All Chapters of เสน่ห์รักนางร้ายข้ามภพ: Chapter 41 - Chapter 50

ตอนที่ 41ข้าคิดถึงเจ้า (1)“ท่านอ๋องเพคะ ใจเย็นก่อน” หนิงหว่านซูบอกกับชินอ๋องที่อุ้มนางมาวางบนเตียงในเรือนหลัก แล้วโถมตัวเข้ามากอดรัดและจะถอดเสื้อผ้าของนางออก“ข้าใจเย็นไม่ไหวแล้ว หลายเดือนที่ได้เพียงอ่านจดหมายของเจ้า ก็ทำให้ข้าคิดถึงเจ้าจนแทบจะควบม้ากลับมาทุกวัน อีกอย่างเวลาเราอยู่ด้วยกัน ข้าอยากให้เจ้าเรียกข้าว่าท่านพี่ ชายารักของข้า” ชินอ๋องบอกพร้อมกับถอดเสื้อผ้าของนางออก“แต่นี่ตะวันยังไม่ตกดินเลยนะเพคะ” นางบอกออกไปอย่างเอียงอาย“ครั้งแรกของข้ากับเจ้าก็ตะวันอยู่ตรงกลางหัวนะ ไยเจ้าต้องไปใส่ใจด้วยเล่า” ชินอ๋องบอกด้วยใบหน้าที่เปื้อนยิ้ม“นี่มันเพราะพิษราคะต่างหากเล่า หม่อมฉันสติยังไม่สมบูรณ์ถึงยอมให้มันเกิดขึ้น” นางกล่าวออกมาด้วยเสียงแผ่วเบาและใบหน้าแดงระเรื่อขึ้นมา“เช่นนั้นวันนี้เรามาเข้าหอในเรือนของเรากันเถอะ ต่อไปเจ้ามาอยู่ที่เรือนนี้กับข้า มาเป็นนายหญิงที่มีอำนาจเท่าเทียมข้าในจวนนี้นะ ชายารักของข้า” ชินอ๋องกล่าวอย่างอ่อนโยนหนิงหว่านซูฟังแล้วก็ใจเต้นแรง และเมื่อสบสายตาจริงใจที่ส่งมา นางจึงพยักหน้ารับเบา ๆ “เพคะ”ชินอ๋องเมื่อได้เห็นว่าชายาตอบรับแล้ว เขาก็จับร่างนางนอนลงที่เตียง

ตอนที่ 43 สารภาพความในใจ (1)หยางเฟยหลงมองสตรีในอ้อมกอดและคิดในใจอย่างมีความสุข ‘ไม่คิดว่าข้าจะมีนางอยู่ในอ้อมกอดอีกครั้ง ไปออกรบที่ชายแดนหลายเดือน ไม่มีวันไหนที่ข้าไม่คิดถึงนาง’ ยามนี้เมื่อเห็นนางอยู่ตรงหน้า ความต้องการเรื่องนั้นก็เกิดขึ้นอีกครั้ง ทั้ง ๆ ที่เขาและนางเพิ่งจะผ่านเวลาวสันต์ไปไม่นาน แต่เมื่อเห็นว่านางกำลังนอนหลับอย่างอ่อนเพลีย เขาจึงตัดสินใจลุกขึ้นและไปจัดการกับปัญหาที่เกิดขึ้น ในตอนที่เขาไม่อยู่จวน และเรื่องสำคัญมากเรื่องหนึ่งชายหนุ่มสั่งให้นางกำนัลมาคอยเฝ้าพระชายาของตน ด้วยกลัวว่าเมื่อนางตื่นขึ้นมาแล้วไม่พบเขา อาจจะเกิดความน้อยใจได้“เจ้าทั้งสองดูแลพระชายาให้ดี หากนางตื่นขึ้นมา ให้บอกนางว่าข้าเข้าวังไปพบฝ่าบาทเพื่อกราบทูลเรื่องสำคัญ แล้วข้าจะรีบกลับมา” ระหว่างที่ออกคำสั่ง เขาก็มองไปที่ในห้องด้วย“เพคะท่านอ๋อง” ลี่เอ๋อร์และเสียนเสียนรับคำสั่งอย่างแข็งขัน พวกนางหวังว่าพระชายาจะเปลี่ยนพระทัยในเรื่องหย่าร้าง และอยากให้เจ้านายมีพระโอรสและพระธิดาออกมาวิ่งเล่นในจวนเมื่อสั่งการเรียบร้อยแล้ว หยางเฟยหลงก็เดินทางเข้าวังอย่างเร่งรีบ โดยมีเพียงองครักษ์เงาเท่านั้นที่ตามมา เพราะเ

ตอนที่ 45 องค์รัชทายาทหยางเฟยหลง (1)เมื่อเจอคำถามนี้ หนิงหว่านซูจึงนิ่งเงียบไปทันที และสบตากับพระสวามี เพื่อดูเข้าไปให้ลึกว่ามีอะไรแอบแฝงอยู่ในคำกล่าวนั้นหรือไม่พอเห็นกิริยาของพระชายา ชินอ๋องก็ยกยิ้มมุมปากเล็กน้อยอย่างพึงพอใจ ก่อนจะคว้าร่างบางมานั่งบนตัก แล้วกล่าวออกมาอย่างจริงจังอีกครั้ง“สตรีที่อยู่ในใจข้ามาตลอดก็คือเจ้า และสาเหตุที่ข้าแต่งชายารองและสนมเข้ามามากมาย ก็เป็นเพราะต้องการกลั่นแกล้งเจ้าเท่านั้น ก็ใครใช้ให้เจ้าไปบอกบิดาให้ขอสมรสพระราชทานกันล่ะ คนอย่างชินอ๋องไม่ยอมถูกหลอกใช้หรือถูกบังคับหรอกนะ แล้วนิสัยของเจ้าก่อนหน้านี้ก็น่าปวดหัวเหลือเกิน ข้าจึงไม่เฉียดเข้าไปที่เรือนของเจ้าเลยอย่างไรล่ะ”เขาเว้นช่วงเล็กน้อยเพื่อมองว่านางกำลังคิดอย่างไร เมื่อเห็นนางยังนิ่งฟังอย่างตั้งใจ เขาจึงกล่าวต่ออีกว่า“แต่หลังจากที่เจ้าตกน้ำ ข้ารู้สึกได้ว่าเจ้าเปลี่ยนไปหลายส่วน อย่างเช่น จากที่รักข้ามากมาย แต่เจ้ากลับมาขอหนังสือหย่ากับข้าไม่เว้นวัน แถมนิสัยก็เปลี่ยนไปมาก เจ้าอ่อนโยนกับผู้อื่นมากขึ้น เจ้าชอบทำอาหารทั้งหมดนั่นทำให้ข้ารู้สึกว่าเจ้าน่าสนใจขึ้น ไม่รู้เมื่อใดที่ข้ารักเจ้ามากกว่าเดิม และ

ตอนที่ 47 ความลับที่น่าตกใจ (1)เมื่อได้ยินบุตรเขยคนรองกล่าวออกมาเช่นนี้ เสนาบดีหนิงก็ชำเลืองมองเพียงเล็กน้อย แต่ก็ไม่เอ่ยอะไรออก เพราะเขารู้สึกยินดีเสียมากกว่า ที่บุตรสาวเป็นที่พึงพอใจของบุรุษผู้นี้“แต่องค์รัชทายาทกับเสนาบดีหนิงมีฐานะต่างกันนะพ่ะย่ะค่ะ พระองค์ไม่ควรเอามาเปรียบเทียบกัน ตำหนักบูรพาไม่ควรมีไท่จื่อเฟยเพียงพระนางเดียว ควรจะมีให้ครบทุกตำแหน่งอย่างที่เคยมีมา เพื่อสร้างรากฐานมั่นคงให้กับพระองค์นะพ่ะย่ะค่ะ”เจ้ากรมกลาโหมกู้ ที่คิดจะส่งบุตรสาวไปเป็นพระชายารองให้กับองค์รัชทายาท จึงได้โต้แย้งเรื่องนี้อย่างเห็นได้ชัด และหากบุตรสาวได้เข้าไปอยู่ในตำหนักบูรพา เขาก็พร้อมที่จะหนุนองค์รัชทายาทขึ้นสู่ตำแหน่งฮ่องเต้ในเร็ววัน “คำที่ข้ากล่าวก่อนหน้านี้ คงไม่มีความหมายสำหรับท่านเลยใช่หรือไม่ เจ้ากรมกลาโหมกู้ เหตุใดท่านยังเอ่ยเรื่องเดิมออกมาอีกเล่า แล้วฝ่าบาทเองก็ทรงออกราชโองการเรียบร้อยแล้ว หรือว่าท่านต้องการที่จะขัดราชโองการ”หยางเฟยหลงเน้นคำอย่างชัดเจน โดยเขาเองก็ไม่คิดว่าวันนี้ที่ฮ่องเต้ประกาศแต่งตั้งเขาเป็นรัชทายาท และประกาศเรื่องเขาจะมีพระชายาเพียงผู้เดียว จะกลายเป็นข้อถกเถียงที

ตอนที่ 49อย่าโทษว่าข้าโหดเหี้ยม (1)หยางเฟยหลงเดินเข้ามาในตำหนัก เมื่อเห็นพระชายาตนนั่งคล้ายกับคิดอะไรบางอย่างอยู่ จึงเดินเข้ามาหาแล้วถามด้วยความเป็นห่วง“น้องหญิง เจ้ามีเรื่องอะไรให้ขบคิดขนาดนั้นหรือ ดูสิ คิ้วย่นหมดแล้ว” เขาเดินเข้ามาถามและคลึงกลางคิ้วของนาง แล้วยิ้มให้อย่างอ่อนโยน“เสด็จพี่กลับมาแล้ว” นางสะดุ้งเล็กน้อย แล้วทักทายกลับเมื่อเห็นว่าเขากลับมาแล้ว ตอนนี้นางเรียกเขาอย่างให้เกียรติมากขึ้นเพราะเขาคือรัชทายาทและอนาคตฮ่องเต้ของแผ่นดิน จะเรียกอย่างสนิทสนมว่า ‘ท่านพี่’ ก็ต่อเมื่ออยู่บนเตียงด้วยกันเท่านั้น“ว่าอย่างไร น้องหญิงมีเรื่องกลัดกลุ้มในเรื่องใดหรือ” เขานั่งลงถามอย่างใส่ใจ“ไม่มีเรื่องอันใดหรอกเพคะ หม่อมฉันเพียงแค่สงสัยว่า เหตุใดทางตำหนักกุ้ยเฟยถึงได้เงียบจนน่ากลัวเช่นนี้” นางตอบกลับไปอย่างไม่ปิดบัง“นั่นคือคลื่นใต้น้ำต่างหากเล่า น้องหญิงรู้หรือไม่ว่า วันนี้ทางราชสำนักเกิดความวุ่นวายไม่น้อย เพราะยังคงมีบรรดาขุนนางบางคน เรียกร้องให้ข้าถอนตัวเองออกจากตำแหน่งรัชทายาท และเห็นว่าองค์ชายใหญ่ที่เกิดจากพระสนมกุ้ยเฟยควรได้รับตำแหน่งนี้” หยางเฟยหลงเองก็บอกกล่าวนางอย่างไม่ปิดบังกั