Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

ตอนที่ 12 เป็นความผิดข้าเช่นนั้นหรือ (2)“ใช่แล้วเพคะ เหล่าสตรีพวกนั้นคือเมียน้อย เอ้ย! คือสตรีของท่านอ๋อง แล้วเหตุใดหม่อมฉันต้องมารับภาระด้วยการให้พวกนางมารบกวน ยามที่หม่อมฉันพักผ่อนหรือทำกิจส่วนตัวด้วยเล่าเพคะ” นางขมวดคิ้วตอบกลับไปอย่างไม่ค่อยชอบใจเท่าไรกับธรรมเนียมนี้ทว่าท่าทางของนางนั้น กลับสร้างรอยยิ้มที่ยากจะมีของหยางเฟยหลง“เช่นนั้นเจ้าคิดว่านี่ความผิดของข้ารึ” อ๋องหนุ่มถามกลับไปด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง แต่แววตาคล้ายจะมีรอยยิ้มเล็ก ๆ“เพคะ หากท่านอ๋องมีชายาเพียงคนเดียว หม่อมฉันจะต้องมานั่งปวดหัวเช่นนี้หรือ ไม่รู้ล่ะ หม่อมฉันรายงานเรียบร้อยแล้ว พระองค์จะต้องจัดการในเรื่องนี้ให้หม่อมฉัน ไม่เช่นนั้นหม่อมจะกลับจวนสกุลหนิง เพื่อให้ท่านพ่อช่วยกราบทูลเรื่องหย่าของหม่อมฉันกับพระองค์ต่อฝ่าบาท” นางเชิดหน้าขึ้นกล่าวอย่างถือดีกล่าวจบนางก็ทำความเคารพครั้งหนึ่ง แล้วหมุนตัวเดินออกมาทันที โดยไม่ทันได้มองว่าชินอ๋องมีสีหน้าอย่างไร“นางไม่ต้องการคำตอบของข้าหรือ” ชินอ๋องกล่าวออกมากับกงกงข้างกาย“พระชายาน่าจะไม่ต้องการคำตอบพ่ะย่ะค่ะ แต่ต้องการให้ท่านอ๋องทำตามอย่างที่พระนางบอก” ลู่กงกงรายงานตามที่เข

ตอนที่ 14 ทำไมข้าจะไม่มีสิทธิ์ (2)“เสียนเสียน เจ้าไปเรียกนางกำนัลอาวุโสเข้ามา ส่วนคนอื่นจับชายารองฟู่ไว้ ข้าจะลงโทษนางที่ไม่รู้ดีชั่ว กล้าคิดจะมาเทียบขั้นกับข้าซึ่งเป็นชายาเอกและนายหญิงของจวนชินอ๋องแห่งนี้”น้ำเสียงที่เด็ดขาดบวกกับท่าทางของจริงจังพระชายาเอก ทำให้ทุกคนต่างพากันหวั่นเกรง ทุกคนไม่คิดว่าพระชายาหนิงจะดูน่ากลัวเยี่ยงนี้ จึงรีบทำตามคำสั่งทันที“อย่านะ เจ้าไม่มีสิทธิ์ ข้าคือชายารองของท่านอ๋อง เหตุใดจะให้สตรีเช่นเจ้ามาลงโทษข้า” ฟู่เจียยวี่กรีดร้องอย่างไม่พอใจเมื่อนางกำนัลจะเข้ามาจับตัว นางไม่คิดว่าจะถูกสตรีตรงหน้าลงโทษและสั่งคนมาจับกุมตัวเช่นนี้“เหตุใดข้าจะลงโทษสตรีที่ปากมาก ไม่รู้อะไรเช่นเจ้าไม่ได้ ข้าก็บอกไปแล้วว่าข้าคือชายาเอกของจวนชินอ๋อง จวนนี้ข้าเป็นรองแค่ท่านอ๋องเท่านั้น อีกอย่าง เรือนนี้ก็เป็นเรือนของข้า เหตุใดข้าจะลงโทษคนที่บุกรุกเข้ามาไม่ได้เล่า”“เจ้าไม่มีเหตุผลและบ้าอำนาจ!! ข้าจะฟ้องท่านอ๋อง” ฟู่เจียยวี่เอ่ยขึ้นมาอย่างเกรี้ยวกราด“เชิญ เจ้าจะฟ้องท่านอ๋องก็รีบส่งคนไปบอกเลย ในเมื่อท่านอ๋องเคยบอกแล้วว่าคนที่เป็นรองจากพระองค์ในการดูแลจวนคือชายาเอกที่แต่งเข้ามา หากไม่

ตอนที่ 16 สั่งลงโทษและปลดชายารอง (2)เมื่อได้รับคำสั่ง หนิงหว่านซูก็ชี้มาที่ตัวเองอย่างไม่เชื่อหู แล้วถามย้ำอีกครั้งว่า “หม่อมฉันหรือเพคะ”“ใช่ เจ้านั่นแหละ” เขาตอบกลับทันทีและหากมีใครช่างสังเกตสักหน่อย คงเห็นว่าชินอ๋องผู้นี้กำลังกระตุกยิ้มมุมปาก ก่อนจะเดินนำพระชายาของตนเองเข้าไปในเรือนหนิงหว่านซูรู้สึกงุนงงไม่น้อย แต่ก็ยอมเดินตามมาแต่โดยดี และเมื่อเข้ามาในห้อง ประตูก็ปิดลงอย่างเสียงดัง จากนั้นชินอ๋องก็หันมากล่าวกับนางด้วยใบหน้าที่บึ้งตึง“เจ้ากำลังใส่ชุดอะไร ทำไมถึงไม่ปกปิดเนื้อหนัง และเจ้าใช่ชุดเช่นนี้ไม่คิดถึงฐานะของตัวเองบ้างหรือ เจ้าคือพระชายาเอกของข้า เจ้าลืมเรื่องนี้ไปหรืออย่างไร” น้ำเสียงนั้นติดจะเย็นชา และดูเหมือนพระองค์จะกำลังเก็บอารมณ์โกรธของตนเองเอาไว้อย่างเต็มกำลัง“หม่อมฉันไม่ลืมหรอกเพคะว่าตนเองเป็นใคร มีฐานะสูงส่งแค่ไหน แต่หม่อมฉันแต่งตัวเล่น ๆ อยู่แค่ในเรือนนี้เท่านั้น ไม่คิดจะใส่ออกไปที่ใดเลยนะเพคะ พระองค์จะตำหนิหม่อมฉันทำไม แล้วอีกอย่างหม่อมฉันเพิ่งใส่ชุดนี้ครั้งแรกแต่ไม่คิดว่าทั้งชายารองฟู่และท่านอ๋องจะมาเยือนจวนของหม่อมฉันโดยไม่มีการแจ้งล่วงหน้าเช่นนี้”นางแก้ต

ตอนที่ 18 สั่งลงโทษและปลดชายารอง (2)ส่วนทางด้านหนิงหว่านซู หลังจากจบเรื่องชายารองฟู่แล้ว นางก็ออกมาร่ายรำให้นางกำนัลได้เห็น แถมยังสอนท่าทางเหล่านี้ให้กับพวกนางอีกด้วย ทำให้ในเรือนของนาง จึงเต็มไปด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ“ท่าร่ายรำของพระชายางดงามเหลือเกินเพคะ หม่อมฉันไม่เคยเห็นท่าที่งดงามเช่นนี้มาก่อน” นางกำนัลประจำจวนชินอ๋องนางหนึ่ง ที่ถูกส่งให้มาอยู่เรือนนี้รีบบอกอย่างเอาใจ แต่ที่กล่าวมานั้นก็ล้วนเป็นเรื่องจริงทั้งสิ้น“พวกเจ้าก็กล่าวเกินไป นี่เป็นเพียงท่าธรรมดาเท่านั้น ต่อไปข้าจะสอนพวกเจ้าอีก การร่ายรำไม่จำเป็นต้องใช้สำหรับนางรำเพียงอย่างเดียว ดังนั้นไม่ว่าเจ้าหรือข้าก็สามารถร่ำเรียนได้”หนิงหว่านซูกล่าวออกมาอย่างอ่อนโยน ชาติก่อนของนาง การเต้นหรือร่ายรำนั้นเป็นเรื่องปกติมาก หนำซ้ำยังเป็นการออกกำลังกายอย่างหนึ่ง“ขอบพระทัยเพคะพระชายา”เหล่านางกำนัลเอ่ยอย่างพร้อมเพรียง ดูเหมือนว่ายามนี้นางกำนัลของเรือน ไม่มีใครไม่พอใจนางอีกแล้ว แม้ว่าพระชายาเอกจะไม่ได้รับความโปรดปรานจากท่านอ๋อง แต่พระชายาหนิงกลับไม่ทำให้พวกนางลำบากเลยแม้แต่น้อยการกระทำทั้งหมดของหนิงหว่านซู ตกอยู่ในสายตาของหยางเฟย

ตอนที่ 20 งานเลี้ยงในวังหลวง 2หญิงสาวเข้ามาด้านในก็พบกับพี่สาวที่เป็นกุ้ยเฟย ทว่าอีกฝ่ายอยู่กับฮองเฮา นางจึงเลือกที่จะไม่เดินเข้าไปในส่วนนั้น แต่เลือกเดินมาตามทางที่เป็นสระบัวแทนเดินมาได้สักพัก ก็ไม่คิดว่าจะได้พบกับคุณหนูคนหนึ่ง ที่มองนางอย่างไม่เป็นมิตรสักเท่าไร แต่ก็ไม่คิดจะมีปัญหา เนื่องจากนางมาที่นี่ในนามของพระชายาเอกของชินอ๋อง“ไม่คิดว่าจะพบพระชายาที่นี่ ช่างเป็นบุญของหม่อมฉันเหลือเกินเพคะ” สตรีนางนี้เดินเข้ามาพร้อมกับสาวใช้ และแม้จะเอ่ยออกมาเช่นนั้น แต่การกระทำนั้นกลับตรงกันข้ามเหลือเกิน“เท่าที่ข้าจำได้ เราทั้งสองเคยสนทนาเป็นการส่วนตัวด้วยหรือ แม้ปากเจ้าจะบอกว่ายินดีที่พบข้า แต่ทำไมท่าทางและกิริยา จึงทำเหมือนอยู่เหนือกว่าข้าล่ะ ในเมื่อข้าคือพระชายาชินอ๋อง!!” นางตอบโต้กลับไปด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง‘ต่อให้ไม่อยากหาเรื่องหรือมีเรื่องกับใคร แต่สตรีนางนี้ไม่ค่อยน่าไว้ใจ อีกอย่าง ดูเหมือนว่านางตั้งใจจะเข้ามาหาเรื่องมากกว่า เห็นทีต้องระวังตัวเป็นพิเศษเสียแล้ว’ หนิงหว่านซูคิดอยู่ในใจไป๋ซือหรานชะงักไปเล็กน้อย เพราะไม่คิดว่าจะถูกตอบกลับมาเช่นนี้ นางจึงได้กำมือแน่น ทว่าใบหน้ายังคงยิ้มแย้