All Chapters of ใต้เท้าเสิ่น เจ้าซ่อนสิ่งใดเอาไว้: Chapter 61 - Chapter 70

คำพูดของเต๋อซิ่วทำให้ต้าเหนิงนางตื่นเต็มตา ยิ่งเห็นสายตาของเขามองมาที่นางอย่างหื่นกระหาย ใบหน้าของนางก็แดงก่ำจนดูเย้ายวนชวนมอง“ไม่ต้องกลัว ข้าจะถนอมเจ้าอย่างดี” เต๋อซิ่วกระซิบข้างหูขาว ก่อนจะโน้มตัวลงมาจูบติ่งหูของนางเบาๆฝ่ามือหนาเริ่มถอดชุดมงคลสีแดงของนางออกช้าๆ ต้าเหนิงจับมือของเขาเอาไว้แน่น เมื่อเขากำลังจะปลดตู้โตว (เสื้อชั้นใน) ของนางออก“ดับเทียนก่อนได้หรือไม่”“ให้ข้าเห็นให้เต็มตาก่อนเถิด แล้วข้าจะยอมดับเทียนให้” เสียงของเขาแหบพร่าเต็มไปด้วยความปรารถนา“อาซิ่ว” ต้าเหนิงที่จับเปลืองผ้าออกจนไม่เหลือสักชิ้น เอ่ยเรียกชื่อเขาอย่างอ้อนวอน“งามนัก เหนิงเออร์” เขาไม่สนใจเสียงเรียกของนางฝ่ามือหนาเริ่มลูบไล้ไปตามเรือนร่างของนางอย่างละโมบ เต๋อซิ่วจับยึดมือต้าเหนิงที่ปกปิดปทุมคู่งามขึ้นเหนือศีรษะของนาง ก่อนจะใช้เรียวลิ้นไล้เลียยอดปทุมงามอย่างเร่าร้อน“อ๊า....” ต้าเหนิงนางเชิดหน้าขึ้นด้วยความเสียวซ่านแสงเทียนทำให้เห็นเรียวลิ้นระรัว และสายตาของเต๋อซิ่วที่จ้องมองนางไม่กะพริบ ยิ่งทำให้ใบหน้างามแดงก่ำยิ่งกว่าเดิมนิ้วหยาบกร้าน จากการจับดาบมานานหลายปีของเต๋อซิ่วเลื่อนลงไปหยอกล้ออยู่ที่กลีบดอก

ภายในรถม้าส่วนมากจะเป็นถุงน้ำที่ใส่น้ำวิเศษไว้จนเต็ม ชาดอกบัวที่นางทำไว้ทั้งหมด น้ำหวานจากดอกบัว ไหนจะสมุนไพรหลายอย่างที่นางมีอยู่ ถูกอัดแน่นจนแทบจะล้นออกมาด้านนอกในตอนแรกเสี่ยวชุนคิดจะไปอยู่ดูแลต้าเหนิงที่ชายแดนเหนือด้วย แต่หากเขาติดตามไปด้วย จะยิ่งทำให้ทหารในค่ายที่เคยพบเห็นต้าเหนิงในชุดบุรุษสงสัยยิ่งกว่าเดิม จึงได้แต่รั้งอยู่ข้างกายของเสิ่นเฉิงแทนวันที่ขบวนเต๋อซิ่วออกเดินทาง ตระกูลหลิวและตระกูลเสิ่นจึงไปส่งนางที่นอกเมืองกันอย่างมากมายเจี้ยหรุนที่ต้องเดินทางไปด้วย เขารู้ดีว่าครั้งนี้จะไม่ได้กลับมาหาทุกคนแล้ว จึงได้คำนับลาจื่อหานและจินเหรินเต็มพิธี ในตอนแรกจื่อหานก็จะไม่ยอมด้วยรู้ฐานะที่แท้จริงของเขา แต่เมื่อเจี้ยหรุนยืนยันว่าอย่างไรก็ต้องทำ เขาจึงยอมรับแต่โดยดี“เหนิงเออร์ เจ้าต้องเขียนจดหมายมาหายายบ่อยๆ เข้าใจหรือไม่” ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นแม้จะรู้เรื่องจากจื่อหานแล้ว ก็ไม่อาจจะทำใจได้ นางอาลัยอาวรณ์ต้าเหนิงยิ่งนัก“เจ้าค่ะ ท่านยายต้องรักษาตัวด้วย รอข้ากลับมา” ประโยคหลังนางต้องกลั้นสะอื้นเอาไว้ ไม่ให้ตนเองร้องไห้ออกมาเสียก่อนแต่เมื่อต้องร่ำลาทุกคน ต้าเหนิงก็ทนกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ไหว

ต้าเหนิงนางยังคงไม่เชื่อว่านางจะตั้งครรภ์แล้ว“หากไม่ใช่เล่า พวกเจ้าก็อย่าเพิ่งดีใจกันไป ข้าเพียงแค่กินอาหารไม่ลงเท่านั้น” นางไม่เห็นจะมีอาการเช่นเกาซีม่านสหายของนางเลย ที่อาเจียนจนลุกจากที่นอนไม่ได้ ไหนจะต้องนอนนิ่งๆ อยู่บนเตียง หากลุกขึ้นแล้วจะมันหัวจนเดินไม่ได้“เชื่อบ่าวเถิดเจ้าค่ะ ตอนที่บ่าวตั้งครรภ์ ก็เหม็นกลิ่นคาวเนื้อสัตว์ แต่บ่าวอาเจียนเสียลุกไม่ขึ้นอยู่นานหลายเดือน รอให้ท่านหมอมายืนยันอีกครั้งก็ได้เจ้าค่ะ”ต้าเหนิงพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ หลายวันมานี่ นางก็ไม่นึกอยากอาหาร ทั้งยังไม่อยากกินเนื้อสัตว์เช่นที่สาวใช้อาวุโสว่าจริงๆเมื่อท่านหมอมาถึง พอได้ตรวจชีพจรของต้าเหนิง หมอก็แจ้งข่าวมงคลกับนาง ต้าเหนิงตั้งครรภ์ได้สองเดือนแล้ว“เช่นนั้นก็ก่อนที่จะมาถึงเป่ยโจว แล้วเด็กในท้องข้าเป็นเช่นใดบ้าง” นางร้องถามอย่างรวดเร็ว“ครรภ์ของพระชายาแข็งแรงดีขอรับ มิต้องห่วง พระชายาเพียงต้องแข็งใจกินอาหารให้มากขึ้นกว่าเดิม ก็ไม่มีสิ่งใดน่ากังวลแล้ว เดือนหน้าข้าน้อยจะมาตรวจให้ท่านใหม่ ตอนนี้ยังไม่ต้องกินยาบำรุงครรภ์ขอรับ”“ขอบคุณท่านมาก เรื่องที่ข้าตั้งครรภ์ ท่านหมอช่วยเก็บเป็นความลับเอาไว้เสียก่อน

ในมือขององครักษ์ของเต๋อซิ่วเหลือถุงน้ำที่ยังไม่ได้ใช้อีกเพียงแค่สี่ถุง ที่มู่เฉียงมีอีกถุง พวกเขาจึงอาศัยความวิเศษของน้ำ ดื่มวันละจอก แล้วเร่งเดินทางกลับตลอดทั้งวันทั้งคืน โดยไม่ได้หยุดพักในตอนแรกเจี้ยหรุนเองก็อยากจะรั้งให้พวกเขาอยู่ที่แคว้นต้าเยี่ยสักหลายวัน เพื่อต้องการฝากของกำนัลไปมอบให้ต้าเหนิงที่นางมอบน้ำวิเศษให้ตน แต่เมื่อรู้เหตุผลก็ไม่อาจรั้งเต๋อซิ่วไว้ได้อีกต่อไปยังดีที่ตงฟู่ยังมิได้เดินทางกลับ เจี้ยหรุนจึงพอมีเวลาให้จัดเตรียมสิ่งของ เสบียงอาหารให้พวกเขา เจี้ยหรุนเองก็ไม่ได้หยุดพัก เมื่อต้องจัดการเรื่องในราชสำนักใหม่ทั้งหมด ไหนจะจัดการสนมนับพัน เรื่องราวที่เสด็จอาของตนสร้างเอาไว้มากมายสนมบางคนที่ยั่วยุให้ฮ่องเต้พระราชทานของมีค่า สร้างตำหนักพักตากอากาศให้ตน หรือรังแกเสด็จแม่ของเจี้ยหรุน ถูกตัดสิ้นให้ติดตามฮ่องเต้ที่สิ้นพระชนม์ไปแล้วเดินทางไปปรโลกพร้อมกันขุนนางชั่ว ต่างก็ถูกเก็บกวาดจนไม่เหลือ ทรัพย์สินที่ยึดมาได้เพียงพอให้เจี้ยหรุน นำมาฟื้นฟูแคว้นและปลอบขวัญครอบครัวของทหารที่เสียชีวิตไปจินเหรินนางเดาเอาไว้ไม่ผิดนัก ว่าต้าเหนิงนางจะต้องคลอดก่อนกำหนดแน่ ในตำหนักจึงมีแม่นมเตรี

แต่เต๋อซิ่วจะยอมได้อย่างไร ต่อให้ยังไม่มีบุตรสาวเขาก็ไม่ยอมรับ เต๋อซิ่วส่งหยกพกสีชมพูคืนกลับไปให้เจี้ยหรุน พร้อมจดหมายที่เขียนตำหนิร่ายยาวถึงสามแผ่นฝากไปให้เขาด้วยเจี้ยหรุนที่ได้อ่านก็หัวเราะออกมาเสียงดังลั่นห้องทรงงาน เขาคิดเช่นที่เต๋อซิ่วเข้าใจจริงๆ หากต้าเหนิงนางมีบุตรสาวไม่รู้ว่าจะงามล่มเมืองเช่นเดียวกับนางหรือไม่ จึงอยากจะได้มาเป็นลูกสะใภ้ก็เท่านั้นแต่เจี้ยหรุนรู้ดีว่า เต๋อซิ่วไม่มีทางยอม คนตระกูลเสิ่นไม่ยอมให้ลูกหลานของตนแต่งกับคนที่ไม่อาจมีภรรยาเดียวได้ แต่อย่างว่าโชคชะตาช่างเล่นตลก เมื่อบุตรสาวของต้าเหนิงแต่งกับพระโอรสองค์ที่สามที่เกิดจากฮองเฮาของเจี้ยหรุนจริงๆจินเหรินและหลินหว่านเดินทางล่วงหน้ากลับเมืองหลวงก่อน ต้าเหนิงนางต้องรอให้ฝาแฝดอายุครบหกเดือนก่อนถึงจะออกเดินทางคนที่ยินดีที่สุดอีกคนเห็นจะเป็นตงฟู่ ที่จะได้กลับเมืองหลวงเสียที ทั้งยังมีตำแหน่งรองหัวหน้าองครักษ์เสื้อแพรรอเขาอยู่อีกด้วยเต๋อซิ่ว ได้รับพระราชทานตำแหน่งแม่ทัพใหญ่ในเมืองหลวง แทนที่แม่ทัพหลิวท่านลุงของต้าเหนิงที่ไปประจำการอยู่ชายแดนใต้ แทนตระกูลจ้าว จ้านอ๋องหรือมู่เฉียงยังคงเป็นกุนซือข้างกายของเต๋อซิ่วต่อไ