไปหนึ่งยก“มึงนี่มัน...ร่านชิปหาย!!!”กึก!“...” มายูตกตะตึงในคำพูดของคริส ไม่น่าเชื่อว่าจะได้ยินคำนี้ออกจากปากของเขา ริมฝีปากบางสั่นระริกพรางสบตาคริสด้วยสายตาตัดพ้อ เขาไม่เคยรู้อะไรเลย ตัดสินเธอเพียงภายนอกทั้งๆที่เรื่องทั้งหมดมันไม่ใช่แบบนั้น!“ทำไมโดนด่าแค่นี้ถึงกับเงียบไปเลยหรอ” คริสจ้องลึกเข้าไปในดวงตาเฉี่ยว บัดนี้มันมีน้ำใสๆเอ่อล้นออกมา แต่คริสกลับไม่เห็นใจเขาหัวเราะลั่นรถเมื่อได้เห็นน้ำตาของเธอ “อย่ามาทำเป็นอ่อนแอไปเลยมายู ทั้งๆที่เมื่อก่อนมึงมันก็ไม่ต่างอะไรจากนางมารร้าย”“นั่นมันเมื่อก่อน ไมใช่ตอนนี้”“เหอะ! สันดานมันเปลี่ยนไม่ได้หรอกนะ กูเคยคิดว่าจะเปลี่ยนมึงได้ แต่สุดท้ายก็ไม่...” คริสมองด้วยแววตาผิดหวังแต่ยังไม่คลายมือออกจากแก้มใส“ฉันยอมรับว่าฉันผิดแต่เรื่องทั้งหมดมันไม่ใช่อย่างที่คิด”ปึก!“หึ!” คริสคลายมือออกจากกระพุ้งแก้มแล้วผลักคนตัวเล็กอย่างแรงจนแผ่นหลังกระแทกกับประตูรถ “อย่ามาแก้ตัวเลย มึงทำเพื่อความสุขของตัวเองโดยไม่สนใจว่าคนอื่นจะเป็นตายร้ายดียังไง!!”“ฉัน...”“หุบปาก!” คริสตะคอกเสียงดังลั่นรถจนมายูสะอึก เขาเป็นผู้ชายที่โมโหแล้วน่ากลัวมาก “มาเริ่มกันเลยดีก

Ep 56 หนีไม่พ้นอ๊อดดด~ อ๊อดดด~เสียงออดดังขึ้งส่งผลให้ร่างบางที่กำลังนั่งเหม่อสะดุ้งเล็กน้อย ขาเรียวเดินไปส่องช่องส่องตาแมวพบว่าเป็นเอริและอาคิโกะนั่นเองที่มาหาแต่เช้า“มาทำอะไรแต่เช้า” มานูย่นคิ้วด้วยความแปลกใจ ปกติทั้งเอริและอาคิโกะไม่เคยมาหาเช้าขนาดนี้“อ่าว ก็เมื่อคืนแกเป็นคนส่งข้อความไปบอกฉันเองนิว่าให้มาหาแต่เช้า” เอริแทรกตัวเข้ามาในห้องตามด้วยอาคิโกะ“ฉัน?”“ใช่ ความจำเสื่อมรึไง เมื่อคืนแกส่งข้อความมาบอกฉันว่าตอนเช้าให้พาไปหาหมอ” เอริยื่นโทรศัพท์ให้ดู ปรากฏว่าเป็นเธอที่ส่งข้อความไปจริงๆ“ฉันส่งไปตอนไหน” มายูพูดในใจพรางย่นคิ้วด้วยความงุนงง จำได้ว่าเมื่อคืนไม่ได้จับโทรศัพท์เลย แต่พอดูเวลาปรากฏว่าข้อความถูกส่งไปประมาณตีหนึ่งกว่าๆซึ่งเป็นช่วงเวลาที่คริสอยู่ห้อง นี่คริสแอบมาวุ่นวายกับโทรศัพท์เธองั้นหรอ!“ป่วยเป็นอะไรไหนเล่าอาการมาซิ” อาคิโกะหย่อนสะโพกลงบนโซฟาข้างๆมายู“เอ่อ...เมื่อคืนฉันแค่รู้สึกเพลียนิดหน่อย”“ฉันบอกแล้วว่าไม่ต้องไปงาน กำลังท้องกำลังไส้อยู่ควรนอนพักผ่อนนะ” อาคิโกะดุด้วยความเป็นห่วง “แล้วได้คุยกับคริสบ้างรึยัง”“ยะ...ยัง”“แล้วตอนไหนจะคุย เปิดอกคุยกันไปเลยสรุปจะเอา

Ep 58 พ่อแง่แม่งอน“จะแวะซื้ออะไรก่อนมะ...” ในขณะที่รถจอดติดไฟแดงคริสหันมาถามคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ข้างๆปรากฏว่าเธอหลับไปแล้ว ชายหนุ่มกระพริบตามอง มุมปากหยักยกขึ้นพรางเคลื่อนหน้าเข้าไปใกล้ๆสูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆของไรผม ตอนหลับไม่ต่างอะไรจากแมวน้อย มือหนาค่อยๆเกลี่ยปอยผมขึ้นไปทัดหูเหมือนที่เขาเคยทำบ่อยๆ “ถ้ากูไม่มีผลประโยชน์กับมึง มึงจะบากหน้ากลับมาหากูไหม”คริสอดใจกับความหอมหวานไม่ไหว จมูกโด่งค่อยๆเคลื่อนเข้าไปหอมแก้มใสเบาๆ ก่อนลากขึ้นไปประทับจูบหนักๆที่หน้าผากนูน โชคดีที่คนตัวเล็กไม่รู้สึกตัว ไม่งั้นคงนั่งมองตาเขียวปั๊ดไปแล้ว คริสฝั่งจมูกบนหน้างามนานพอสมควร จนกระทั่งหน้าคมค่อยๆผละออกแล้วหยิบเสื้อกันหนาวมาคลุมทับให้คนตัวเล็กอย่างเบามือ“เฮ้อ! บ้าชิบ” คริสใส่สบถในลำคอเมื่อรู้ว่าตัวเองยังตัดใจจากมายูไม่ได้ซักที ทั้งๆที่มีผู้หญิงหลายคนเข้าหาแต่สุดท้ายสมองกลับวนไปคิดถึงแต่มายู ดวงตาคมเหลือบมองที่นิ้วนางข้างซ้ายพบว่ามันไม่มีแหวนหมั้นของยาคุชิแล้ว “เหอะ! พึ่งรู้ตัวหรอว่ามันไม่ได้รัก”คริสใช้เวลาเกือบหนึ่งชั่วโมงกว่าจะขับรถมาถึงคอนโดของมายู มือใหญ่สะกิดไหล่เล็กเบาๆ“นี่เธอ...เธอ” แต่ทว่าคนโดนสะกิด