جميع فصول : الفصل -الفصل 40

 ท่ามกลางสายตาของศิษย์รักที่มองตามหลังร่างของอาจารย์ไปจนลับสายตา ร่างเปลือยเปล่าของบุรุษยังคงยืนอยู่กลางห้องเช่นนั้นในมือมีห่อผ้าที่บรรจุรากทารกอยู่ตรงหน้า   “นี่น่ะเหรอรากทารกในสมัยโบราณ มีของแปลกประหลาดแบบนี้ด้วยเหรอ ไม่เคยอ่านเจอในตำราประวัติศาสตร์จากที่ไหนมาก่อนเลย ดีล่ะ ข้าก็อยากรู้นักว่าเจ้าจะมีสรรพคุณดั่งคำกล่าวของท่านพี่เทียนอี้จริงหรือไม่”   หนุ่มน้อยรีบใส่เสื้อผ้าดั่งเดิม ก่อนจะหาพู่กันและหมึกพร้อมกระดาษเพื่อบันทึกรายละเอียดเกี่ยวกับรากทารกพร้อมสรรพคุณเอาไว้ในสมุดบันทึกส่วนตัวของตน โดยมิล่วงรู้เลยว่ามีสายตาของขุนพลหนุ่มมองลอดผ่านช่องลับเพื่อสังเกตศิษย์รักของตนเพื่อความแน่ใจของตนเอง   “ข้าคงจะตาฝาดจริงๆ เสี่ยวหมิงเป็นบุรุษโดยแท้หาใช่อิสตรีแม้แต่น้อย สิ่งที่ข้าเห็นว่ามีเงาประหลาดวูบวาบคงเป็นเพราะสายตาข้าพร่าเลือนไปเองกระมัง... แต่ถึงอย่างไรเสียเพื่อความแน่ใจพรุ่งนี้ก็จะรู้กัน” จ้าวเทียนอี้พึมพำเบาๆ ก่อนจะปิดช่องลับเอาไว้ตามเดิมพลางค่อยๆ ก้าวเดินออกมาจากห้องที่อยู่ติดกันอย่างเงียบๆ    ข้างฝ่ายเสี่ยวหมิงหลังจากที่บันทึกรายล

ครั้นภายในห้องทรงงานเหลือเพียงองค์ฮ่องเต้และขุนพลคู่พระทัยเพียงเท่านั้น สุรเสียงพลันดังขึ้นด้วยความรู้สึกยินดีอย่างยิ่งยวดที่ทรงทราบข่าวความเคลื่อนไหวของคัมภีร์อมตะ   “เจ้าได้ข่าวคืบหน้าเกี่ยวกับคัมภีร์อมตะเช่นไรบ้างเทียนอี้ ข่าวที่ได้มาถูกกลั่นกรองแท้จริงประการใดรึ” รับสั่งถามด้วยความใคร่รู้   จ้าวเทียนอี้จำต้องถวายรายงานความคืบหน้าเกี่ยวกับคัมภีร์อมตะให้ทรงทราบ แม่ทัพหนุ่มเป็นห่วงศิษย์รักจนบอกไม่ถูกครั้นจะรอฟังข่าวที่จวนก็ไม่ทันใจ แม้ว่าจะหายคลางแคลงใจเรื่องตัวตนปริศนาที่แฝงเร้นอยู่ภายในได้มลายหายไปแล้วก็ตาม หลังจากได้ตรวจร่างกายเสี่ยวหมิงก่อนจะพาเข้าวังในเช้าวันนี้    ทว่าแม่ทัพหนุ่มกลับห่วงใยหนุ่มน้อยอยู่ตลอดเวลา รู้สึกใจหายอย่างไรชอบกลหากเสี่ยวหมิงมิได้กลับจวน ลางสังหรณ์บางอย่างและความเป็นห่วงผลักดันให้จ้าวเทียนอี้ ขอเข้าเฝ้าองค์จักรพรรดิหมายรอรับลูกศิษย์ของตนกลับจวนด้วยกัน หากแต่ลางสังหรณ์ที่รู้สึกว่าเสี่ยวหมิงจะมิได้กลับจวนกลับกลายเป็นความจริง เมื่อองค์ฮ่องเต้กลับเปลี่ยนพระทัยให้ศิษย์รักคอยถวายการรับใช้มิให้ห่าง   “ว่าอย่างไรเล่าเท

พระตำหนักฮองเฮา  ใบหน้าดุดันของอัครเสนาบดีเว่ยเฟยหลง แสดงออกมาอย่างเห็นได้ชัดเมื่อล่วงรู้ว่า เว่ยฮองเฮาผู้เป็นบุตรีนับตั้งแต่ได้รับการสถาปนาขึ้นเป็นฮองเฮา ซึ่งมีอำนาจเหนือผู้ใดในฝ่ายในกลับมีอันต้องปวดใจอย่างแสนสาหัส เมื่อฮ่องเต้หนุ่มมิค่อยเสด็จมาประทับที่พระตำหนัก ทำให้ฮองเฮาสาวจนแล้วจนรอดก็หามีวี่แววที่จะตั้งพระครรภ์ดั่งเช่นพระสนมองค์อื่นๆ แต่อย่างใด และนับจากนั้นจนถึงบัดนี้เวลาผ่านไปสี่ปีกว่าแล้ว เว่ยฮองเฮามิสามารถตั้งพระครรภ์กับองค์ฮ่องเต้ได้เลย ตรงกันข้ามกับพระสนมคนอื่นๆ ที่พากันตั้งพระครรภ์และประสูติพระโอรสและพระธิดาในเวลาไล่เลี่ยกันมาหลายพระองค์    “ปัง!” ฝ่ามือหนากระแทกลงบนโต๊ะกลางตรงหน้าประทับของเว่ยฮองเฮา เป็นเหตุให้พระนางตกพระทัยจนสุดพระวรกาย เมื่อบิดาของพระนางมีสีหน้าถมึงทึงอย่างเห็นได้ชัด   “เหตุใดพระนางจึงมิบอกเรื่องนี้ให้พ่อรู้ว่าทรงถูกฝ่าบาทกระทำเช่นนี้ ปล่อยเวลาให้ล่วงเลยผ่านไปนานแบบนี้ได้อย่างไร ดูรึพระสนมองค์อื่นๆ มีพระประสูติกาลพระโอรสและพระธิดาหัวปีท้ายปี ตรงกันข้ามกับพระนางที่ไม่มีวี่แววว่าจะทรงตั้งพระครรภ์แ

พระตำหนักส่วนพระองค์ภาพวาดจากปลายพู่กันและสีสันที่แต่งแต้มดวงหน้างามและอาภรณ์เครื่องประดับที่อยู่บนภาพวาดของจางลี่เซียน รูปร่างอรชร เอวอ่อนอ้อนแอ้นเหลือประมาณ น่าทะนุถนอมอยากสวมกอดให้คลายความคิดถึงยิ่งนัก ยิ่งทอดพระเนตรก็ราวกับว่าภาพวาดดังกล่าวดุจดั่งมีชีวิต หญิงงามเพียงหนึ่งเดียวที่กุมหทัยของถังเสวียนจงฮ่องเต้ได้อย่างชะงักงัน ทรงพยายามที่จะลืมเลือนและตัดใจครั้งแล้วครั้งเล่า ทว่ามิสามารถทำพระทัยได้แม้แต่น้อย ตรงกันข้ามยิ่งตัดพระทัยกลับยิ่งคิดถึงและทวีความรักให้กับหญิงงามในภาพวาดนับเท่าทวีคูณ   พระหัตถ์ลูบไล้ดวงหน้างามที่ส่งยิ้มหวานอันตราตรึงจิต ปลายพระดรรชนีน้อยนิดลงน้ำหนักเพื่อลูบไล้ภาพวาดราวกับว่าทรงอยากปลุกให้ขึ้นมามีชีวิตอีกครา   “ลี่เซียน... ข้าทุกข์ทรมานใจเพราะคิดถึงเจ้ายิ่งนัก ทำไมนะข้าจึงต้องเจ็บปวดหัวใจเช่นนี้ อำนาจมากมายที่ข้ามีและเป็นเจ้าชีวิตในผืนแผ่นดินนี้ ไม่ช่วยทำให้ข้าได้สมหวังกับเจ้าได้เลย รู้ไหมสิ่งที่ข้าต้องการมากที่สุดใน ตอนนี้นอกจากคัมภีร์อมตะแล้ว ก็คือเจ้าเพียงผู้เดียวที่ข้าต้องการ หญิงอื่นใดในหล้าไม่เคยอยู่ในสายตาแล

พระตำหนักหลินเต๋อ[1]   เสียงพิณกำลังบรรเลงขับกล่อมเหล่าทูตน้อยใหญ่ที่กำลังชื่นชมการร่ายรำของเหล่านางในที่กำลังเริงระบำอย่างอ่อนช้อยและสวยงาม ต่อหน้าพระพักตร์องค์ฮ่องเต้และฮองเฮา พร้อมด้วยเหล่าขุนนางใหญ่และทูตต่างเมืองเชื้อพระวงศ์ต่างแค้วนที่มาร่วมงานในคืนนี้กันอย่างคับคั่ง   เว่ยฮองเฮาในค่ำคืนนี้ฉลองพระองค์เต็มพระยศออกงานเคียงคู่กับพระสวามี พระพักตร์กลมดั่งเช่นดวงจันทร์ถูกแต่งเติมด้วยเครื่องประทินโฉมอย่างประณีตและลงตัวยิ่งนัก เพิ่มความงดงามให้กับฮองเฮาสาวอย่างน่าหลงใหล จนแขกต่างเมืองและบรรดาเชื้อพระวงศ์ต่างแค้วนออกปากชมเป็นเสียงเดียวกันว่าฮองเฮาแห่งต้าถังทรงพระสิริโฉมงดงามเสียนี่กระไร   “ฝ่าบาททรงโชคดีเสียนี่กระไร ที่ทรงมีฮองเฮามากด้วยพระสิริโฉมเช่นนี้ จะต้องทรงหวงและห่วงพระนางมากแน่ๆ เลย เจ้าว่าจริงหรือไม่” ทูตจากแค้วนเซี่ยคุยกับทูตจากดินแดนโกเรียด้วยท่าทางมึนเมาได้ที่   “แต่ข้าได้ยินมาว่าฮ่องเต้แห่งต้าถัง มิทรงโปรดฮองเฮาของพระองค์แม้แต่น้อย นี่ก็หลายปีแล้วมิมีทีท่าว่าฮองเฮาจะทรงตั้งพระครรภ์แต่อย่างใด ข้าได้ยินมาว่าฮ่