ใต้เท้าเสิ่น เจ้าซ่อนสิ่งใดเอาไว้

เฮือก!!!เสิ่นต้าเหนิง บุตรสาวฝาแฝดของเสนาบดีเสิ่น เสิ่นจื่อหานกับหลัวจินเหริน บุตรีแม่ทัพใหญ่หลิว ต้าเหนิงลูบหน้าอกที่ยังสั่นสะท้านไม่เลิก หวังว่าจะปลอบประโลมให้มันสงบลงได้บ้างเมื่อครู่ก่อนที่นางจะสะดุ้งตกใจจนตื่น นางฝันเห็นพี่ชายฝาแฝด เสิ่นเฉิง รถม้าของเขาตกลงไปในหน้าผา นางได้แต่ภาวนาว่าสิ่งที่นางฝันมันคงไม่เกิดขึ้นตัวพี่ชายของนางเพียงเดินทางไปไปเยี่ยมท่านปู่ ท่านย่าที่เมืองซีเจียง ทางทิศตะวันตกของแคว้นต้าหลี่ บ้านเดิมของเสิ่นจื่อหานผู้เป็นบิดา มิได้เดินทางไปเสี่ยงอันตรายอันใดเสียหน่อยเมื่อคิดได้เช่นนั้น จิตใจที่ฟุ้งซ่านก็สงบลงอย่างรวดเร็ว ฟ้าด้านนอกยังไม่สว่างดี นางจึงล้มตัวลงนอนอีกครั้ง แต่ไม่ว่าทำเช่นใดก็ไม่อาจข่มตาหลับได้ ได้แต่นอนเหม่อมองเพดานห้องอย่างกังวลสองพี่น้อง นับตั้งแต่ลืมตาขึ้นมาก็ไม่เคยจะห่างกันเลยสักครั้ง ต่อให้นางหรือเสิ่นเฉิงจะป่วยหนักเพียงใด ด้านข้างของสองพี่น้องก็จะมีอีกคนอยู่ด้วยเสมอ นางจึงได้เป็นห่วงเขามากยิ่งนักต้าเหนิง ไม่อาจสงบใจให้นอนต่อได้ นางจึงได้ลุกขึ้นนั่งอีกครั้ง เสี่ยวเหยาสาวใช้ข้างกาย เมื่อได้ยินเสียงภายในห้องเคลื่อนไหว นางก็เดินเข้ามาดู“คุณหน

ต้าเหนิงเดินกลับเรือนพักว่าด้วยหัวใจที่ว่างเปล่า ตอนหลังนางไม่ได้ฟังสิ่งที่บิดามารดา และแม่นมถิงหารือกันแม้แต่น้อย นางได้แต่ใคร่ครวญว่าเรื่องราวเป็นเช่นนี้ได้อย่างไร เหตุใดรถม้าของพี่ชายน้องถึงได้ตกเขาไปได้จื่อหานยังไม่ได้เร่งให้ต้าเหนิงนางเตรียมตัว เขาปล่อยให้นางได้ใคร่ครวญให้ดีเสียก่อน ถึงอย่างไรเรื่องที่เกิดขึ้นมันก็กะทันหันเกินไป เขาได้แต่ปลอบใจภรรยาอยู่ภายในเรือนบ่าวไพร่ ในจวนไม่รู้ว่าเกิดเรื่องใดขึ้นกับเจ้านาย แต่เมื่อเห็นเรือนหลักถูกปิดล้อมด้วยองครักษ์อย่างแน่นหนา ทั้งสีหน้าของพ่อบ้าน แม่นมถิงต่างก็ไม่มีผู้ใดดี ก็ได้แต่ก้มหน้าทำงานอย่างเงียบๆยังดีที่บ่าวส่วนใหญ่รู้ความด้วยจื่อหานเป็นคนที่น่าเกรงขาม บ่าวไพร่ล้วนแต่หวาดกลัวเขา อีกทั้งผู้เป็นนายก็ไม่เคยข่มเหงรังแกบ่าวไพร่ ผู้ใดจะสิ้นคิดขนาดทำให้ตนเองถูกขายออกไป หรือขัดคำสั่งจนถูกโบยจนตายเล่าตอนที่ต้าเหนิงเดินกลับมาถึงเรือนพัก นางยังคงไร้สติ แม่นมถิงกับเสี่ยวเหยาช่วยจัดการล้างหน้าให้นาง นางยังดูไร้ชีวิตชีวาตกอยู่ในความคิดของตนเองไม่มีที่สิ้นสุด“คุณหนู เข้านอนเถิดเจ้าค่ะ หากยังเป็นเช่นนี้ ท่านจะล้มป่วยไปด้วยอีกคน”“แม่นม ท่านให

ต้าเหนิงลุกขึ้นไปดึงชายเสื้อของซูกวนเอาไว้ เพื่อไม่ให้เขาต่อปากต่อคำกับกลุ่มของเว่ยซีหมิ่น“พวกท่านกล่าวไม่ผิด ข้าเดินทางไปแสดงความกตัญญูต่อท่านปู่ ท่านย่าครั้งนี้ลำบากไม่น้อยเลย ร่างกายจะผ่านผอมลงไปก็เห็นจะไม่แปลก ที่แปลกคงเห็นจะเป็นความคิดของพวกเจ้า ที่ไม่เอาเวลาไปสนใจอ่านตำรา แต่กลับสนใจเรือนร่างของผู้อื่น” แววตาของนางเรียบเฉยเสียงที่ปรับให้ทุ่มต่ำ กังวานไพเราะกว่าเสียงของเสิ่นเฉิงมากนักใบหน้าของทุกคนที่ได้ยินเริ่มบิดเบี้ยวอย่างไม่น่าดู เป็นจริงที่เสิ่นต้าเหนิงพูด นางกำลังพูดว่าพวกเขา เอาแต่เวลามายุ่งเรื่องของผู้อื่นไม่สนใจอ่านตำรา เพื่อเตรียมตัวสอบ“หึหึ วาจาของคุณชายเสิ่นช่างเฉียบขาดนัก ตัวข้าซื่อจื่อ ก็เพิ่งเคยได้ฟังเป็นคราแรกเช่นกัน” เสียงตบมือของหลี่ตงฟู่ ซื่อจื่อตำหนักสู่อ๋องดังขึ้นทันทีที่ต้าเหนิงพูดจบตงฟู่ ยืนฟังอยู่นานแล้ว เขาเองก็อยากจะเห็นว่าเสิ่นเฉิงที่สูงส่งไม่สนใจผู้ใด คิดจะตอบโต้เว่ยซีหมิ่นกลับหรือไม่ ยามที่อ้าปากตำหนิเว่ยซีหมิ่นออกมา ตงฟู่ที่ไม่ค่อยเห็นเสิ่นเฉิง แสดงอารมณ์มากนักก็แปลกใจมากเช่นกันหากพิจารณาตามที่เว่ยซีหมิ่นว่า ร่างกายของเสิ่นเฉิงก็ดูจะเปลี่ยนแปลงไ

ต้าเหนิงนางดื่มสุราไปถึงสองจอก สติของนางก็เริ่มจะปั่นป่วนเสียแล้ว นางไม่เคยดื่มสุรามาก่อน ครั้งแรกที่ดื่มก็เป็นสุรานารีแดงรสชาติแรงเลย นางจึงมึนเมาอยู่ไม่น้อย พี่ชายของนางอาจจะดื่มเป็น แต่ไม่ใช่นางบุรุษที่เหลือต่างก็ลิ้มลองสุรามาตั้งแต่เล็ก สุราเพียงสองจอกย่อมทำสิ่งใดพวกเขาไม่ได้“เจ้าไหวหรือไม่” ซูกวนเข้ามากระซิบถามต้าเหนิงที่นางนั่งส่ายหน้าเพื่อเรียกสติตนเองอยู่“อืม...” นางหันไปยิ้มขอบคุณต้าเหนิงนางไม่รู้เลยว่า ท่าทางของนางเช่นนี้ทำให้ใจคนกระตุกมากเพียงใด ลักยิ้มสองข้างที่ปรากฏออกมายามที่นางแย้มยิ้มช่างชวนมองจนไม่อาจละสายตาไปได้ ดวงตาที่เย้ายวนหรี่ลงอย่างน่าเอ็นดู“เจ้าตัวโง่งมไปเรียนได้แล้ว หากสายได้ถูกอาจารย์ตู้แยกร่างแน่” หลี่เต๋อซิ่วแยกเขี้ยวออกมาอย่างหัวเสียเต๋อซิ่วเองก็เห็นรอยยิ้มของต้าเหนิงเช่นกัน ไม่รู้ว่าตนเองเป็นเช่นใด เมื่อเห็นรอยยิ้มของนางตาสองข้างของเขาก็พร่ามัวทันที แต่คนที่นางยิ้มให้ไม่ใช่เขาจึงได้หัวเสียไม่น้อยเจ้าหนุ่มแซ่เสิ่นผู้นี้ หากไม่ใช่บุรุษคงได้คิดว่าเป็นสตรีเสียแล้ว ไม่รู้ว่าน้องสาวที่ถูกส่งตัวไปอยู่เมืองซีเจียงจะงดงามมากเพียงใด พอได้สติกับความคิดของตนเ

ตึง “ทะ ท่านอาจารย์” ต้าเหนิงคุกเข่าลงกับพื้นเสียงดัง มู่เฉียงเบ้หน้าเจ็บปวดแทนนางทันที“ยังดีที่เจ้ายังรู้ว่าข้าเป็นอาจารย์ งานของเจ้าเล่าอยู่ที่ใด”ต้าเหนิงอยากจะกรีดร้องออกมา นางลืมนำงานไปส่งก่อนเดินเข้ามาในห้องเรียนหรือเนี่ย“นี่ขอรับ ข้าน้อยลืมเอาไปส่งที่ห้องทำงานของอาจารย์” นางเอ่ยตอบเสียงเบา ก่อนจะยื่นงานที่ทำเสร็จแล้วให้อาจารย์ฟ่าน นางอุตส่าห์ลุกขึ้นมาทำ จนนางต้องมีสภาพเช่นที่พวกเขาหยอกล้อนางอยู่ในตอนนี้“หลังเลิกเรียนวันนี้เจ้าอยู่กวาดถูห้องเรียนด้วย แยกย้ายไปนั่งที่ได้แล้ว”มือทั้งสองข้างของนางทิ้งอยู่ข้างลำตัวอย่างไร้เรี่ยวแรง เป็นเช่นที่ท่านพ่อว่า นางต้องหลีกเลี่ยงตัวสร้างปัญหาพวกนี้เสียให้หมดเต๋อซิ่วเดิมทีก็นั่งอยู่ด้านหลังของห้องเรียน แต่วันนี้เขาย้ายมานั่งอยู่ด้านหลังของต้าเหนิง ทั้งยังก่อกวนนางตลอดทั้งสองชั่วยามไม่เลิก หากไม่ใช้ด้ามพู่กันเขียนหลังนาง ก็ขยำกระดาษขว้างปาใส่นางเล่นโดยไม่สนใจสิ่งที่ท่านอาจารย์ฟ่านกำลังสอนเป็นนางที่ทำพลาดไปเสียทุกที ตอนที่ต้าเหนิงกำลังจะปากระดาษกลับคืนเขาไป อาจารย์ฟ่านก็หันมาพอดี“อาเฉิง!!! เดี๋ยวนี้เจ้าเป็นอันใด หากคิดว่ามีความรู้มากแล้ว