جميع فصول : الفصل -الفصل 60

  พระตำหนักจินเฟิ่ง (ตำหนักฮองเฮา)  “พลั่ก!!!” เสียงถ้วยชาวางกระแทกลงบนโต๊ะเสวยบ่งบอกได้ว่าในยามนี้มีอารมณ์ขุ่นมัวเป็นยิ่งนัก จนทำให้นางกำนัลชั้นสูงที่คอยรับใช้เว่ยฮองเฮายืนนิ่งเงียบเมื่อนำข่าวที่ส่งคนของฝ่ายในออกไปสืบหาข่าวกลับมารายงาน   “นี่มันอะไรกัน! ฝ่าบาทเอาผู้หญิงชั้นต่ำมาจากข้างนอก แล้วเปิดตำหนักไป๋เฟิ่งนำหญิงผู้นั้นให้เข้าไปอยู่ที่นั้นหรือนี่ แสดงว่าฝ่าบาทจะทรงแต่งตั้งขึ้นเป็นกุ้ยเฟยอย่างนั้นสิ! ข่าวกรองดีแล้วรึ!” รับสั่งถามเพื่อความแน่พระทัย   “ข่าวออกมาล่าสุดจากพระตำหนักเสวียนเจิ้งจากกงกงที่สับเปลี่ยนมาถวายการรับใช้ฝ่าบาทแทนจากกงกงที่เพิ่งจบชีวิตลงในคุกหลวงเป็นที่แน่ นอนแล้วเพคะ เห็นว่าจะทรงมีพระบรมราชโองการแต่งตั้งหญิงผู้นั้นเป็นกุ้ยเฟยทันทีที่นางหายจากอาการบาดเจ็บ”   พระขนงดั่งวงพระจันทร์ขมวดเข้าหากันทันทีเมื่อทรงได้ยินเช่นนั้น   “ว่ายังไงนะหญิงผู้นั้นบาดเจ็บด้วยเหรอ นี่ฝ่าบาทไปเก็บตกหญิงไพร่ชั้นต่ำจากนอกวังมาได้ยังไง ข้าไม่เข้าใจเลย! ข้าไม่เข้าใจ! มิหนำซ้ำยังจะทรงแต่งตั้งให้เป็นกุ้ยเฟยซึ่ง

พระตำหนักเสวียนเจิ้ง   ฮ่องเต้เสวียนจงทรงทอดพระเนตร หงลี่อิงที่แม่ทัพจ้าวนำมาเข้าเฝ้าเพื่อให้นางมาคอยดูแลลี่เซียนอย่างใกล้ชิดตามความประสงค์ของจางฮูหยินและเพื่อทำให้จ้าวเทียนอี้สามารถเข้าถึงลี่เซียนได้ง่ายขึ้นนั่นเอง   “เจ้าน่ะหรือคือหงลี่อิง เป็นพี่เลี้ยงของลี่เซียนที่จางฮูหยินต้องการให้มาดูแลนางในวังหลวง” รับสั่งถามหญิงวัยกลางคนที่กำลังก้มหน้ามองที่พื้นไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมององค์ฮ่องเต้แม้แต่น้อย ยังคงนั่งเงียบด้วยความหวาดกลัวอยู่เช่นนั้น   “ข้าถามเจ้ามิได้ยินหรอกหรือ” รับสั่งถามเสียงดังก้องจนหญิงตรงหน้าตัวสั่นงันงกขึ้นมาทันที ร้อนถึงเทียนอี้ต้องเอ่ยตอบแทนเพราะล่วงรู้ดีว่า ชาวบ้านธรรมดาทั่วไปเมื่อได้เข้าเฝ้าองค์ฮ่องเต้ย่อมประหม่าและหวาดกลัวเป็นเรื่องปกติ    หากแม้นเป็นพระสนมหรือเจ้าจอมคนอื่นแล้วไซร้ พระองค์จะไม่มาวุ่นวายเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้แม้แต่น้อย แต่เพราะทรงเกรงว่าจะมีคนในวังหลวงที่เต็มไปด้วยความอิจฉาริษยาจะส่งคนมาเพื่อแอบแฝงและทำร้ายลี่เซียนของพระองค์จึงจำต้องคัดเลือกคนที่ไว้ใจมากที่สุดให้ดูแลอย่างใกล

  เสวียนจงฮ่องเต้ทรงกระชากบันทึกที่ทำด้วยแผ่นไม้ไผ่ในสมัยโบราณจากพระหัตถ์ของเว่ยฮองเฮาพร้อมปล่อยพระนางให้เป็นอิสระ พระหัตถ์รีบแก้เชือกที่ร้อยรัดมัดบันทึกโบราณดังกล่าวอย่างรีบเร่งเพื่อทอดพระเนตรข้อความภายในที่เขียนลงแผ่นไม้ไผ่นั้น ก่อนจะเงยพระพักตร์พร้อมหันกลับมาทอดพระเนตรฮองเฮาสาวทันที   “บันทึกขององค์โจผีบอกว่ามีถึงห้าสกุลที่สงสัยว่าจะเป็นผู้ครอบ ครองคัมภีร์อมตะ แล้วสกุลเว่ยของเจ้าก็ต้องเป็นหนึ่งในนั้นด้วย!” รับสั่งถามเค้นเอาความจริง   “หากสกุลเว่ยเป็นผู้ครอบครองคัมภีร์อมตะนั่นจริงก็ดีสิเพคะ ตรง กันข้ามท่านพ่อของหม่อมฉันพยายามค้นหามาโดยตลอดเช่นกันเพื่อหวังครอบครองคัมภีร์นี้ด้วยสิทธิ์อันชอบธรรมเมื่อครั้งอดีตกาลสกุลเว่ยของหม่อมฉันก็เคยปกครองแผ่นดินนี้เช่นกัน มิได้มีเพียงสกุลหลี่ของฝ่าบาทเสียที่ไหน ห้าสกุลในบันทึกคือสกุลหลี่ สกุลหยาง สกุลพาน สกุลโจวและสกุลจ้าวด้วยนะเพคะ”   ถังเสวียนจงฮ่องเต้ยกบันทึกที่ทำจากแผ่นไม้ไผ่ขึ้นทอดพระเนตรซึ่งเขียนด้วยภาษาจีนเก่า ทำให้พระองค์ยากต่อการอ่านและแปลออกได้หมดถ้อยกระบวนความ พระวรกายประทับลงบนพระเก้าอี้ตามเดิมพ

พระตำหนักไป๋เฟิ่ง  ร่างระหงของจางลี่เซียนยังคงนอนเหยียดยาวบนแท่นพระบรรทม โดยยังไม่มีทีท่าว่าจะฟื้นขึ้นมาแม้แต่น้อย เวลาผ่านไปเข้าสู่รุ่งอรุณของเช้าวันใหม่แล้ว คำกล่าวของแม่ทัพจ้าวที่ว่ายานี้จะทำให้ผู้ที่ดื่มเข้าไปฟื้นขึ้นมาภายในสองถึงสี่ชั่วยาม แต่ทว่าจางลี่เซียนหาเป็นเช่นนั้นนางยังคงหมดสติมิมีทีท่าว่าจะฟื้นขึ้นมาแม้แต่น้อย เดือดร้อนถึงลี่อิงสาวใช้ผู้ซื่อสัตย์ที่คอยเฝ้าคุณหนูของนางอยู่ตลอดเวลา เมื่อไม่เห็นเป็นไปตามคำกล่าวของแม่ทัพจ้าว ลี่อิงจึงดั้นด้นออกจากพระตำหนักไป๋เฟิ่งเพื่อติดตามแม่ทัพจ้าวให้เข้ามาดูอาการคุณหนูของนางอย่างเร่งด่วน    “ทางนี้เจ้าค่ะ! ค่อยๆ เดินตามบ่าวมานะเจ้าคะ มาทางนี้” ลี่อิงเดินนำหน้าร่างสูงใหญ่ของจ้าวเทียนอี้จนทะลุมาถึงด้านหลังของตำหนัก   “เจ้าแน่ใจแล้วนะลี่อิงว่าพาข้ามาทางนี้จะไม่มีผู้ใดเห็นแน่นอน” เทียนอี้เอ่ยถามเพื่อความแน่ใจพร้อมสำรวจไปทั่วบริเวณพระตำหนักอีกครั้ง   “ช่วงนี้ทหารยามกำลังเปลี่ยนเวรเจ้าค่ะ ยังไม่เข้ามาประจำจุดเดินไปอีกหน่อยก็จะถึงหลังตำหนักไป๋เฟิ่งแล้ว พระตำหนักด้านในจะมีแต่คนขอ

เจ็ดวันผ่านไปพระตำหนักจินเฟิ่ง (ตำหนักฮองเฮา)   พระวรกายเปลือยเปล่าเต็มไปด้วยความอวบอิ่มของฮองเฮาสาว ขณะที่กำลังสรงน้ำอยู่ภายในสระของพระตำหนักอย่างเพลิดเพลิน พระนางได้รับบทรักอันร้อนแรงจนสำลักความสุขอย่างล้นเหลือครั้งแล้วครั้งเล่าจนนับไม่ถ้วนจากพระสวามีตลอดระยะเวลาเจ็ดวันที่ทรงประทับอยู่ในพระตำหนักกับพระนาง ทรงพระเกษมสำราญและมีพระอารมณ์ดีอยู่ตลอดเวลาในขณะที่เสวียนจงฮ่องเต้ประทับอยู่ด้วย   รุ่งเช้าพระสวามีออกว่าราชการ แต่ครั้นเสร็จจากการว่าราชการแล้ว พระองค์เสด็จกลับพระตำหนักจินเฟิ่งเพื่อประทับอยู่กับฮองเฮาโดยไม่เสด็จไปประทับที่ตำหนักของพระสนมคนไหนเลย ทำให้ข้าราชบริพารฝ่ายในตลอดจนพระสนมในระดับต่างๆ พากันแปลกใจกันถ้วนหน้าว่าจู่ๆ เว่ยฮองเฮากลับมาเป็นที่โปรดปรานขององค์ฮ่องเต้ได้อย่างไรในเมื่อแม้แต่พระพักตร์ของพระนางองค์ฮ่องเต้ก็ไม่เคยแม้แต่จะอยากทอดพระเนตร   เสียงหัวเราะเบาๆ อย่างมีความสุขดังแว่วออกมาจากพระตำหนักของฮองเฮาสาวอยู่ตลอดเวลา เมื่อนางกำนัลประจำพระองค์เอ่ยกราบทูลบางสิ่งบางอย่างจนทำให้เป็นที่พอพระทัย