Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

อากาศภายนอกหนาวเหน็บแต่อุณหภูมิภายในห้องกลับร้อนระอุด้วยองศาของไฟรักที่ทวีความเร่าร้อนมากขึ้นทุกขณะยศสิตาอ่อนระทวยไปทั้งร่างยามที่ริมฝีปากร้อนผ่าวเลื่อนขึ้นไปวนเวียนอยู่ตรงใบหูขาวสะอาดชายหนุ่มลากลิ้นไปตามร่องอกที่โผล่พ้นเสื้อคลุม สองมือลูบไล้แผ่นหลังอย่างแผ่วเบา“ค...ค...คุณ...”เขาทำให้ยศสิตารู้สึกประหนึ่งราวกับกำลังล่องลอยอยู่ในห้วงสวรรค์ มือหนาเลื่อนลงไปกระตุกสายเสื้อคลุมให้หลุดออกจากกันก่อนจะผลักเสื้อตัวนั้นให้หลุดลงไปกองที่พื้น ทั้งเนื้อทั้งตัวของยศสิตาตอนนี้จึงมีแค่ชุดนอนสายเดี่ยวเนื้อดี อกอวบปราศจากบราเซียร์ห่อหุ้ม ส่วนล่างมีเพียงบิกินีเนื้อบางปกปิดอยู่“อืม...นี่นางในฝันชัดๆ”เขาครางอื้อเมื่อทรวงอกสวยได้รูปดีดตัวออกมาท้าทายสายตา ภาพที่เห็นช่างเหมือนสาวสวยที่เขาฝันถึงเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมาไม่มีผิด กลิ่นหอมอ่อนๆ ของเนื้อสาวและผิวขาวผ่องเนียนละมุนซึ่งเขาสัมผัสอยู่ด้วยมือและปากตัวเองชวนให้สมองพร่างพรายจนตกอยู่ในห้วงเสน่หาของความเย้ายวนนั้นร่างของหญิงสาวสะเทิ้นหวามด้วยอารมณ์ปั่นป่วนเมื่อภูริภัชร์โน้มใบหน้าลงดอมดมความละมุนบนลาดไหล่กลมมน ฝ่ามือใหญ่เลื่อนขึ้นไปเกาะกุมและเคล้นทรวงอกคั

“เกลียดที่สุด...คนบ้า!” มือเล็กๆ ระดมทุบบนเนื้อตัวเขาอย่างไม่คิดจะยั้ง เมื่ออารมณ์วาบหวามผ่านพ้นไป ฤทธิ์ของกำปั้นนั้นทำเอาเขารู้สึกเจ็บไม่น้อยแต่ก็ไม่คิดจะโกรธเคืองใดๆ“ทุบให้ตายเลยสิ” เสียงทุ้มพูดเหมือนไม่รู้สึกรู้สมยิ่งทำให้ยศสิตานึกอยากทำให้เขาเจ็บมากขึ้น จนลืมไปว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ในสภาพเปลือยเปล่า ลมหายใจที่กระเพื่อมเข้าออกถี่ๆ ทำให้ดอกบัวตูมเต่งไหวไปตามแรงหายใจ รู้สึกตัวอีกทีก็เมื่อดวงตาคมเข้มมองมาอย่างวิบวับ“คนบ้า คนลามก” หญิงสาวอายแทบแทรกแผ่นดิน รีบตะครุบชายผ้าห่มขึ้นมาพันกายเอาไว้อย่างหนาแน่น“หึๆ อายอะไรนักหนา เห็นหมดแล้ว” เสียงทุ้มกระเซ้าอย่างอารมณ์ดี วงแขนแข็งแรงตวัดร่างอรชรเข้ามากอดได้แน่น“ปล่อยเอยนะ!” เสียงหวานตวัดใส่อย่างโกรธจัด“ไม่ทำอะไรหรอก...ขอนอนกอดหน่อยไม่ได้หรือ” เสียงทุ้มเว้าวอน“ไม่ได้! ปล่อยนะ...เอยจะกลับห้อง” ยศสิตาสะบัดเสียงใส่ ดิ้นขลุกขลัก เขาหัวเราะหึๆ ในลำคอแต่ไม่ยอมถอยห่าง“เอยเป็นของผมคนเดียว” เขาพึมพำออกมา ซุกหน้าลงบนซอกคอขาวระหงและกอดกระชับร่างเปลือยเปล่านั้นเข้าหา หญิงสาวเกลียดน้ำเสียงที่แสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของแบบนั้นนักแต่ก็แปลกใจตัวเองที่ยอมให

เมื่อครั้งยังเรียนอยู่มีดีกรีเป็นถึงดาวมหาวิทยาลัยหลังจากเรียนจบหล่อนจึงผันตัวเองไปเป็นนางแบบ...ยศสิตารู้จักอิงฟ้าเป็นอย่างดีเพราะหล่อนเป็นรุ่นพี่ที่เรียนอยู่มหาวิทยาลัยเดียวกัน“ฟ้ากลับมาแล้วค่ะพี” อิงฟ้าเดินกรีดกรายหน้านิ่งเข้ามาหาเกาะแขนเขาอย่างสนิทสนม ยิ้มที่ปากแต่ถากด้วยตาเลยไปยังยศสิตาซึ่งปั้นหน้านิ่ง หล่อนกวาดตามองสาวรุ่นน้องเบื้องหน้าอย่างรู้สึกทึ่ง แม้ว่าหล่อนจะภูมิใจในความสวยของตัวเอง อีกทั้งยังอยู่ในวงการนางแบบที่ต้องเจอะเจอแต่กับผู้หญิงสวยๆ อยู่ทุกเมื่อเชื่อวันอยู่แล้ว แต่เมื่อมาเจอกับผู้หญิงคนนี้ หล่อนก็รู้สึกเหมือนว่าความสวยของตัวเองดูหมองลงไปถนัดตา ยศสิตาไม่ได้ดูโดดเด่นอะไรแต่มีความน่ารักสดใสสะพรั่ง มองเท่าไหร่ก็ไม่รู้สึกเบื่อ ความรู้สึกทึ่งและชื่นชมในตอนแรกแปรเปลี่ยนไปเป็นไฟแห่งความหึงหวงและริษยาเมื่อรู้สึกได้ว่าภูริภัชร์ให้ความสำคัญกับผู้หญิงคนนี้มากผิดปกติ“กลับมาเมื่อไหร่ครับ”“กลับมาถึงเมื่อเช้าก็มาหาพีเลยค่ะ...คิดถึง”...แหวะ!..ยศสิตาพูดคำนั้นอยู่ในใจอย่างอดหมั่นไส้ไม่ได้กับภาพความหวานที่ทั้งสองคนแสดงออกต่อกัน ร่างบางค่อยๆ พยุงตัวเองกลับไปนั่งอีกครั้งด้วยรู้ตัวว่

ไฟทุกดวงที่ชั้นล่างถูกดับสนิทยกเว้นดวงเล็กสีตรงบริเวณเคาน์เตอร์เครื่องดื่มเท่านั้นที่ยังคงติดอยู่ สะท้อนเงาของร่างกำยำซึ่งนั่งอยู่ด้านหลังเคาน์เตอร์ตัวนั้นเหล้าสีเหลืองอำพันในขวดกลมขนาดหนึ่งลิตรพร่องไปแล้วกว่าครึ่ง แต่ภูริภัชร์ยังคงเทลงคออย่างต่อเนื่อง เขาไม่เคยคิดจะใช้เหล้าดับความกลุ้มหรือแก้ไขปัญหามาก่อน แต่กับเฉพาะเรื่องของยศสิตาที่มักจะทำให้หัวใจของเขาปั่นป่วนและอยู่นอกเหนือการควบคุมได้อยู่เสมอ“ให้ตายสิ! ผู้หญิงอะไรทั้งอวดดี ทั้งขี้งอน”เขาส่ายหัวน้อยๆ แล้วอดยิ้มไม่ได้ บางครั้งก็แสนจะเคืองใจกับท่าทีอันพยศของยศสิตา ...กับหล่อนนั้นเขาไม่อยากจะพูดอะไรด้วยเลยเพราะยิ่งพูดก็ยิ่งทะเลาะกัน เข้าใกล้กันทีไรเขาเหมือนคนเห็นแก่ตัวที่พลอยจะทำอะไรตามใจและเอาเปรียบหล่อนอยู่เรื่อย อย่างเรื่องวันนี้ ...เขาเองก็รู้สึกผิดและอยากจะเอ่ยปากขอโทษที่พูดจากับหล่อนรุนแรงแต่ฝ่ายนั้นก็เอาแต่เชิดหน้าแง่งอนมิหนำซ้ำยังตะโกนใส่หน้าเขาปาวๆ ว่าเกลียด! เกลียด! เกลียด! และก็เกลียด!ถ้อยคำของหล่อนยังดังแว่วๆ อยู่ในหู…ผู้ชายอย่างคุณ! เอยไม่คิดจะชายตาแล!... “ฟังแล้วเจ็บพิลึก หึๆ” เขาพึมพำคนเดียวแล้วยกแก้วเหล

“คนบ้าอำนาจ!” หญิงสาวสะบัดเสียงใส่ ใบหน้าบึ้งตึงเต็มที่ มือบางผลักเขาออกให้พ้นทาง ซึ่งชายหนุ่มก็ยอมหลีกให้แต่โดยดี“ห้ามเบี้ยวนะเอย ไม่อย่างนั้นผมจะเป็นคนจับคุณอาบน้ำแต่งตัวเอง” เสียงห้าวทุ้มสั่งสำทับอีกครั้ง ทำให้ใบหน้าที่กำลังบึ้งตึงงอง้ำลงมากกว่าเดิม เท้าเล็กๆ ย่ำลงบนเท้าเขาเต็มแรงอย่างจงใจให้รู้ว่าหล่อนไม่พอใจมากแค่ไหน“ดุชะมัด” ชายหนุ่มเอ่ยล้อเลียน“พวกเผด็จการ!”“หึๆ” ชายหนุ่มได้แต่หัวเราะตามหลังร่างเพรียวระหงที่กำลังเดินลิ่วๆ อย่างสะบัดสะบิ้งขึ้นชั้นบนด้วยความโมโหโดยไม่หันกลับมามองหน้าเขาแม้แต่นิดเดียวยศสิตากลับขึ้นห้องได้ไม่ถึงห้านาที เนียมก็เอาชุดที่อยู่ในรถของภูริภัชร์มาส่งให้ หญิงสาวรับไปอย่างไม่เต็มใจนัก หล่อนนั่งมองชุดนั้นพลางย่นจมูกใส่ด้วยความหมั่นไส้ คนเผด็จการนั่นเตรียมของทุกอย่างไว้ให้หมดจริงๆ ไม่ว่าจะเป็นชุด กระเป๋า หรือแม้กระทั่งรองเท้าลึกๆ แล้วก็อดทึ่งภูริภัชร์ไม่ได้ที่เขาเหมือนจะรู้ถึงรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ เกี่ยวกับหล่อนไปเสียหมด ทั้งของชุด สี หรือแม้แต่รองเท้าก็ยังรู้ทั้งเบอร์และแบบ เลือกซื้อมาให้พอดีเป๊ะทุกอย่างร่างอรชรคลานขึ้นไปนอนบนเตียงกว้าง มือบางเอื้อมไป