ใต้เท้าเสิ่น เจ้าซ่อนสิ่งใดเอาไว้의 모든 챕터: 챕터 41 - 챕터 50

ทำให้ทั้งสามอดที่จะมองนางอย่างตกตะลึงไม่ได้ แม้แต่เต๋อซิ่วยังลืมโกรธนางที่พูดเรื่องจะแต่งสตรีเข้าจวน ใบหน้างามเมื่อถูกฤทธิ์ของสุราก็แดงก่ำจนน่ามอง ริมฝีปากที่อ้าออกแย้มยิ้มแดงก่ำจนทั้งสามเผลอกลืนน้ำลายลงคอ ดวงตาหงส์เย้ายวนที่ฉ่ำไปด้วยน้ำ ผู้ใดจะละสายตาไปได้“ใต้เท้า ท่านเมาแล้วขอรับ” อาจิ่วที่อยู่ด้านหลังมาตลอด เอ่ยออกมาเมื่อเห็นท่าทางของบุรุษทั้งสาม“ใช่ๆ ข้าคงต้องนอนแล้ว” ต้าเหนิงโบกมืออย่างเห็นด้วยกับอาจิ่ว“ใช่แล้ว พวกข้าเองก็ต้องไปแล้ว” ตงฟู่ที่รู้สึกตัวก่อนรีบพูดออกมาหากเขาอยู่นานกว่านี้กลัวว่าจะกลายเป็นบุรุษตัดแขนเสื้อเช่นเดียวกับเต๋อซิ่วไปอีกคน มู่เฉียงก็มีความรู้สึกไม่ต่างกัน ทั้งสองรีบลุกออกไปจากกระโจมของต้าเหนิงอย่างรวดเร็ว“ท่านไม่ไปหรือไง”“ไม่ไป” เต๋อซิ่วส่งสายตาให้อาจิ่วและอาซีเก็บอาหารออกไปก่อน“อาซิ่ว ท่านกลับไปกระโจมของท่านได้แล้ว หากรั้งอยู่นานผู้อื่นจะนินทาได้ อีกอย่างอาฟู่บอกว่าท่านกับท่านแม่ทัพมีปัญหากัน ข้าไม่อยากให้เขาใช้เรื่องนี้มาหาเรื่องท่านใด” ต้าเหนิงมองเขาอย่างอ้อนวอน“ไม่ต้องห่วง ข้าไม่ปล่อยให้เขารังแกข้าได้” เขาลูบใบหน้าของนางแผ่วเบาทั้งสองนั่งคุยเล่น

แต่ก่อนที่สองพี่น้องจะเอ่ยพูดอันใดต่อ เสี่ยวชุนก็เอ่ยเตือน เมื่อฟ้าด้านนอกใกล้จะมืดเสียแล้ว“เอ่อ...ท่านพี่ ท่านกลับไปที่ค่ายทหารกับข้าได้หรือไม่ ข้ายังมีเรื่องจะพูดคุยกับท่านอีกไม่น้อยเลย”“ได้ อาหว่านเจ้าไปรอข้าที่โรงเตี๊ยมเสร็จเรื่องแล้ว ข้าจะไปรับเจ้า”“เจ้าค่ะ”“แม่นางซู ข้าไม่ทิ้งเจ้าแน่” ต้าเหนิงช่วยยืนยันอีกเสียง“หึหึ ข้าอยากจะให้คุณชายเสิ่นทิ้งข้าไปเสียที ข้าจะได้ไปใช้ชีวิตของข้า”“อย่าได้หวัง”ต้าเหนิงตกตะลึงไม่น้อย นางคิดว่าซูหลินหว่านจะจับพี่ชายนางไม่ปล่อยเสียอีก ไม่คิดว่าคนที่ไม่ยอมปล่อยเป็นพี่ชายของนางเอง“เอาไว้ค่อยคุยกัน อย่าได้คิดหนีเด็ดขาด” เสิ่นเฉิงกระซิบข้างหูของหลินหว่าน โดนไม่สนใจสายตาของน้องสาวที่มองมาเลย“ท่านพี่ ท่านต้องปลอมเป็นองครักษ์ของข้าก่อน มิเช่นนั้นคงเข้าไปในค่ายไม่ได้”“เข้าใจแล้ว” เสิ่นเฉิงเองก็เตรียมการเรื่องนี้มาแล้ว เขากลับขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าบนรถม้า ก่อนจะกลับลงมาอีกครั้ง แล้วขึ้นนั่งบนหลังม้าตัวเดียวกันกับต้าเหนิงตลอดทางที่กลับค่ายทหาร นางยังเอ่ยเล่าเรื่องราวของเต๋อซิ่ว มู่เฉียงและตงฟู่ให้เขาได้รู้ เพื่อเขาเข้าไปเจอคนทั้งสามจะได้ทำตัวถูก“เจ้

เสียงของทหารมาแจ้งเรื่องที่ท่านแม่ทัพเหล่ยให้เสิ่นเฉิงไปพบ เพื่อหารือเรื่องการเดินทางกลับเมืองหลวงในวันพรุ่งนี้ เสิ่นเฉิงจึงได้เดินไปพร้อมกับเสี่ยวชุนระหว่างทางไม่คิดว่าจะได้เจอกับเต๋อซิ่ว มู่เฉียงและตงฟู่ที่เดินผ่านมาพอดี เสิ่นเฉิงยืนอย่างนอบน้อมเพื่อให้พวกเขาเดินผ่านไปก่อน โดยที่เขาก้มหน้านิ่งไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามองเต๋อซิ่วเองก็ไม่ปรายตามองไปทางเสิ่นเฉิงเช่นกัน แต่ไม่ใช่กับมู่เฉียงและตงฟู่ ที่ทั้งสองมองเสิ่นเฉิงอย่างไม่พอใจ“หึ ข้าคงจะกินมื้อกลางวันไม่อร่อยเสียแล้ว” ตงฟู่อดที่จะถากถางออกมาไม่ได้“ใต้เท้าเสิ่นเจ้าจะไปที่ใด” มู่เฉียงเอ่ยถามตามมารยาท เมื่อเห็นฝีเท้าของเต๋อซิ่วไม่ได้หยุดสนใจ เขาจึงหันมาสนใจเสิ่นเฉิงแทน“ท่านแม่ทัพเหล่ยเรียกกระหม่อมไปหารือเรื่องเดินทางกลับเมืองหลวงพ่ะย่ะค่ะ”“อ้อ...” มู่เฉียงมองเสิ่นเฉิงอย่างพิจารณา แม้ใบหน้าจะคล้ายเดิม แต่ความรู้สึกของคนตรงหน้าต่างจากเดิมราวกับคนละคน ทั้งความสูงของคนตรงหน้าก็ทำให้มู่เฉียงต้องขมวดคิ้ว เมื่อเลื่อนสายตามาดูรูปร่างก็เห็นว่าใหญ่กว่าเดิมไม่น้อยเลย“เจ้าไปพูดกับมันทำไม หากอาซิ่วรู้เข้าจะไม่พอใจ” ตงฟู่ถลึงตามองเสิ่นเฉิงอย่างหง

นางไม่รู้ว่าหลินหว่านจะแสดงให้นางเห็นถึงความวิเศษของน้ำได้อย่างไร ในเมื่อทั้งสองมีร่างกายที่สมบูรณ์เช่นนี้ ทั้งยังไม่เจ็บป่วยที่ใดต้าเหนิงนางเดินตามหลังของหลินหว่านไปที่ลำธารทันที“ยื่นมือมา” หลินหว่านยื่นมือไปขอมือของต้าเหนิงต้าเหนิงเองนางก็ยื่นมือให้อย่างเต็มใจ แต่สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น เมื่อหลินหว่านนางนำมีดสั้นออกมาจากแขนเสื้อ ก่อนจะกรีดลงไปบนฝ่ามือของต้าเหนิง จนเลือดไหลออกมาราวกับน้ำที่ถูกเปิดทิ้งเอาไว้“โอ๊ยยยย” ต้าเหนิงเงยหน้ามองหลินหว่านอย่างไม่อยากเชื่อ ที่นางกล้าลงมือบาดมือของต้าเหนิงหลินหว่านนางไม่ใส่ใจกับท่าทีที่หวาดกลัวของต้าเหนิง นางดึงร่างของต้าเหนิงให้ไปคุกเข่าอยู่ที่ริมลำธาร ก่อนจะจับมือของต้าเหนิงแช่ลงไปในลำธารอย่างไม่รีบร้อน“ปะ เป็นไปได้อย่างไร” ต้าเหนิงร้องลั่นออกมาเสียงดังเมื่อแผลที่มือ กำลังค่อยๆ สมานหากันอย่างช้าๆ เพียงแค่แช่มือของไปในลำธาร เพียงแค่หนึ่งก้านธูป บาดแผลที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ ก็ไม่หลงเหลือร่องรอยสิ่งใดเอาไว้ แม้แต่ความเจ็บปวดก่อนหน้านี้ดูเหมือนว่ามันจะไม่ค่อยเกิดขึ้นมาก่อน“นี่ อย่างไรเล่าความวิเศษของน้ำในลำธาร”หลินหว่านนางรอคอยอย่างคาดหวัง

การเดินทางของพวกเขา ออกมาจากเป่ยโจว หลังต้าเหนิงได้เพียงวันเดียว แต่ก็เดินทางไปได้ไม่ไกลมากนัก เพิ่งจะผ่านมาได้เพียงสี่หัวเมืองใหญ่เท่านั้น“ใต้เท้า องค์ชายห้าอาการไม่ดีเลยขอรับ” เสี่ยวชุนเดินเข้ามาแจ้งเสิ่นเฉิงที่พักอยู่ภายในกระโจม“อืม ข้าจะไปดูเสียหน่อย”พอเป็นเสิ่นเฉิงมาเยือน ฝูกงกงก็เปิดทางให้เขาอย่างรวดเร็ว“ใต้เท้าเสิ่น องค์ชายห้าเพ้อเรียกหา...ท่านไม่ขาด ท่านรีบเข้าไปดูเถิดขอรับ” ฝูกงกงไม่กล้าเอ่ยนามของต้าเหนิงออกมา จึงได้เปลี่ยนเป็นพูดนามของเสิ่นเฉิงแทนเสิ่นเฉิงพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ เขาเดินเข้าไปภายในรถม้าที่เต๋อซิ่วนอนนิ่งอยู่ ด้านในกลิ่นยาส่งกลิ่นเหม็นตลบจนเสิ่นเฉิงต้องย่นหัวคิ้ว“...” เพียงแค่นั่งลงด้านข้างของเต๋อซิ่ว ก็ได้ยินเสียงแหบพร่าของเขาพำเรียกนามของต้าเหนิงอย่างแผ่วเบาเสิ่นเฉิงจับไปที่แขนของเต๋อซิ่ว เพื่อจะร้องเรียกดูว่าเขายังมีสติอยู่หรือไม่ เพียงแค่ปลายนิ้วสัมผัสโดนร่างกายของเต๋อซิ่ว ก็ราวกับว่านิ้วของเสิ่นเฉิงถูกของร้อนลวกมือ จนเผลอปล่อยมือออกอย่างรวดเร็วแววตาของเสิ่นเฉิงมองไปที่ใบหน้าไร้สีเลือดของเต๋อซิ่วอย่างชั่งใจ ก่อนที่เขาจะหยิบถุงน้ำที่พกมาด้วย เทน้ำที่