Tous les chapitres de : Chapitre 81 - Chapitre 88

ภูริภัชร์เดินย่ำเท้าอยู่ ณ ดินแดนแห่งใดแห่งหนึ่งซึ่งเขาก็ไม่รู้ว่าที่แห่งนั้นคือที่ไหน เขามองไปรอบๆ ตัวอย่างงุนงง คล้ายๆ กับเขากำลังเดินอยู่ในทะเลทรายอันแห้งแล้ง ชายหนุ่มยังคงเดินไปเรื่อยๆ หากแต่ไอร้อนราวกับเพลิงกำลังแผดเผาเขาจนแทบจะมอดไหม้ เหงื่อเขาไหลโซมกาย ลมหายใจอ่อนแรงลงเรื่อยๆ สติสัมปชัญญะการรับรู้กำลังจะดับวูบ แต่แล้วท่ามกลางความร้อนระอุ ทันใดนั้นเองหยาดหยดของน้ำใสๆ ก็โปรยปรายลงมาจากท้องฟ้า พร้อมกับเสียงก้องกังวานของใครบางคนพร่ำเรียกให้เขากลับมา ชายหนุ่มเดินไปตามเสียงเรียกนั้น ทันใดนั้นเองทางเส้นนั้นก็กลายเป็นแสงสีขาวจ้าจนเขาต้องหยีตาและยกมือขึ้นป้องแสง ก่อนที่เขาจะถูกแรงดึงดูดมหาศาลเข้าไปในลำแสงสีขาวนั้นเปลือกตาหนากะพริบตาถี่ๆ นึกจะลืมตาขึ้น แต่อะไรหนักๆ ที่กดทับอยู่ทำให้เขาไม่สามารถลืมตาขึ้นได้อย่างที่คิด มือหนาเริ่มขยับหากแต่มือข้างนั้นถูกเกาะกุมอยู่ด้วยมือเล็กๆ ของใครบางคน เหมือนจะไม่ยอมปล่อยแม้แต่ตอนนอนหลับ มืออีกข้างจึงความสะเปะสะปะมาลูบคลำบนเรือนผมของคนที่นอนฟุบหน้ากับเตียง เอื้อมมือไปลูบใบหน้าอันนุ่มนิ่มละมุนมือก็รู้ว่าหล่อนคือผู้หญิงทันทีที่ขยับตัว ภูริภัชร์ก็ต้องนิ่

“อย่ามายุ่ง!”“ดิฉันต้องยุ่งค่ะ เพราะมันเป็นหน้าที่ของดิฉัน”“เอาล่ะ...คุณพยาบาล” ภูริภัชร์กัดฟันเอ่ยอย่างใจเย็น “พาผมขึ้นไปห้อง ผมจะนอน หวังว่าคุณคงไม่นอนเฝ้าผมหรอกนะ”“ไปสิคะ...แต่คงต้องบอกว่า ดิฉันจะนอนเฝ้าคุณด้วยค่ะ”ชายหนุ่มระบายลมหายใจออกมาแรงๆ บ่งบอกว่าหัวเสียและรำคาญพยาบาลสาวคนใหม่เต็มทน จากนั้นภูริภัชร์ก็หมดความเป็นส่วนตัวเพราะพลอยดาวจะคอยตามประกบเขาตลอดไม่ว่าทำอะไร ยกเว้นเสียแต่ตอนเข้าห้องน้ำเท่านั้น เขาหงุดหงิดในช่วงแรกๆ แต่ต่อมาก็เริ่มชินและปรับตัวให้เข้ากับความจุ้นจ้านของหล่อนให้มากที่สุดเพื่อจะได้ไม่ต้องหงุดหงิด บางครั้งเขาก็แกล้งโมโหรำคาญและไล่หล่อนไปไกลๆ หากแต่หล่อนก็ยังไม่ยอมไปไหน ยังคงเฝ้าดูแลปรนนิบัติเขาอย่างสม่ำเสมอ ไม่เหมือน... ชายหนุ่มรีบสะบัดศีรษะแรงๆ เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ป่านนี้คงมีความสุขกับหนุ่มใหม่ที่กรุงเทพฯ แล้วมั้ง หรือไม่ก็ไปเที่ยวต่างประเทศเพลินเพราะได้น้องเขยเป็นมหาเศรษฐี ให้ตายสิ! ทำไมเขาต้องทุรนทุรายมากขนาดนี้ ทำไมไม่ลืมผู้หญิงเจ้าพยศคนนั้นไปเสียที!พยาบาลสาวนำอาหารเที่ยงมาให้เขาและจัดแจงให้กินยาจนเสร็จ หลังจากนั้นหล่อนก็หายตัวไปนานพอสมควร ทำให้ชายหน

ชายหนุ่มค่อยๆ ลืมตาขึ้นตามที่หมอบอก แสงสว่างที่สาดเข้ามาทำให้ดวงตาสีน้ำตาลเข้มต้องกะพริบถี่ๆ หลายๆ ครั้ง ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมาอย่างดีใจเมื่อรู้สึกว่าโลกนี้ไม่มืดมนอีกต่อไป “มองเห็นหมอมั้ยครับ” “เห็นครับหมอ เห็นชัดเลย” “หมอดีใจด้วยครับ” ข่าวดีที่ได้รับหลังจากลูกชายเปิดตาทำให้พ่อเลี้ยงภูชิตและแม่เลี้ยงวลีพรรณยิ้มออกมาอย่างมีความสุขและโล่งอก “แม่ดีใจเหลือเกินพี” นางกอดลูกชายเอาไว้ “ขวัญเอ๋ยขวัญมานะลูก หมดทุกข์หมดโศกเสียที” “พยาบาลพิเศษของแม่ไปไหนแล้วครับ” ชายหนุ่มถามถึงทันทีเมื่อกลับมาถึงบ้านแล้วไม่พบคนที่เขาอยากพบมากที่สุดในตอนนี้ “เธอกลับไปแล้วล่ะลูก” “กลับไปไหนครับ ก็ผมบอกให้เธอรอผม” “หมดหน้าที่เธอแล้วนี่ลูก เธอก็ต้องกลับไปในที่ของเธอ หรือว่าลูกมีอะไรเป็นพิเศษกับเธอ” คำตอบของมารดาทำให้ใบหน้าหล่อคมเคร่งขรึมขึ้นทันที “ไม่มีหรอกครับ การที่เธอไม่อยู่รอผม ก็เท่ากับตอบทุกอย่างหมดแล้ว” เขาพูดพลางแอบถอนหายใจออกมาเบาๆการทำรูปคดีของตำรวจเป็นไปตามขั้นตอน หากแต่พ่อเลี้ยงภูชิตรู้ดีว่าไม่มีทางที่หลักฐานจะสาวถึงตั

เท้าเล็กๆ ก้าวลงจากเวทีตรงไปยังโต๊ะโต๊ะหนึ่งซึ่งภูริภัชร์นั่งอยู่ หญิงสาวร้องเพลงไปพร้อมกับมองสบตาใบหน้าหล่อคมคร้ามนั้นอย่างหวานซึ้ง หากแต่ชายหนุ่มยังคงนิ่งเฉย ทั้งๆ ที่รู้สึกโกรธจนแทบจะฆ่าคนได้ที่ยศสิตาทำเหมือนกำลังเยาะเย้ยเขาWhen you are come to my life.You teach the meaning our love life.I can explain the way I feel,cause know you here by my side.My dream to hope stay like come true.But know the hope love late without you.Losting love my heart to you.I'll be with you all my life.I'll be with you forever จะรักเธอตลอดไปไม่ว่าผ่านฝนร้อนหนาวเท่าไหร่ จะเดินไปด้วยกันWe will be together จะมีแค่เธอคนเดียวเท่านั้นจากวันนี้ไปถึงทุกวัน จะมีกันตลอดไปทุกเวลาที่ฉันมีเธอ เหมือนฉันมีทุกสิ่งเพราะเธอมีความรักแท้จริง ที่ฉันไม่เคย ได้เจอจากใคร... (เพลง มีกันตลอดไป ศิลปิน : แอมมารี่)ร่างเพรียวระหงในชุดเจ้าสาวสีขาวนั่งคุกเข่าลงกับพื้นหญ้าเมื่อเพลงจบพร้อมกับเอ่ยผ่านไมโครโฟนด้วยประโยคที่ทำให้ภูริภัชร์เหมือนถูกตรึงเอาไว้ทั้งตัว“แต่งงานกับเอยนะคะ”“นี่คุณกำลังเล่นอะไร?” เขาพูดเสียงลอดไรฟัน