All Chapters of เสน่ห์รักนางร้ายข้ามภพ: Chapter 31 - Chapter 40

ตอนที่ 32 เจ้าทำได้ แล้วข้าทำไม่ได้หรือ (2)‘ความจริงแล้วข้าไม่ต้องการจะเอาคำว่าชายาชินอ๋องมาเล่นงานคนอื่นเช่นนี้หรอกนะ แต่ดูเหมือนว่าสตรีตรงหน้าดูจะร้ายกาจและบ้าอำนาจไม่เบาเหมือนกัน เห็นทีข้าก็คงจะต้องเล่นงานสักหน่อยแล้ว’ หนิงหว่านซูคิดอยู่ในใจ แล้วแสยะยิ้มออกมา“งั้นเจ้ากับข้ามาดูกันว่าผู้ใดจะรอดปลอดภัยกลับจวน” นางเอ่ยกับสตรีตรงหน้าด้วยน้ำเสียงเย็นชา ก่อนจะออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าวดุดันว่า “ทหาร จับตัวนางผู้นี้ไว้ แล้วตรวจสอบดูว่ามาจากสกุลใด ถึงกล้าริอ่านจะมาสั่งสอนข้า”“พ่ะย่ะค่ะพระชายา” ทหารองครักษ์เมื่อได้ยินคำสั่งก็รีบเข้ามาจับกุมสตรีนางนี้ไว้ แล้วกดบ่าให้นางคุกเข่าเมื่อถูกทหารมาจับกุมจ้านหนิงลู่ก็เกิดความหวาดกลัวขึ้นมาอย่างทันที แล้วรีบถามด้วยน้ำเสียงที่ติดสั่นเล็กน้อย “เจ้าเป็นผู้ใดกันแน่ เหตุใดทหารพวกนี้จึงเรียกเจ้าว่าพระชายา”“เจ้ามีสิทธิ์ที่จะรู้อย่างนั้นหรือว่าข้าคือใคร หรือถ้าอย่างรู้จริง ๆ ก็ลองถามบิดามารดาของเจ้าดูสิ ข้าคิดว่าพวกเขาน่าจะรู้ว่าข้าคือใคร” หนิงหว่านซูตอบกลับอย่างเย้ยหยัน ก่อนจะสั่งนางกำนัลที่ตามมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่ทรงอำนาจ “เสียนเสียน ตบปากนางค

ตอนที่ 34 ท่านสารภาพรักกับข้าหรือนี่ (2)หนิงหว่านซูเอ่ยถามชินอ๋องต่อหน้าผู้คนมากมาย และไม่หวังคำตอบที่ได้รับจากชายที่ขึ้นชื่อว่าโหดเหี้ยมที่สุดในแผ่นดิน แต่ทว่า...“ใช่ ข้ากำลังบอกรักเจ้า” หยางเฟยหลงตอบกลับมาอย่างอ่อนโยน“หา!!” หนิงหว่านซูทำเสียงตกใจ นางตกใจจริง ๆ ไม่ได้แกล้งเลยแม้แต่น้อย เพราะไม่คิดว่าจะได้ยินคำนี้จากปากเขา“ลู่กงกง ได้ยินสิ่งที่ข้าบอกหรือไม่ เจ้าปลดสตรีในเรือนหลังของจวนข้าทุกคน แล้วส่งกลับบ้านเดิมพร้อมกับมอบเงินตั้งตัวให้จำนวนหนึ่ง จากนี้ไปนายหญิงของจวนชินอ๋องแห่งนี้ จะมีเพียงพระชายาหนิงเท่านั้น และข้าจะไม่รับสตรีใดเข้าเรือนมาอีก ข้าขอให้ทุกคนเคารพชายาหนิงหว่านซูของข้า เทียบเท่ากับเคารพตัวข้า หากใครขัดคำสั่งให้ลงโทษสถานหนัก”หยางเฟยหลงลั่นวาจาออกมาเพื่อสั่งการกับลู่กงกง เขากำลังจะประกาศให้ทุกคนได้ยินในเรื่องนี้ และกล่าวราวกับว่าหนิงหว่านซูคือสตรีที่เขาหวงแหน ห้ามผู้ใดมากลั่นแกล้งนาง ลู่กงกงได้ยินคำสั่งที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน ก็รีบขานรับอย่างเร่งด่วน “พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมจะรีบจัดการให้” จากนั้นก็เดินออกมาทันที โดยมีทหารกลุ่มหนึ่งพาตัวชายารองหลินออกมาด้วย ท่ามกลางเสียงร

ตอนที่ 36 ถูกเรียกตัวเข้าวัง (2)แม้จะเป็นคำกล่าวที่เอ่ยออกมาแบบไม่เจาะจง แต่ก็ทำให้หนิงหว่านซูชะงักไปเล็กน้อยเช่นกัน แต่เพียงครู่เดียวก็กลับมาเป็นปกติ นางจึงหันไปสบตากับอีกฝ่ายโดยไม่หลบสายตา ก่อนจะตอบกลับไป“เส้นสายของกุ้ยเฟยช่างดีเหลือเกินนะเพคะ แม้ในจวนอ๋องของหม่อมฉัน พระสนมยังรู้อย่างละเอียด เห็นทีหม่อมฉันต้องกลับไปเก็บกวาดจวนเสียหน่อยแล้ว”หนิงหว่านซูโต้ตอบกลับอย่างไม่เกรงกลัว และไม่สนใจว่าสตรีตรงหน้าจะเป็นพระสนมกุ้ยเฟย หรือว่าพี่สาวของนาง แต่ในเมื่อกล้าข้ามเส้นกันเช่นนี้ เห็นทีกลับไปต้องจัดการเก็บกวาดเรือนเสียใหม่แล้วเมื่อได้ยินน้องสาวกล่าวมาอย่างนั้น หนิงกุ้ยเฟยชักสีหน้าด้วยความไม่พอใจ แต่เพราะเห็นว่ามารดาได้อยู่ตรงนี้ด้วย นางเลยเลือกที่จะเบี่ยงเบนประเด็นไปที่อื่น“ข้าไม่ได้คิดจะก้าวก่ายเรื่องของเจ้าหรอกนะ เพียงแค่ได้ยินนางกำนัลเอ่ยถึงเรื่องนี้กัน คราแรกข้าคิดว่าท่านอ๋องปลดชายารองพวกนั้นออกไปก็เพราะต้องการเอาใจเจ้า แต่ดูเหมือนว่าท่านอ๋องคงเบื่อพวกนางแล้วกระมัง” หนิงกุ้ยเฟยเอ่ยขึ้นมาคล้ายกับเย้าแหย่ แต่ก็แฝงไว้ด้วยความนัยหลายส่วนหนิงหว่านซูไม่ได้โง่และถูกยุยงได้ง่ายเหมือนเมื่อ

ตอนที่ 38 พี่น้องบาดหมาง (2)ฮ่องเต้ตรัสจบก็โบกมือไล่ให้กุ้ยเฟยออกมา โดยไม่คิดจะสนใจสิ่งที่นางจะเอ่ยต่อจากนี้เมื่อไม่ได้รับความสนใจและไม่ได้รับความช่วยเหลือ หนิงกุ้ยเฟยจึงเดินออกมา แต่นางหรือจะเชื่อที่ฮ่องเต้ตรัสสั่งมาตลอดเวลาที่หิมะตก หนิงหว่านซูขลุกตัวเองอยู่ในเรือนแทบจะไม่ออกไปไหนเลย แต่นางได้สร้างโรงทานที่หน้าจวนอ๋อง เพื่อช่วยเหลือคนยากไร้และพวกขอทานไร้บ้าน ไร้อาหาร เพื่อให้มีอาหารกินในช่วงนี้นี่ก็เกือบเดือนแล้ว ไม่คิดว่าหิมะที่ตกลงมาอย่างยาวนาน ได้สิ้นสุดลงเสียทีเสียงสรรเสริญเยินยอพระชายาของชินอ๋องดังไปทั่ว เวลานี้ราชสำนักเริ่มสั่นคลอนอีกครั้ง เนื่องจากว่ามีขุนนางเริ่มแบ่งฝ่ายอย่างจริงจังแล้วนั่นก็สืบเนื่องมาจากชินอ๋องกำลังออกรบ และน่าจะชนะศึกกลับมา ส่วนพระชายาหนิงก็ช่วยเหลือชาวบ้าน ในยามที่ขาดแคลนอาหาร แต่ทว่าเรื่องนี้กลับสร้างความบาดหมางให้สองพี่น้องจากสกุลหนิงโดยสิ้นเชิงหนิงหว่านซูไม่สนใจหรอกว่าพี่สาวของนางจะเป็นเช่นไร นางไม่สนใจเรื่องการเมือง หรือการแก่งแย่งอำนาจของวังหลัง เนื่องจากว่านางไม่อยากวาดฝันว่า พระสวามีจะได้รับตำแหน่งองค์รัชทายาท หากเป็นอย่างนั้นจริง นางยังคงค

ตอนที่ 40 ตบสั่งสอน (2)หนิงหว่านซูกล่าวออกมาโดยไม่กลัวเลยว่าเรื่องจะมาถึงตัว เนื่องจากเวลานี้นางและพระสนมกุ้ยเฟย หาได้มีความสัมพันธ์ฉันพี่น้องกันอีกแล้ว“แล้วอย่างไรเล่าเพคะ ในเมื่อหม่อมฉันมีใจรักมั่นกับท่านอ๋อง แล้วเหตุใดหม่อมฉันจะแต่งเข้ามาที่จวนแห่งนี้ไม่ได้” หนานเฟิ่งเฟิ่งยังคงเชิดหน้าตอบกลับมาหนานเฟิ่งเฟิ่งไม่สนใจว่าจะมีพระสนมกุ้ยเฟยหนุนหลังหรือไม่ และไม่สนใจเรื่องที่ท่านอ๋องจะขึ้นรับตำแหน่งองค์รัชทายาทจะจริงเท็จแค่ไหน นางขอแค่ได้แต่งเข้ามาที่จวนอ๋องแห่งนี้ และอยู่เคียงข้างชายในดวงใจก็เพียงพอแล้ว“ในเมื่อข้าไม่ยินยอม เจ้าคิดว่าจะเข้ามาอยู่ที่จวนแห่งนี้ได้หรือ ที่สำคัญ พระสนมกุ้ยเฟยไม่ได้แจ้งพวกเจ้าหรืออย่างไร เรื่องที่ท่านอ๋องประกาศออกไปแล้วว่าจะไม่รับสตรีใดเข้าเรือนอีก ไม่ว่าจะตำแหน่งใดก็ตาม” หนิงหว่านซูกล่าวออกมาอย่างเหนื่อยใจ และบอกเรื่องสำคัญนางเชื่อว่าพระสนมกุ้ยเฟยคงไม่ได้บอกอะไรกับสองแม่ลูกนี้มากมายนัก คงแค่เพียงจะหลอกใช้เท่านั้น เพราะถ้าหากคุณหนูสกุลหนานคนนี้ได้รับความโปรดปรานจากท่านอ๋อง พระสนมคงหวังว่าจะให้นางช่วยสนับสนุนโอรสที่เกิดจากพระนาง ให้ได้แต่งตั้งขึ้นเป็นตำแหน