All Chapters of จ้าวเทียนอี้ ตำนานรักพันปี: Chapter 11 - Chapter 20

ในเวลาต่อมา ร่างงามที่อยู่เบื้องหน้าค่อยๆ เคลื่อนไหวขึ้นมาทีละน้อยทีละน้อย ท่ามกลางสายตาของทุกคนที่อยู่ในบริเวณนั้นเฝ้ารอคอยอย่างใจจดใจจ่อและสิ่งที่ทุกคนรอคอยก็มาถึง เมื่อดวงตาที่ปิดสนิทมาอย่างยาวนานบัดนี้กำลังกลอกกลิ้งไปมาบ่งบอกให้ล่วงรู้ว่า ร่างตรงหน้ากำลังตื่นจากการหลับใหล เปลือกตาที่ปิดสนิทค่อยๆ เปิดขึ้นอย่างช้าๆ เผยให้เห็นดวงตากลมโตที่กำลังกะพริบขึ้นลงติดๆ กันเพื่อขับไล่ภาพที่พร่ามัวก่อนจะค่อยๆ เห็นทุกสิ่งทุกอย่างอย่างชัดเจน พระจันทร์ดวงใหญ่ลอยอยู่บนฟ้า ส่องแสงเหลืองนวลให้ความสว่างไปทั่วผืนแผ่นดินมังกร “โอ้โห! พระจันทร์สวยจังเลย ไม่เคยเห็นดวงใหญ่ขนาดนี้มาก่อน” สิ้นเสียงรำพึง เสียงของทุกคนที่อยู่หน้าเรือนนอนต่างร้องออกมาพร้อมกัน “ลี่เซียน! ลี่เซียนฟื้นแล้ว!” จางฮูหยินและอี้หานพร้อมสาวใช้ลี่อิงต่างรีบก้าวเดินเข้าไปหา จางฮูหยินโผเข้าสวมกอดร่างอรชรตรงหน้าด้วยความดีใจเป็นยิ่งนักเมื่อเห็นลูกสาวคนสุดท้องได้สติฟื้นขึ้นมาเสียที โดยมีอี้หานประคองร่างน้อยๆ จากพื้นให้ลุกขึ้นนั่งพร้อมลูบเส้นผมยาวสลวยของน้องไปมาด้วยความดีใจเช่นกัน “แม่ดีใจเหลือเกินลี่เซียน ในที่สุดเจ้าก็ฟื้นขึ้นมาเส

สามเดือนผ่านไป เมืองลั่วหยางในเวลานี้กำลังก้าวเข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วง ทิวทัศน์รอบเมืองเต็มไปด้วยใบไม้เปลี่ยนสีที่กำลังเตรียมตัวผลัดใบ อากาศกำลังเย็นสบายไปทั่วทุกอณู ชาวเมืองลั่วหยางกำลังเดินขวักไขว่ไปมาตามถนนหนทางซึ่งมีร้านค้าเปิดจำหน่ายมากมายไปตามถนนสายหลัก ทั่วทั้งเมืองเจริญรุดหน้าล้วนเต็มไปด้วยคหบดีมากมายในเมืองนี้ จ้าวเทียนอี้ในชุดบุรุษที่มักสวมใส่ในแผ่นดินต้าถัง ไม่บ่อยนักที่จะสวมผ้าธรรมดาดั่งเช่นผู้อื่นเพราะชีวิตประจำวันจะสวมชุดเกราะระดับแม่ทัพใหญ่และทำศึกอยู่ตลอดเวลา แม่ทัพหนุ่มอยู่ในชุดเสื้อและชุดคลุมคอกลมสีขาวแบบแขนแคบเพื่อความคล่องแคล่วเวลาเดินทาง แตกต่างตรงที่ตัวชุดทอจากผ้าไหมอย่างดี ด้านหน้าและด้านหลังต่อเป็นชิ้นเดียวกัน บริเวณคอเสื้อและแขนเสื้อต่างมีการขลิบริม ตัวแขนเสื้อออกแบบเป็นแขนแคบ ด้านล่างของคอเสื้อด้านหน้า ปะด้วยแถบผ้าตามแนวนอน พร้อมเข็มขัดคาดเอวเอาไว้จนแน่นซึ่งเป็นเข็มขัดผ้าจากชิ้นเดียวกัน บนศีรษะสวมหมวกฝูเพื่อเก็บผมสีดำสนิทที่ยาวสยายให้มิดชิด สายผ้ามัดหมวกเอาไว้จนแน่นปล่อยสายผ้าให้ห้อยพลิ้วไหวอยู่ด้านหลังและสวมรองเท้าหุ้มข้อสีขาวเช่นเดียวกับตัวชุด จ้าวเทียนอี้ก

ณ บ้านตระกูลจาง ภายในห้องหนังสือ จางหยวนฟู่กำลังตรวจทานบัญชีรายรับรายจ่ายของโรงงานผลิตกระดาษซวนจื่อ ซึ่งนับวันจะยิ่งทำกำไรให้กับตระกูลจางมากมายมหาศาลโดยเฉพาะปีนี้ หัวเมืองน้อยใหญ่ต่างสั่งกระดาษซวนจื่อเข้ามานับเท่าทวี คูณเนื่องจากปีนี้มีงานพระราชพิธีสำคัญๆ ระดับแผ่นดินกำลังจะเกิดขึ้นอีกหลายงาน นั่นก็คืองานพระราชพิธีราชาภิเษกของจักรพรรดิพระองค์ใหม่และงานพระราชพิธีอภิเษกสมรสที่ตามมาติดๆ หลังจากฮ่องเต้พระองค์ใหม่ขึ้นครองราชย์เสร็จเรียบร้อย เสียงหัวเราะด้วยความพึงพอใจกับตัวเลขอันเป็นผลกำไรมหาศาล ทำให้ใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งประสบการณ์ชีวิตอันยาวนานเบิกบานอยู่ตลอดเวลา “ปีนี้กระดาษซวนจื่อของตระกูลจางช่างทำกำไรมากมายมหาศาลยิ่งนัก ต่อไปในภายภาคหน้ากระดาษซวนจื่อของข้าจะแพร่หลายไปทั่วแผ่นดิน” กล่าวพร้อมหัวเราะเบาๆ อยู่ในลำคออย่างมีความสุขยิ่งนัก ก่อนจะเงยหน้าจากบัญชีรายรับรายจ่ายเมื่อมีคนก้าวเข้ามาภายในห้อง “อ้าว! อี้หานเจ้ามีอะไรหรอกรึ เหตุใดจึงกลับมาจากจวนท่านเจ้าเมืองเร็วยิ่งนัก หรือว่าหลงลืมสิ่งใดอย่างนั้นหรอกหรือ” หยวนฟู่เอ่ยถามบุตรชายคนที่ห้าด้วยความแปลกใจ เมื่อจางอี้หานก้าว

คิ้วเข้มเรียงตัวได้รูปสวยของขุนพลหนุ่มแห่งต้าถัง ขมวดมุ่นเข้าหากันทันทีเมื่อหนุ่มน้อยหน้ามนที่กำลังยืนอยู่ตรงหน้าในขณะนี้เอ่ยชื่อแซ่อันแท้จริงของตนออกมา โดยมีสายตาของทุกคู่ต่างมองมาที่แม่ทัพรูปงามเป็นจุดเดียวกัน “เหตุใดบุตรชายของท่านผู้เฒ่าจางจึงเอ่ยชื่อแซ่อันแท้จริงของข้าได้ถูกต้องเช่นนั้นเล่า ไม่ได้การแล้ว หนุ่มน้อยผู้นี้ไม่ธรรมดาเป็นแน่แท้ ต้องสืบความเพื่อค้นหาความจริงออกมาให้ได้” จ้าวเทียนอี้รำพึงอยู่ภายในใจก่อนจะคลี่ยิ้มออกมาบางๆ หากแต่เย็นยะเยือกประดุจน้ำแข็งเสียนี่กระไร “คุณชายจางจำผิดคนแล้ว ข้าหาได้มีชื่อเสียงเรียงนามตามคำกล่าวของเจ้าแต่อย่างใดไม่ บุคคลที่กล่าวถึงนั้นเป็นถึงแม่ทัพใหญ่แห่ง ต้าถัง ซึ่งเป็นขุนนางสูงศักดิ์อยู่ลำดับที่สามขององค์จักรพรรดิถังรุ่ยจง ตรงกันข้ามกับข้าที่เป็นเพียงนักปราชญ์จากราชวิทยาลัยระดับกั๋วจื่อเท่านั้น” คำกล่าวของแม่ทัพหนุ่มทำให้ทุกคนที่อยู่ภายในเรือนตะวันออกพากันพยักหน้าขึ้นลงติดๆ กัน “นั่นน่ะสิเสี่ยวหมิงเจ้าเอาสิ่งใดมาพูด เหตุใดจึงกล่าววาจาเลอะเทอะ เห็นใต้เท้าจ้าวกลายเป็นท่านขุนพลจ้าวเทียนอี้อันเลื่องลือไปได้ ขอขมาใต้เท้าเดี๋ยวนี้เลยนะ

สามเดือนผ่านไป จางเสี่ยวหมิงและแม่ทัพรูปงามในบทบาทของท่านอาจารย์ ต่างกำลังทบทวนวิชาความรู้ตั้งแต่เช้าจนถึงช่วงบ่าย จ้าวเทียนอี้ถ่ายทอดให้กับลูกศิษย์หน้ามนอย่างเต็มที่ ด้วยเพราะศิษย์รักก็ช่างมีพรสวรรค์รับองค์ความรู้จากตนได้ไปหมดทุกอย่างเช่นเดียวกัน ไม่ว่าจะเป็นความรู้เรื่องบู๊และบุ๋น คุณชายแปดแห่งบ้านตระกูลจางทำได้ดีกว่าที่คิดเอาไว้มากมายยิ่งนัก ประกอบกับเรื่องที่เคลือบแคลงสงสัยในตัวของลูกศิษย์ได้มลายหายไป ด้วยเพราะเซียนเต่าร่ายเวทปิดกั้นมิให้อิทธิฤทธิ์ของคัมภีร์อมตะสำแดงเดช นับตั้งแต่วันแรกที่ได้พบสิ่งแปลกประหลาดในกายของเสี่ยวหมิง จวบจนกระทั่งถึงวันนี้ก็ไม่ปรากฏให้เห็นอีกเลย ทำให้แม่ทัพใหญ่ละความสนใจที่จะสืบหาต่อไป คงเหลือแต่เพียงการสืบหาสตรีสาวที่ปรากฏอยู่ในภาพวาดจนทำให้องค์รัชทายาทต้องตามหาแทบพลิกแผ่นดิน เสียงหัวเราะของบุรุษระหว่างอาจารย์กับลูกศิษย์ดังก้องอยู่ภายในสวน ซึ่งจำลองมาจากอุทยานในพระราชวังไทจี๋ในรัชสมัยของจักรพรรดิถังไท่จง ทั่วทั้งบริเวณรายล้อมไปด้วยต้นไม้และดอกไม้นานาพรรณ สร้างบรรยากาศในการเรียนไม่ให้ตึงเครียดแม้แต่น้อย และเทียนอี้ก็พึงพอใจที่จะถ่ายทอดวิชาความรู