ใต้เท้าเสิ่น เจ้าซ่อนสิ่งใดเอาไว้의 모든 챕터: 챕터 51 - 챕터 60

จวนขุนนางที่เคยถูกจ่างกงจู่ส่งสาวงามเข้าจวน เป็นผู้วางแผนให้จ่างกงจู่ได้พบนักแสดงงิ้วผู้นั้น ยามนี้นับว่าเอาคืนได้เล็กๆ น้อยๆ แล้วต้าเหนิงนางพักอยู่ที่จวนตระกูลเสิ่นในเมืองซีเจียงต่ออีกสามวันก็เดินทางกลับเมืองหลวง เสี่ยวเหยาสาวใช้ข้างกายนาง ก็ได้เดินทางกลับเมืองหลวงพร้อมกัน หลังจากมาอยู่ที่เมืองซีเจียงได้หลายเดือนแล้วตลอดการเดินทางมิได้รีบร้อนเช่นที่นางกับหลินหว่านเดินทาง ด้วยเห็นว่าผู้เฒ่าทั้งสองชรามากแล้ว หลินหว่านแอบนำน้ำในมิติของนางมาผสมลงในน้ำชาให้สองผู้เฒ่าดื่ม เรื่องนี้ต้าเหนิงเองนางก็ล่วงรู้และนึกขอบคุณหลินหว่านด้วย ที่เป็นห่วงสุขภาพของท่านปู่ ท่านย่าของนางเมื่อเดินทางอย่างไม่เร่งรีบ ทั้งหมดก็เดินทางมาถึงเมืองหลวงหลังจากที่ออกจากเมืองซีเจียงได้สิบวัน จื่อหานและจินเหรินออกมารอรับทั้งหมดอยู่ที่หน้าประตูเมือง“ท่านพ่อ ท่านแม่ นี่คือแม่นางซู ที่ข้าเขียนบอกในจดหมายเจ้าค่ะ” ต้าเหนิงพาหลินหว่านไปแนะนำให้บิดามารดาได้รู้จัก“กลับไปคุยที่จวน” ผู้เฒ่าเสิ่นเอ่ยเตือนบุตรชายและลูกสะใภ้ เมื่อทั้งสองร้อนใจอยากจะเอ่ยถามความจากต้าเหนิงในทันทีที่พบหน้า“ขอรับ/เจ้าค่ะ” ทั้งหมดแยกกันขึ้นนั่งบนร

ในตอนมื้อเย็น จื่อหานจึงได้แจ้งเรื่องที่จะจัดงานเลี้ยงในจวนหลังจากที่เสิ่นเฉิงเดินทางถึงเมืองหลวงให้ทุกคนรับรู้“ท่านพ่อ หากท่านชวนสหายของท่านพี่ด้วย แล้วพวกเขาจะไม่สงสัยเรื่องข้าหรือ”“ย่อมต้องสงสัย แต่จะเอ่ยพูดเช่นใดได้ ในเมื่อก็เห็นอยู่ว่ายามนี้เจ้าก็คือเจ้า อาเฉิงก็คืออาเฉิง เหนิงเออร์เจ้าไม่ยอมรับเสียอย่างผู้อื่นก็คงทำอันใดเจ้าไม่ได้”“เจ้าค่ะ” แต่มันจะง่ายเช่นที่บิดาพูดหรือไม่เล่า แต่ละคนล้วนเฉลียวฉลาด นางเองก็ตกหลุมพรางพวกเขามาไม่รู้กี่ครั้งแล้วผ่านมาเกือบเดือน โรงหมอของหลินหว่านก็เปิดตัว ต้าเหนิงเองก็มักจะไปอยู่ช่วยงานที่โรงหมอ นางจึงได้รู้วิธีรักษาโรคเล็กๆ น้อยๆ มาจากหลินหว่าน เรื่องสมุนไพรที่นางไม่เคยได้รู้ หลินหว่านเองก็สอนทุกสิ่งที่นางรู้ให้ต้าเหนิง นักเรียนเช่นต้าเหนิง หลินหว่านเองก็พอใจ นางเรียนรู้ได้เร็วทั้งยังตั้งใจเรียนอย่างดีเกาซีม่าน เมื่อรู้ว่าต้าเหนิงนางอยู่ที่โรงหมอของหลินหว่าน ก็หาเรื่องออกมาพบนางได้ ด้วยบอกแม่สามีว่านางอยากให้หมอหญิงซูตรวจร่างกายของนาง“อาม่าน” ต้าเหนิงยิ้มกว้างอย่างยินดี พร้อมเดินไปรับสหายที่เพิ่งจะลงจากรถม้า“เหอะ ข้าก็คิดว่าเจ้าลืมไปแล้วว่

สองพ่อลูกตระกูลเสิ่นเดินออกจากวังหลวง สติของจื่อหานก็ยังไม่กลับเข้าที่ ยามที่ขึ้นนั่งบนรถม้า จื่อหานก็เอ่ยถามบุตรชายทันที“อาเสิ่น เจ้ารู้เรื่องนี้หรือไม่”“ขอรับ องค์ชายห้าพึงใจน้องสาวตั้งแต่ที่นางปลอมเป็นข้าแล้ว ทั้งยังยอมรับกับฮ่องเต้และฮองเฮาว่าตนเป็นบุรุษตัดแขนเสื้อ หลังจากกลับจากชายแดนเหนือตามกำหนดเดิมจะรับตัวเหนิงเออร์ ที่ปลอมเป็นข้าเข้าตำหนัก”“พ่อไม่รู้เรื่องมาก่อนเลย” จื่อหานลูบหน้าตนเอง“องค์ชายห้าทิ้งหยกพกเอาไว้ให้น้องสาวตั้งแต่เดินทางออกจากเมืองหลวงเมื่อปีก่อน ข้าเองก็เพิ่งจะรู้เรื่อง ทั้งองค์ชายห้ายังรู้ว่าเหนิงเออร์นางปลอมเป็นข้าตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมาอีกด้วย ตอนแรกข้าก็คิดว่าองค์ชายห้าจะเอ่ยพูดเรื่องนี้เสียอีก ถึงกับเรียกตัวท่านเข้าวัง ไม่คิดว่าจะเพียงสู่ขอเหนิงเออร์เท่านั้น”“กลับไปหารือกับท่านปู่ท่านตาเจ้าเสียก่อน ยามนี้ทุกคนรอคอยเจ้าอยู่ที่จวนแล้ว ที่ผ่านมาลำบากเจ้าไม่น้อยเลย” จื่อหานตบบ่าบุตรชาย“เหนิงเออร์นางลำบากกว่าข้ามากนัก ท่านพ่อ...น้องสาวดูท่าจะพึงใจองค์ชายห้าเช่นกัน หากนางต้องการแต่งท่านก็ยอมเถิด แม้จะอยู่ไกลถึงชายแดนเหนือ แต่ไม่ใช่ว่าจะไม่มีโอกาสกลับมาเมืองหล

มื้อเย็นจบลงด้วยความอึมครึม แม้เจี้ยหรุนจะบอกว่าไม่เป็นอันใด แต่ต้าเหนิงนางก็เสียใจอย่างยิ่ง ถึงจะรู้ว่าปู่ของเจี้ยหรุนเป็นขันที แต่นางก็ไม่ควรพูดออกมาเช่นนี้เลยจื่อหานพาเจี้ยหรุนไปที่ห้องตำรา เพื่อจะนำรายงานให้เขานำกลับไปแก้ไข“อาหรุน เจ้าอย่าได้โกรธเหนิงเออร์นางเลย”“ข้าน้อยไม่โกรธเคืองนางสักนิด ท่านเสนาบดีก็คงสงสัยในสิ่งที่เหนิงเออร์นางพูดใช่หรือไม่”“อืม แต่หากเจ้าไม่ต้องการพูดถึง ก็ไม่ต้องพูดแล้ว” จื่อหานรู้ดีว่ามีขันทีไม่น้อย ที่ได้รับความเมตตาให้ออกไปใช้ชีวิตในช่วงสุดท้าย บางคนก็รับเด็กมาเลี้ยงในนามบุตรหรือหลานชายเช่นเดียวกับเจี้ยหรุน จึงไม่ได้แปลกใจมากนัก“ข้าน้อยมีเรื่องรบกวนให้ท่านเสนาบดีช่วยสักเรื่องขอรับ” เจี้ยหรุนคุกเข่าลง โดยที่จื่อหานไม่ทันตั้งตัว พอได้สติเขาก็รีบประคองเจี้ยหรุนขึ้นทันที“อย่าได้ทำเช่นนี้ ข้าบอกเจ้าแล้วว่าเห็นเจ้าเหมือนบุตรชายอีกคน มีสิ่งใดก็ควรบอกกล่าวข้าดีๆ เข่าของบุรุษมีค่าดั่งทองพันชั่ง คราวหลังเจ้าอย่าได้คุกเข่าอีกเลย”“ความจริงแล้ว ข้าเป็นคนแคว้นต้าเยี่ย ท่านปู่ที่ข้าเรียก คือขันทีที่รับใช้เสด็จพ่อของข้า เยี่ยหั่วหย่ง อดีตฮ่องเต้ที่อยู่ในสุสานหลว

แต่แล้ว ข่าวลือใหม่ก็มาถึงตำหนักของฮองเฮา เมื่อพระสนมในวังต่างก็เห็นตรงกัน ที่เต๋อซิ่วแต่งเสิ่นต้าเหนิงก็เพียงเพื่อบังหน้า แท้จริงแล้ว เพื่อให้เขาได้อยู่ใกล้เสิ่นเฉิงมากขึ้นโดยไม่มีผู้ใดกล้าคิดเป็นอื่นต่างหาก“เสด็จแม่ เรียกลูกมาเพื่อถามสิ่งนี้หรือพ่ะย่ะค่ะ” เต๋อซิ่วนั่งลงข้างฮองเฮาอย่างเบื่อหน่าย“แล้วจริงหรือไม่ ก่อนหน้าที่เจ้าจะเดินทางไปเป่ยโจว ก็ยึดมั่นแต่กับ...แต่พอกลับมาดันเปลี่ยนใจแต่งกับคุณหนูเสิ่น จะให้แม่คิดเช่นใด” ฮองเฮามองค้อนบุตรชาย“เช่นนั้น...เสด็จแม่เขยิบเข้ามาใกล้ลูก ลูกจะบอกความลับให้ แต่ว่า...เรื่องนี้ห้ามบอกผู้ใดเด็ดขาด แม้แต่เสด็จพ่อ ก็ห้ามรู้”“เจ้าก็พูดเร็วเข้า แม่อยากจะรู้แย่แล้ว” ฮองเฮาไล่นางกำนัลออกไปให้ห่าง ก่อนจะเขยิบตัวเข้าไปใกล้เต๋อซิ่วเต๋อซิ่วบอกเรื่องที่ต้าเหนิง นางคือเสิ่นเฉิงให้ฮองเฮาทรงรู้“สวรรค์!!! จริงหรือเนี่ย”“ลูกสะใภ้เสด็จแม่เก่งกาจหรือไม่เล่า”“หึ บุตรพยัคฆ์จะเป็นอื่นไปได้อย่างไร”ฮองเฮาอมยิ้มอย่างพึงใจ ต้าเหนิงนางมีความสามารถจนสอบผ่านได้ตำแหน่งป๋างเหยี่ยน ทั้งยังทำงานในกรมกลาโหม สตรีอื่นจะเก่งไปกว่าลูกสะใภ้ผู้นี้ได้อย่างไรกัน อีกเรื่องที่ฮอ