All Chapters of พยศรักร้ายนายมาดนิ่ง : Chapter 91 - Chapter 100

“พี่รามโป๊” โรราที่เห็นรามเปลือยเปล่าส่วนบนและมีเพียงกางเกงตัวเล็กๆ ที่เดินออกมา“โป๊ก็อย่ามอง อนุญาตให้เมียมองได้คนเดียว เธอก็ด้วยนานิลห้ามมอง” รามหันมาว่าให้กับนานิล“ใครเขาอยากมอง ของพี่ดีเทลน่ามองกว่าเยอะ ก้าง อย่างพี่รามใครจะอยากมอง ส่วนพี่โรมก็คงน่ามองกว่า ผู้ชายอะไร ซิกแพคสักร่องก็ไม่มีให้มอง น่ามองตรงไหน” รามที่ถูกน้องสาวตัวแสบว่ามาเช่นนั้นถึงกับหน้าเหวอ แต่นั้นนานิลถึงกับหลุดขำออกมาอย่างลืมตัว“ใช่มั้ยคะพี่นานิล ของพี่โรมก็คงน่ามองกว่าอิพี่รามหลายเท่า” โรราหาพวกแต่นั้นใบหน้าสวยถึงกับแดงซ่านขึ้นมาด้วยท่าทีเขินอาย“ลองตอบไม่น่ามองดูสิ คืนนี้โดนหนักแน่” เสียงทุ่มที่ดังมาจากด้านหลังทำเอา นานิล โรรา รามถึงกับหันมอง คนที่มาใหม่“ตื่นแล้วเหรอ ละไหนพี่นานิลบอกว่านอน” โรราถาม แต่นั้นเขากับไม่ตอบ โรมหันมายักคิ้วให้กับแฟนสาว นานิลได้แต่มองค้อนให้โรมที่ยืนเปลือยหน้าอกส่วนบนสวมเพียงกางเกงบ๊อกเซอร์ตัวเดียวไม่ต่างจากราม ตาเรียวเล็กจ้องมองซิกแพคของแฟนหนุ่มอย่างไม่ละสายตา“ว่าไงนานิลเธอยังไม่ตอบฉันเลย” เขาถามเธอต่อหน้าของราม และโรรา“สัส เล่นขู่เมียตัวเองแบบนี้ เมียมึงคงตอบกูตายแหละ” รามว่าให

“ร้ายนะมึง” โรมว่าให้กับเจมส์ ด้านเจมส์ไอ้เชี่ยโรมมันดีกว่าผมตายแหละ แต่ขณะที่วาคิมไปประจำรถที่จะใช้แข่งนั้น“พี่โรมขา” เสียงหวานที่ดังขึ้นมาทำเอาโรมถึงกับหันมอง ก็เจอกับองุ่นที่เดินเข้ามานั่งเก้าอี้ว่างข้างเขา เผลอแปบเดียวไอ้เชี่ยเจมส์ ไอ้ราม ไอ้มอส ก็ลุกออกจากเต้นท์ไปเสียแล้ว ในเต้นท์เหลือพวกเพื่อนๆ ผมนั่งกันไม่ถึงสิบคน“มีไร” เสียงเข้มเอ่ยถามรุ่นน้องที่เดินเข้ามาอย่างไม่สนใจ ผมไม่เจอองุ่นมาเกือบ 3 เดือนตั้งแต่คบกับนานิล ผมรู้ครับว่าองุ่นพยายามเข้าหาผม แต่ไหนเธอมาอยู่ที่นี่ได้ ถ้าให้เดาองุ่นตามผมมาที่นี่งั้นเหรอ“พี่โรมสบายดีไหมคะ ทำไมพี่โรมถึงใจร้ายตัดความสัมพันธ์ของเราแบบนี้คะ องุ่นรักพี่โรม พี่โรมไม่รู้เลยเหรอคะ องุ่นขอแค่พี่โรมรับสาย ตอบไลน์องุ่นบ้าง” องุ่นไม่พูดเปล่าแต่ร่างบางกับซบเข้าที่บ่าไหล่แกร่งหนาของโรมเสียดื้อๆ"องุ่นเธอไม่เห็นหรือไงว่าที่นี่มันสนามแข่งรถ ฉันมีแฟนแล้ว เธอไม่ควรทำกับฉันแบบนี้"“แฟน...พี่โรมช่างพูดมาได้นะคะ แล้วองุ่นละคะ พี่โรมเห็นองุ่นเป็นอะไร ทำไมถึงไม่เหลือเยื่อใยให้องุ่นบ้าง สักนิดนึงเศษเสี้ยวหัวใจพี่โรมก็ยังดี” เมื่อองุ่นตัดพ้อมาเช่นนั้นทำเอาโรมถึงกับ

ร่างบางในชุดนอนสบายตัวเหลือบมองนาฬิกาอีกไม่กี่นาทีจะเป็นเวลา 4 ทุ่ม ดึกขนาดนี้แล้ว ถึงจะชวนไปตอนนี้ก็คงไม่ไปดูหนังแล้วแหละ ไว้วันหลังละกัน เพราะวันนี้ฉันเหนื่อยมาทั้งวันแรกเมื่อคิดเช่นนั้น มือเรียวจึงหยิบสมาร์ทโฟนราคาครึ่งแสนที่โรมถอยให้เมื่อเดือนที่แล้ว เนื่องจากของขวัญที่ฉันทำข้อสอบวิชาที่เขาติวให้ได้ A ขึ้นมาเล่นโซเชียลไถไปที่เฟสบุ๊ค ติ๊กตอก และสุดท้ายมาจบที่ไอจี จะว่าไปฉันก็ไม่เคยส่องไอจีโรมหรอกนะ เพราะส่วนมากหลังจากที่คบกันเราก็อยู่ด้วยกัน ฉันเลื่อนลงไปเรื่อยๆ จนกระทั้งสะดุดเข้ากับภาพของโรมที่อยู่ในผับกับผู้หญิงคนนึ่ง ซึ่งภาพนี้เมื่อปีที่แล้วโล่งอกไปที จากนั้นก็เข้าไอจีที่โรมแท็กหา แต่ทำไมจู่ๆ ฉันกับรู้สึกนอยที่เราไม่เคยมีภาพคู่หรือความเคลื่อนไหวกับเขาในโลกโซเชียลเลย“ผู้หญิงคนนี้ที่เจอเมื่อซ่อมกิจกรรมนี่น๊า” แต่เขาก็ไม่ลบนะ ต่างกับฉันพอเลิกลากับใครไอจี เฟซบุ๊ค ฉันก็ลบซะเกลี้ยงอย่างภาพถ่ายของฉันกับอดีตแฟนก็ไม่มีเหลือ ไม่อยากเก็บไว้ให้เป็นเสนียดตา ความทรงจำที่ไม่อยากจะจำ เก็บไว้ทำไม“หูย...จะว่าไปผู้หญิงคนนนี้ หน้าอกคือสะบึ้มมาก” ฉันได้แต่มองของตัวเอง และนึกถึงครั้งแรกที่เจอกับโรม

ด้านโรมหลังจากที่ขับรถมาส่งองุ่นที่โรงแรมตามที่เธอบอกนั้น จู่ๆ โรมกับรู้สึกง่วงอย่างบอกไม่ถูก“อ่า...ทำไมฉันถึงง่วงแบบนี้” เสียงทุ่มที่เอ่ยขึ้นมาลอยๆ นั้นทำเอาร่างบางที่นั่งมาด้วยถึงกับหลุดยิ้มออกมาด้วยท่าทีพอใจ ยิ่งโรมจอดรถที่โรมแรมที่องุ่นพักเขากับยิ่งง่วงหนักถึงกับทนไม่ไหว“ฉันง่วง” โรมเอ่ยไม่ทันขาดคำ องุ่นที่เปิดประตูก้าวขาออกจากรถถึงกับเผยรอยยิ้มอันร้ายกาจขึ้นมา และมองหาบุคคลที่สาม เมื่อเห็นว่าโรมหลับสนิทแล้วนั้น“ถ้าพี่โรมไม่ดื้อ ยอมตามใจงุ่นตั้งแต่แรก งุ่นก็คงไม่ทำกับพี่โรมแบบนี้หรอกค่ะ ถือว่าหายกันที่พี่โรมตัดงุ่นออกจากชีวิต ตัดออกอย่างไม่มีเยื่อใย จะว่าแค้นมากก็ไม่ติดนะคะ” เสียงหวานเอ่ยกับคนหลับ ฉันลุ้นมากกว่ายาที่เอาให้เขาดื่มนั้นจะไม่ออกฤทธิ์แล้วเสียอีก สุดท้ายพี่โรมก็หลับสนิทแบบนี้โล่งไปทีหลังจากที่รถของโรมนั้นจอดนิ่งสนิท ไม่นานมิกซ์ก็เดินเข้ามา องุ่นยืนกอดอกปลายสายตามองลูกพี่ลูกน้องของตน“แค่ผู้หญิงหน้าจืดอย่างยัยนั้นคนเดียว พี่ยอมลงทุนขนาดนี้เลยเหรอ นังนั้นมีอะไรดี ทั้งพี่และก็พี่โรมถึงหลงนางหัวปักหัวปำ” องุ่นว่าให้กับมิกซ์ ไม่ได้อยากจะช่วยทำเรื่องพวกนี้นักหรอก แต่ไอ้พี

“การที่นานิล บอกเลิกและตัดความสัมพันธ์กับผมอย่างไม่ทันเตรียมตัว เตรียมใจแบบนี้” มันเป็นอะไรที่หนักมากสำหรับผม โรมพยายามรวบรวมสติ ต่อสายหานานิล แต่คำตอบที่ได้เขาติดต่อเธอไม่ได้เสียแล้ว“อ่า...เชี่ยเอ้ย ไม่น่าพลาดเลยกู” โรมสบถออกมาด้วยความหัวเสียสุดๆ เขาควรให้ความสำคัญกับนานิลที่เป็นแฟนเขา ไม่ใช่ผู้หญิงคนอื่นที่เป็นเพียงอดีตคู่นอน“งานเข้าแล้วไหมกู ชิบหายแล้วไหม” เสียงเข้มเอ่ยออกมาที่บริเวณหน้าล็อบบี้ ด้วยท่าทีที่โมโหเอาและหัวเสียให้ตัวเองสุดๆ “กูแม่งทำห่าอะไรลงไปวะ” ทำเอาพนักงานที่อยู่บริเวณนั้นถึงกับหันมองหน้าโรมเป็นตาเดียวกัน แต่ขณะที่โรมคิดทบทวนตัวเองนั้นRrrrrrr ราม[ว่า] เสียงเข้มของโรมตอบกลับคนปลายสาย[อ่า...พี่กูชัดเจน แสดงว่ายังไม่ตาย ไอ้ห่าโรมนี้มึงหายหัวไปไหนมา วะ กูเห็นมึงออกจากสนามแข่งไปกับสาวตั้งแต่เมื่อวาน กูทั้งโทร ทั้งไลน์เครื่องแทบพัง คิดว่าโดนฆ่าตายเสียแล้ว] รามว่าให้พี่ชายมาอย่างเหลืออด เขาติดต่อโรมไม่ได้ตั้งแต่ 5 โมงเย็น อีก 5 ชั่วโมงถ้าเขายังติดต่อไม่ได้เขากับมอสคงได้แจ้งหาคนหายที่สถานีตำรวจ[แบตกูหมด][ปัด...โธ่ แบตหมดมึงแม่งไม่หาที่ชาร์จ วะ ไอ้พี่เวร ไอ้หอก อีก 5