Semua Bab ห้วงรักไฟเสน่หา: Bab 21 - Bab 30

“อันนี้เอยรู้” หญิงสาวนึกถึงตอนที่อิงฟ้าออกฤทธิ์ออกเดชกับหล่อนถึงขนาดยอมลงทุนตบหน้าตัวเองเพื่อเรียกร้องความสนใจจากภูริภัชร์“อย่าบอกนะว่าเอยเคยเจอพิษรักแรงหึงของพี่ฟ้าเข้าแล้ว”“อืม...” ยศสิตาพยักหน้า“เวรกรรม” ตรีทศบ่นพึมพำแล้วยกมือขึ้นเคาะศีรษะได้รูปเบาๆ และเอ่ยเรียกขวัญ “ขวัญเอ๋ย ขวัญมา” ตาหวานละมุนเป็นประกายด้วยความขบขัน ...แต่แล้วอาการหัวเราะนั้นก็เจื่อนไปทันทีเมื่อเงยหน้าขึ้นไปยังระเบียงชั้นสองของตัวบ้าน พบว่าภูริภัชร์กำลังมองลงมายังหล่อนด้วยสายตาคมดุจนชวนขนลุก ยศสิตาเชิดหน้าขึ้นอย่างท้าทายก่อนจะเป็นฝ่ายเมินหลบ บอกตัวเองว่าเกลียดสายตาที่เหมือนกับมีดคมๆ คล้ายกำลังเฉือนลงบนร่างกายของหล่อนเสียจริง หญิงสาวไม่กล้ายอมรับความจริงว่าตัวเองหวาดหวั่นต่อสายตาของเขาอีกหนึ่งชั่วโมงต่อมา ภูริภัชร์ก็เดินลงมาจากชั้นสองโดยมีอิงฟ้าเกาะแขนมาด้วยเช่นเคย“จะกลับหรือยัง” เขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงห้วนจัด“ค่ะ กลับก็กลับ” หญิงสาวตอบอย่างไม่ไยดีเช่นกัน ก่อนจะหันไปทางตรีทศที่ยืนอยู่ข้างๆ โปรยยิ้มหวานให้แล้วเอ่ยลา“เอยกลับก่อนนะทศ”“เอยจะกลับกรุงเทพฯ วันไหน” ตรีทศถาม“วันมะรืนจ้ะ ว่างๆ ก็แวะไปหาเอยได้” หล

จากนั้นร่างสูงจึงหันมาเผชิญหน้ากับคนที่ยืนหน้าตึงอยู่ใกล้ๆ ตาสองดวงสบประสานกันนิ่ง ลมหายใจปะทะลมหายใจ“ถอยไปสิ เอยจะขึ้นรถ” ทั้งๆ ที่ตื่นเต้นแทบแย่แต่ก็ยังพยายามวางฟอร์มควบคุมไม่ให้เสียงสั่นในขณะที่พูดกับเขาอย่างกระแทกกระทั้นชายหนุ่มลดมือลงหากแต่ก้มลงมาพูดเบาๆ พอได้ยินกันสองคน“ทำไมทำหน้าแบบนั้นกลัวผมมาไม่ทันหรือไง”“ใครบอก เสียใจต่างหากที่ต้องเห็นหน้าคุณก่อนกลับ เสียบรรยากาศอย่าบอกใคร” เสียงหวานบอกในสิ่งที่ตรงข้ามกับความจริงอย่างสิ้นเชิง“แน่ใจเหรอ?” คิ้วเข้มเลิกขึ้นสูง จ้องลึกลงไปในดวงตาคู่สวยอย่างจับพิรุธ “นึกว่ารอผมอยู่ซะอีก”“ยิ่งกว่าแน่ หน้าคุณจะมีอะไรน่ามองเท่าหนุ่มๆ ที่กรุงเทพฯ”“ถ้าอยากลองดีก็ลองมีไอ้หนุ่มที่คุณว่าดูสิ” น้ำเสียงนั้นฟังดูคุกคามข่มขู่มากกว่าจะเป็นออดอ้อนขอความเห็นใจจากสาวคนรัก“เอยไม่กลัวคุณหรอก” ยศสิตาเชิดหน้าท้าทาย กล้ำกลืนความหวาดหวั่นจ้องมองเขาอย่างไม่ลดละ แล้วก็ต้องนิ่งงันเมื่อดวงตาคมเข้มนั้นจ้องลึกลงไปในดวงตาคู่สวยบ่งบอกความรู้สึกที่หลากหลายซึ่งกระจ่างชัดกว่าถ้อยคำใดๆ เสียอีก“คุณเป็นของผมเอย จำไว้”“ชิ!” ยศสิตาย่นจมูกใส่อย่างหมั่นไส้แต่ก็อดไม่ได้ที่จะแอ

ณ สระว่ายน้ำชั้นบนสุดของโรงแรมหรูระดับห้าดาวแห่งหนึ่งในเวลาสี่ทุ่ม จัสตินนอนเปลือยกายอยู่ที่เตียงผ้าใบข้างสระหลังจากที่พึ่งขึ้นจากการว่ายน้ำบนดาดฟ้าของโรงแรมซึ่งครอบครัวเขาเป็นหุ้นส่วนอยู่ ชายหนุ่มเลือกสถานที่แห่งนี้เป็นสนามฝึกซ้อมในช่วงเวลาที่ไม่มีแขกของโรงแรมมาใช้บริการ ทั้งเนื้อทั้งตัวของเขาตอนนี้มีเพียงกางเกงว่ายน้ำตัวจิ๋วตัวเดียว อวดเรือนกายอันเต็มไปด้วยมัดกล้ามหนั่นแน่นซึ่งมีช่วงไหล่ที่ลาดกว้าง ช่วงแขนช่วงขาเป็นกล้ามเนื้อที่สวยงามได้สัดส่วน ปุยขนสีทองบนหน้าอกประดับไว้อย่างบางเบาแลดูเซ็กซี่เย้ายวนใจ ส่วนสำคัญที่ซุกซ่อนอยู่ใต้กางเกงว่ายน้ำอวดความอลังการแห่งความเป็นบุรุษเพศ ผิวเขาไม่ขาวจัดเหมือนดั่งชาวยุโรปทั่วไปแต่เป็นสีแทนไปตลอดทั้งเรือนร่างแพทริเซียเดินขึ้นมายังชั้นดาดฟ้านั้นอย่างกะเวลาถูกต้อง ร่างสะโอดสะองของนางแบบสาวเยื้องย่างด้วยท่วงท่าอันเย้ายวน ตรงเข้าไปหาหนุ่มหล่อซึ่งกำลังนอนอยู่ มือเรียวค่อยๆ ปลดเสื้อคลุมออก เหลือแต่ชุดว่ายน้ำทูพีซสีม่วงบนเรือนกายอวดหุ่นอวบอัดและสัดส่วนที่เซ็กซี่“จัสตินคะ” สาวผมบรอนซ์เอ่ยเรียก ...ทำให้ชายหนุ่มที่กำลังหลับตาพริ้มต้องลืมตาขึ้นตามเสียงเรีย

ข้อความของอริสราทำให้ยศสิตาหน้าร้อนผ่าวขึ้นมา ใบหน้าของใครคนหนึ่งผ่านเข้ามาในห้วงคำนึงอีกครั้ง ไม่รู้ว่าป่านนี้เขาจะเป็นอย่างไรบ้าง หรือว่ากำลังเตรียมจัดงานแต่งงานกับอิงฟ้า นึกอยากจะเอ่ยถามน้องสาวใจแทบขาด แต่ทิฐิทำให้ต้องเก็บความอยากรู้ทุกอย่างไว้ในใจเท่านั้น คนบ้านั่นถึงจะเรียนจบจากต่างประเทศทั้งปริญญาตรีและปริญญาโทแต่เขาก็ไม่เคยมีเฟซบุ๊ก หรืออะไรทางโลกออนไลน์ที่พอจะทำให้หล่อนเข้าไปดูความเคลื่อนไหวของเขาได้เลย ครั้นจะถามเอากับอริสราก็กลัวน้องน้อยจะสงสัย“พี่เอย ยังอยู่หรือเปล่าคะ” อริสราส่งข้อความซ้ำมาเมื่อเห็นยศสิตาเงียบไปพักใหญ่“ยังอยู่...พี่ไปอาบน้ำก่อนนะ พึ่งกลับมาเหนื่อยๆ เราก็ไปนอนได้แล้วที่โน่นตีสองแล้วไม่ใช่เหรอ”“จ้า...แล้วคุยกันใหม่นะคะ” อริสรากล่าวลาพี่สาวก่อนจะไปนอนบ้างร่างอรชรกระชับสะพายกระเป๋าไว้บนบ่าและถือหนังสือเล่มใหญ่เล่มหนึ่งไว้ในมือ หลังจากที่อาจารย์จบการบรรยายในชั่วโมงเรียนสุดท้าย หล่อนมีเรียนแค่สัปดาห์ละสามวันโดยเรียนวันละสามชั่วโมงเท่านั้น แต่มีรายงานที่ต้องส่งค่อนข้างบ่อย หญิงสาวใช้เวลาว่างๆ เตรียมข้อมูลเพื่อทำงานวิจัย ยศสิตาอยากจบภายในสองปีตามระยะเวลาที่กำห

“ก็ใช่” ยศสิตาตอบอย่างไม่เสียเวลาคิด ทำให้จัสตินทำหน้าเหมือนกินยาขม ใบหน้าหล่องอหงิกเป็นมะเหงกอย่างงอนๆ “ผู้หญิงไทยใจแข็งอย่างนี้ทุกคนหรือเปล่า” ชายหนุ่มบุ้ยปาก “ไม่รู้สิคะ อยากรู้คุณต้องลองจีบดู” “แต่ผมชอบคุณแล้ว ผมไม่สนใจคนอื่นหรอก” “ให้มันจริงเถอะค่ะ กลัวแต่เจอสาวไทยสวยๆ แล้วจะรีบวิ่งทำหน้ากระลิ้มกระเหลี่ยไปหาเขาแทบไม่ทัน” หญิงสาวพูดกลั้วหัวเราะ“ถ้าเมื่อไหร่คุณกลับเมืองไทย ขอผมไปเที่ยวด้วยได้มั้ย”“เอาสิคะ”“สัญญาแล้วนะ”“ค่ะ ไม่ลืมแน่นอน” หญิงสาวยิ้มอย่างให้ความมั่นใจทำให้ชายหนุ่มคลี่ยิ้มออกมา“ผมเคยได้ยินมาว่าที่นั่นทะเลสวยโดยเฉพาะที่ภูเก็ต”จัสตินเคยได้ยินชื่อประเทศไทยมาบ่อยแล้ว ที่นั่นขึ้นชื่อว่าเป็นประเทศที่มีทะเลสวยมากเป็นอันต้นๆ ของโลก เขาเคยนึกอยากจะไปเที่ยวหลายครั้งแต่ยังไม่มีโอกาส ตอนนี้มีเพื่อนเป็นคนไทยแล้วจึงได้โอกาสไปสักที...ชายหนุ่มจำต้องใช้คำว่า ‘เพื่อน’ กับยศสิตาอย่างไม่เต็มใจนัก แต่ก็ไม่อาจจะใช้คำอื่นได้เพราะเจ้าตัวอนุญาตให้เขาเป็นได้แค่นั้น“อ๋อ... ภูเก็ตน่ะเหรอ” หญิงสาวระบายยิ้ม “ก็สวยจริงๆ ค่ะ”“ชักอยากเห็นแล้วสิว่าทั้งภู