ใต้เท้าเสิ่น เจ้าซ่อนสิ่งใดเอาไว้의 모든 챕터: 챕터 31 - 챕터 40

คุณชายท่านอื่นไม่เป็นเช่นต้าเหนิง แม้แต่สหายร่วมสำนักของนางที่สอบผ่าน ก็มีเพียงรอยแดงเท่านั้น มิได้บวมช้ำเช่นนางก่อนจะขึ้นรถม้ากลับจวน ต้าเหนิงนางพบซูกวนและอู๋หลาง จึงได้รู้ว่าพวกเขาถูกจัดให้ไปอยู่ที่กรมเดียวกัน คือกรมพิธีการ“ดีนัก พวกเจ้าได้อยู่ด้วยกัน” ต้าเหนิงมองทั้งสองอย่างอิจฉา“ทำอย่างกับว่าเจ้าจะไม่เจอพวกข้าเสียอย่างงั้น ตำแหน่งขุนนางของเจ้าก็มากกว่าข้าตั้งหนึ่งขั้น ยังจะมาอิจฉาที่พวกข้าได้อยู่ด้วยกันอีกหรือ” ซูกวนเย้าแหย่สหายของตน“ข้ากลับจวนก่อน คงจะต้องไปทายาสักหน่อย” ต้าเหนิงลูบแก้มดูก็เห็นว่าบวมไม่น้อยเลย“ข้าไปด้วย พรุ่งนี้ข้าจะเดินทางออกจากเมืองหลวงแล้ว วันนี้ว่าจะไปลาท่านเสนาบดีเสิ่นกับฮูหยินเสิ่นเสียหน่อย”“เหอะ เจ้าจะไปขอให้แม่นมข้าเตรียมของแห้งให้เจ้าระหว่างทางกระมัง”“มิใช่เสียหน่อย เจ้าคงไม่รู้อันใด จอหงวนที่เดินทางแห่กลับบ้านเดิม เจ้าเมืองแต่ละหัวเมืองจะออกมาต้อนรับ เมื่อถึงตอนนั้นเจ้าคิดว่าข้าจะไม่ได้กินของดีหรืออย่างไร” เจี้ยหรุนถลึงตามองต้าเหนิง“เอาเถิด อยากไปก็ไป ข้าอยากกลับจวนแล้ว” นางทั้งกระหายน้ำและปวดเบา อยากจะเร่งกลับจวนให้เร็วๆซูกวนและอู๋หลางได้แต่ส่

ต้าเหนิงอยากจะฉีกจดหมายของเต๋อซิ่วทิ้งแต่เมื่อนึกถึงคำที่เขาขู่เอาไว้ เมื่อเขากลับมาจะต้องเห็นจดหมายทุกฉบับที่ส่งมา นางจึงได้เก็บจดหมายลงกล่องอย่างเลี่ยงไม่ได้“ประสาท ทำเหมือนข้าเป็นสตรีชั่วช้าลอบเล่นชู้ลับหลังผู้เป็นสามีไปได้”ที่ค่ายทหารชายแดนเหนือ มู่เฉียงเห็นเสี่ยวจิ้งเดินออกไปจากกระโจมพักของเต๋อซิ่ว ก็เดินเข้ามาเอ่ยถามเรื่องที่เขาได้ยินมา“น้องห้า เจ้าให้คนสืบเรื่องซ่งจอหงวนเพื่ออันใด”มู่เฉียงไม่เก่งเรื่องต่อสู้เช่นเต๋อซิ่วจึงได้เป็นกุนซืออยู่ข้างกายของเขาแทนยามนี้สองพี่น้องร่วมมือกัน จนเต๋อซิ่วก้าวขึ้นมาเป็นรองแม่ทัพน้อยในเวลาเพียงไม่กี่เดือน ภายในค่ายทหาร ผู้คนก็เคารพองค์ชายทั้งสองและซื่อจื่อกันอย่างมากยังมีคนส่งสาวงามมาให้ทั้งสาม เพื่อหวังจะซื้อใจ มีเพียงตงฟู่ที่รับเอาไว้เป็นครั้งคราว มู่เฉียงย่อมไม่กล้ารับ สู้เขาไปหาความสำราญที่หอโคมแดงด้วยตนเองยังจะดีกว่า หากเสด็จพ่อรู้เรื่องนี้เข้า มีหวังเขาได้ถูกด่าหูชาแน่ยิ่งเต๋อซิ่วยิ่งแล้วใหญ่ เขาไม่ชายตามองสาวงามที่ถูกส่งมาที่กระโจม ก็สั่งให้ทหารไล่ออกไป ทั้งยังจัดการผู้ที่จัดหาสาวงามส่งมาให้เขาอีกด้วย“มายุ่งกับคนของข้า”“นางเป็

หลิวเหมียนเดินเข้าไปใกล้บิดาอย่างเอาใจ“ข้าจะกล้าเสนอชื่ออาเฉิงได้อย่างไรกัน เป็นเพราะเสนาบดีกงและขุนนางในกรม ต่างก็เอ็นดูอาเฉิง อยากให้เขารีบสร้างผลงานเอาไว้ให้มาก”“เหอะ ยังมีหน้ามาพูด”“ประเดี๋ยวก่อนท่านพ่อ” หลิวเหมียนแย่งไม้บนพื้นขึ้นมาถือเอาไว้ เมื่อบิดาจะก้มไปหยิบไม้มาตีเขาอีกครั้ง “ท่านจะตีข้าด้วยเรื่องอันใด เรื่องนี้ท่านควรจะดีใจมิใช่หรือ”“เจ้าโง่” หลิวกุ้ยถอนหายใจออกมา ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งที่เก้าอี้อย่างสิ้นเรี่ยวแรงหลิวกุ้ยจำต้องบอกเรื่องที่ต้าเหนิงนางปลอมตัวเป็นเสิ่นเฉิงที่หายไปให้บุตรชายคนรองได้รู้ เพื่อว่าจะหาหนทางเปลี่ยนตัวคนคุมเสบียงอาหารได้“สวรรค์ พวกท่านปิดบังข้าได้อย่างไรกัน” หลิวเหมียนทึ้งผมตนเองอย่างเสียสติเขาได้แต่โทษตนเองที่เป็นลุงแท้ๆ ของสองแฝดแต่กลับจดจำหลานของตนเองไม่ได้ ตอนนี้ยังส่งให้ต้าเหนิงนางเดินทางออกไปไกลถึงเป่ยโจวที่ยากลำบากอีกด้วย“มีหนทางเปลี่ยนตัวหรือไม่”“คงไม่ได้แล้วขอรับ ฝ่าบาทเห็นชอบเรื่องที่ส่งอาเฉิง...เอ่อ...เหนิงเออร์นางไปที่เป่ยโจวแล้ว”หลิวกุ้ยหลับตาลงอย่างปลงตก เขายกเท้าขึ้นถีบบุตรชายคนรองอย่างไม่สบอารมณ์อีกครั้ง ก่อนจะสั่งให้เขาเตรียมอ

ขบวนเดินทางมีคนมาก ย่อมไม่อาจล่าช้าได้ ทุกคนจำต้องรีบบอกลาต้าเหนิงแล้วให้นางขึ้นรถม้าเพื่อออกเดินทาง“ข้าจะรีบกลับมาขอรับ” นางโผล่หน้าออกมาจากหน้าต่างรถม้า ทั้งโบกมือให้ทุกคนจนลับสายตาต้าเหนิงนางนั่งอยู่ในรถม้าเพียงผู้เดียว องครักษ์หญิงที่ได้มาใหม่กับเสี่ยวชุนล้วนแต่ขี่ม้าอยู่ด้านข้างรถม้าของนาง อาซีกับอาจิ่ว คือนามขององครักษ์หญิงทั้งสองคนขบวนเดินทางที่มีผู้ร่วมเดินทางถึงพันกว่าคน รถม้าอีกสามร้อยกว่าคัน มุ่งหน้าสู่เมืองเป่ยโจวอย่างยิ่งใหญ่ การเดินทางไม่ได้เร็วนัก เรื่องนี้ต้าเหนิงนางก็เตรียมใจเอาไว้แล้ว ยังดีที่ไม่ใช้เกวียนวัวขนเสบียงอาหาร ไม่เช่นนั้นอีกห้าเดือนจะเดินทางถึงหรือไม่ก็ยังไม่รู้การเดินทางวันแรก เพิ่งจะเดินทางได้เพียงร้อยลี้ก็ต้องหยุดพักเสียแล้ว เหล่ยซือจัดเวรยามดูแลเสบียงอาหารอย่างแน่นหนา ต้าเหนิงนางเพียงแค่เดินตรวจดูเล็กน้อยเท่านั้นก็กลับไปพักที่กระโจมของนาง“ใต้เท้า จะล้างตัวก่อนหรือว่าจะกินอาหารก่อนขอรับ” อาซีถูกฝึกมาอย่างดี แม้แต่ในที่ส่วนตัวนางก็ไม่หลุดเรียกต้าเหนิงเป็นอื่น“ล้างตัวก่อนเถิด” เมื่อมีสตรีด้วยกันคอยดูแล ความเป็นอยู่ของต้าเหนิงก็เรียกได้ว่าไม่ได้ลำบาก

เมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าเริ่มจะขาดอากาศหายใจ เต๋อซิ่วก็ยอมถอนริมฝีปากออกอย่างอาลัยอาวรณ์ แต่ยังคงคลอเคลียอยู่ที่ริมฝีปากบางและจมูกโด่งรั้นไม่ห่าง“อย่าได้เอ่ยเช่นนี้อีก ไม่ว่าเรื่องใด ข้าจะจัดการเอง ข้าไม่ยอมให้เจ้าแต่งผู้ใดเข้าจวน ตัวข้าก็ไม่อาจแต่งผู้ใดได้เช่นกัน”“แต่ว่า...”“เจ้าไม่เชื่อใจข้าหรือ ไม่ว่าเรื่องใดข้าล้วนแต่ทำได้ เหลือแค่ปีเดียวอาเฉิง ปีเดียวเท่านั้น ข้าจะรีบกลับไปหาเจ้า หากตระกูลเสิ่นไม่ยินยอมมอบเจ้าให้ข้า ข้าจะพาเจ้าหนีไปอยู่ที่อื่น”“พรืดดด!!!” ต้าเหนิงขำพรืดออกกับความคิดที่ตื้นเขินของเขา“ขบขันอันใด”“มันง่ายเช่นนั้นเสียที่ไหน” นางได้แต่ส่ายหน้าน้อยๆ แล้วไม่พูดสิ่งใดอีกนางเองมีความคิดอยู่ในใจแล้ว ปีหน้าเมื่อเต๋อซิ่วกลับเมืองหลวง ความคิดของเขาอาจจะเปลี่ยนไป ถึงตอนนั้นคนที่ปวดใจคงกลายเป็นนาง"เจ้ากินให้มากเสียหน่อย ดูเอวของเจ้าราวกับแม่นางน้อยในหอโคมแดง” เต๋อซิ่วเพียงแค่อยากจะหยอกเย้าต้าเหนิงเท่านั้น ไม่คิดว่านางจะโกรธเขามากเพียงนี้“หึ องค์ชายห้า ช่างเปรียบเปรยได้ดีเสียจริง เอาข้าไปเทียบกับแม่นางน้อยให้หอโคมแดง”ต้าเหนิงดันตัวเขาออกอย่างนึกรังเกียจ สาวตาของนางมองเต๋อ