جميع فصول : الفصل -الفصل 30

ม้าเร็วฝีเท้าจัดสองตัวถูกควบห้อตะบึงมุ่งหน้าตรงไปยังเมืองหลวงแห่งต้าถัง นั่นก็คือฉางอาน เมืองที่มีความหมายว่าความสุขชั่วนิรันดร์ ท่ามกล่างสายตาของสมาชิกบ้านตระกูลจางที่มายืนอออยู่หน้าคฤหาสน์เพื่อมาส่งจางเสี่ยวหมิงคุณชายแปดและอาจารย์ของเขาจ้าวจื่อหยางหรือแท้ที่จริงก็คือจ้าวเทียนอี้ขุนพลหนุ่มชื่อก้องแห่งต้าถัง บุคคลที่องค์รัชทายาทซึ่งกำลังจะขึ้นครองราชย์ในอีกไม่กี่วันข้างหน้านี้ไว้พระทัยมากที่สุด ม้าฝีเท้าจัดทั้งสองตัวสามารถย่นระยะเวลาการเดินทางจากเมืองลั่วหยางไปเมืองฉางอานจากที่จะต้องเดินทางซึ่งต้องใช้เวลาประมาณโดยปกติไม่ต่ำกว่าสิบวัน กลับเหลือเพียงห้าวันเท่านั้น หลังจากที่เดินทางมาตลอดทั้งวันจวบจนกระทั่งพระอาทิตย์เริ่มลาลับขอบฟ้า วิถีชีวิตค่ำไหนนอนนั่นจึงบังเกิดขึ้น ซึ่งถือได้ว่าเป็นเรื่องปกติของแม่ทัพหนุ่ม หากแต่คนข้างกายนี่สิกลับวิตกไปต่างๆ นานาเมื่อค่ำคืนนี้จะต้องอาศัยนอนท่ามกลางป่าเขาลำเนาไพร และกองไฟอีกหนึ่งกองอยู่เพียงลำพังสองต่อสอง ดวงตาดำกลอกกลิ้งไปมาเมื่อได้ยินเสียงสัตว์ป่าร้องกึกก้องในยามค่ำคืน เพียงแค่พระอาทิตย์ลาลับขอบฟ้าเวลาแห่งรัตติกาลมาเยือน ทุกสิ่งทุกอย่างรอบตั

พระราชวังต้าหมิงกง ณ ห้องทรงงาน   ฎีกามากมายวางซ้อนกันและเรียงรายอยู่บนโต๊ะทรงงานขององค์รัชทายาทหลี่หลงจี ซึ่งบัดนี้กำลังสำเร็จราชการแทนพระบิดาที่เพิ่งประกาศสละราชย์สมบัติมอบให้พระองค์ปกครองแผ่นดินอันยิ่งใหญ่ผืนนี้ต่อไป พระเนตรดำยาวรีทรงอ่านอักษรในฎีกาทุกตัวทุกฉบับ ซึ่งบอกเล่าเรื่องราวความเป็นไปของแผ่นดินในยุคอดีตฮ่องเต้ถังจงจงผู้อ่อนแอจนมาถึงรัชสมัยแผ่นดินของพระบิดาและกำลังจะมาถึงรัชสมัยของพระองค์   “เพียงแค่ไม่กี่ปีนับจากพระอัยยิกาบูเช็กเทียนคืนราชสมบัติให้พระปิตุลาถังจงจง ทั่วทั้งแผ่นดินรวมไปถึงราชสำนักทั้งวังหน้าและวังหลังวุ่นวายแย่งชิงอำนาจเพื่อขึ้นมาเป็นใหญ่กันทั้งนั้น มีแต่พวกกระหายอำนาจอยากเป็นใหญ่จนไม่สนใจว่าต้าถังจะเป็นอย่างไร ช่างน่าละอายสิ้นดี หากแม้นอดีตฮ่องเต้ถังไท่จงทรงล่วงรู้จะต้องเสียพระทัยเป็นแน่แท้ ที่มีลูกหลานไม่เอาไหนปกครองแผ่นดิน ข้าจะไม่มีวันให้แผ่นดินในรัชสมัยที่ข้าปกครองเป็นเยี่ยงนั้นเด็ดขาด รัชสมัยของข้าจะต้องเจริญรุ่งเรืองหรือยิ่งกว่าอดีตฮ่องเต้ถังไท่จงให้ได้ คอยดูสิ!” พระองค์รำพึงอยู่ภ

 ภายในห้องพระบรรทม  พระหัตถ์หนาลูบไล้ภาพวาดตรงหน้าพระพักตร์ไปมาอย่างทะนุถนอม ดึกสงัดจนเกือบยามหนึ่งแล้วองค์รัชทายาทยังทรงประทับนั่งเสวยน้ำจัณฑ์อยู่เพียงลำพัง แก้วแล้วแก้วเล่ายังคงเสวยติดต่อกันโดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ในขณะที่พระเนตรยังคงจับอยู่ที่ภาพวาดหญิงงามตรงหน้าพระพักตร์ตลอดเวลา ด้วยภาพวาดดังกล่าวได้วาดถอดแบบรายละเอียดทุกอย่างของสตรีในดวงใจเอาไว้ทั้งหมด ประหนึ่งภาพวาดนั้นมีชีวิตและจิตใจสามารถจับต้องได้ แตกต่างจากภาพวาดที่พระองค์ทรงได้มาในครั้งแรกอย่างสิ้นเชิง   “เหตุใดข้าจึงไร้วาสนาที่ไม่มีแม้กระทั่งโอกาสจะได้พบกับเจ้าเลยสักครั้ง กว่าจะล่วงรู้ว่ามีชื่อเสียงเรียงนามเช่นไรก็วาระสุดท้ายของเจ้าจบสิ้นลง เหตุใดสวรรค์จึงกลั่นแกล้งข้าเช่นนี้ เกิดมาทั้งทีเมื่อมีรักกลับมิสมหวัง กลับต้องสิ้นวาสนาเพราะความตายพลัดพรากเจ้าไปจากข้า... ทำไมข้าจึงต้องเจ็บปวดหัวใจเช่นนี้... ทำไม!!!” สิ้นพระสุรเสียงพระหัตถ์ที่กำแก้วน้ำจัณฑ์สีเงินยวงอยู่ในขณะนั้นถูกขว้างลงไปกับพื้นพระตำหนักทันที เพื่อระบายพระอารมณ์ที่ทรงอัดอั้นอยู่ภายในพระทัย   “เพล้ง!” แก้วน้ำจ

     “มีเรื่องกราบทูลจงว่ามา ไม่มีให้เลิกประชุม” ทันทีที่กงกงผู้ซื่อสัตย์ประกาศออกมาเช่นนั้น ร่างของอัครเสนาบดีเว่ยเฟ่ยหลง ค่อยๆ ขยับลุกจากที่นั่งของตนเองมาคุกเข่าตรงเบื้องพระพักตร์   “เจ้ามีอะไรอย่างนั้นรึท่านอัครเสนาบดีเว่ยเฟ่ยหลง” รับสั่งถามกลับไปเน้นๆ หนักๆ และช้าๆ เป็นการย้ำเตือนบรรดาศักดิ์ที่ชายชราตรงหน้าพระพักตร์มีอยู่ในขณะนี้ และทั้งๆ ที่ทรงล่วงรู้อยู่ในพระทัยแต่ก็อยากจะฟังตาเฒ่ากระหายอำนาจเอ่ยออกมา   “กราบทูลฝ่าบาท กระหม่อมจะกราบทูลเรื่องงานพระราชพิธีอภิเษกสมรสของฝ่าพระบาท ว่าบัดนี้ได้ทรงขึ้นครองราชย์เป็นที่เรียบร้อยแล้ว วังหลังสมควรจะมีฮองเฮาเคียงคู่พระบารมีและคอยดูแลฝ่ายในซึ่งมิมีผู้ใดมาจัดการดูแลความเรียบร้อยมานานแล้ว เกล้ากระหม่อมรวมไปถึงเสนาบดีทั้งสามได้เคยถวายรายชื่อสตรีที่เพียบพร้อมและคู่ควรแก่การได้รับการสถาปนาขึ้นดำรงตำแหน่งฮองเฮา และวันนี้ถือเป็นวันที่ดีเนื่องในวันราชาภิเษกของพระองค์ จึงขอได้โปรดพิจารณาการแต่งตั้งฮองเฮาด้วยเถิดพ่ะย่ะค่ะ”   พระเนตรดำใหญ่ทอดพระเนตรใบหน้าอัครเสนบาดีจอมวางแผนที่มีอำนาจล้นเหลืออยู

“เมื่อสักครู่ข้าได้ยินเจ้าส่งเสียงร้องดั่งเช่นอิสตรี! นี่เจ้า! เจ้าเป็นพวกตัดชายเสื้ออย่างนั้นรึ!” เทียนอี้กล่าวพร้อมรีบยกแขนแข็งแกร่งของตนเองออกจากลำคอของหนุ่มน้อย ท่ามกลางอาการแก้ตัวของเสี่ยวหมิงอย่างเป็น พัลวัล   “ท่านอาจารย์อย่าเพิ่งเข้าใจผิด ก็ท่านบอกกับข้าเองว่าให้ทำตัวแนบเนียนให้สมเป็นขันที จะต้องมีจริตและกิริยาอาการดั่งเช่นอิสตรีมิใช่หรอกหรือขอรับ” เสี่ยวหมิงหาเหตุอธิบายดำน้ำเอาตัวรอด   “แต่ข้าว่ามันออกจะสมจริงเกินไปกระมัง แนบเนียนเกินไปแล้ว เสียงหวีดร้องเมื่อครู่ทำให้ข้าคิดว่าเจ้าเป็นหญิงหาได้เป็นชายเลยเชียวนะ” เทียนอี้ยังคงคลางแคลงใจไม่เลิกไม่แล้ว   “ถ้าเช่นนั้นท่านจะให้ข้าทำเช่นไร! เดี๋ยวก็บอกให้ข้าใส่จริตให้แนบเนียนสมเป็นขันที พอทำตามก็บอกว่าแนบเนียนเกินไป ข้าทำตามท่านไม่ถูกแล้วนะท่านอาจารย์” เสี่ยวหมิงแกล้งบ่นพึมพำ พร้อมทำท่าทางกระเง้ากระงอดแสดงออกมาอย่างเห็นได้ชัดด้วยความลืมตัว   “นั่นปะไร เจ้าแสดงท่าทีเช่นนี้อีกแล้ว แต่จะว่าไปท่าทางเมื่อครู่นี้ก็แนบเนียนสมเป็นขันทีนักเชียว... เอาเถอะเจ้าจะทำอะไรจงพิจารณาตามความเหมาะสม แต่ถ้า