All Chapters of เจียงซูเม่ย บุตรสาวตระกูลเจียง: Chapter 21 - Chapter 30

ซูเม่ยกลับถึงเรือนสาวใช้แม้วันนี้เกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นมากมาย ทว่านางกลับดีใจที่ไม่ต้องกังวลเรื่องตราประทานอภัยโทษอีกต่อไป ที่เหลือเพียงรอเวลากลับตระกูลเจียง เช่นนั้นคืนนี้คงเป็นคืนแรกที่นางจะได้หลับสนิท ทว่ายังไม่ทันได้ล้มตัวลงนอนประตูห้องของนางกลับถูกเปิดออก โดยติงเซียงเดินหน้าตาตื่นดึงนางขึ้นจากที่นอน พลางนั่งลงข้างนาง “ยังจะนอนได้อีก ไม่รู้หรือฮูหยินรองโวยวายเรียกหาเจ้าใหญ่” ซูเม่ยเมื่อได้ยินว่าฉิงอันเรียกหาตน ขนทุกเส้นบนร่างกายก็พร้อมใจกันลุกชัน นางยังนึกถึงคำเตือนของติงเซียงว่าฮูหยินรองลงโทษสาวใช้ที่เข้าไปพัวพันกับบุตรชายตนถึงตาย “เช่นนั้นข้าไปพบฮูหยินรองก่อน” ซูเม่ยลุกลี้ลุกลนลุกจากเตียง “ไม่ต้องแล้ว” ติงเซียงรีบดึงแขนนางกลับมานั่งที่เดิม “เพราะอะไรเล่า?” “คุณชายใหญ่เข้าไปรับหน้าให้เจ้าแล้ว ดูเหมือนว่าเขาจะโต้เถียงฮูหยินรองยกใหญ่ สุดท้ายคุณชายหยางอี้กลับออกมาพร้อมรอยแดงคล้ายฝามือบนใบหน้า ส่วนฮูหยินรองก็สงบลงและบอกให้เลิกตามตัวเจ้า” ติงเซียงนินทาเจ้านายเสียงเบาจนซูเม่ยต้องเอี

“คุณชายรอง บ่าวนำชุดมาให้ซูเม่ยแล้วเจ้าค่ะ” เสียงของติงเซียงดังมาจากหน้าประตูเรือน ช่วยทำลายบรรยากาศน่าอึดอัดนี้ได้พอดี “ข้าไปเปลี่ยนชุดแล้ว” ซูเม่ยรีบฉวยโอกาสผละออกมา “เดี๋ยวก่อน เจ้ายังไม่รับปากข้า” อี้เฉิงคว้ามือบางรั้งนางไว้ “อือ หากจะออกไปที่ใดจะบอกคุณชายก่อน” ซูเม่ยหันกลับมาตอบแววตาพยายามซ่อนความเขินอายทว่าอี้เฉิงกับไม่สังเกตเห็น เมื่อได้รับคำตอบรอยยิ้มพอใจผุดขึ้นบนใบหน้าอี้เฉิง เขายอมปล่อยมือซูเม่ยโดยง่าย ด้านนอกเวลานี้เหล่าสาวใช้ต่างวุ่นวายอยู่กับการเตรียมพร้อมรับแม่ทัพใหญ่และฮูหยินผู้เฒ่าหลับจวน อีกทั้งการเตรียมงานอวยพรอายุครบแปดสิบปีของฮูหยินผู้เฒ่าทำให้ฉิงอันไม่มีเวลามาเอาผิดซูเหม่ย ยามเหม่าของวันรุ่งขึ้นทุกคนในจวนถูกปลุกให้ออกมาตั้งแถวหน้าจวนรอรับนายใหญ่ของจวน และมารดาที่กลับจากชายแดน ฮูหยินเฒ่าด้วยความห่วงลูกชายจึงขอติดตามไปสวดมนต์บนเขาแถบชายแดนด้วยเป็นประจำเมื่อแม่ทัพใหญ่ต้องออกทัพ รถม้าหยุดลงหน้าจวนพร้อมกองกำลังทหารธงพยักฆ์ บุรุษวัยห้าสิบในชุดแม่ทัพลงจากหลังม้าพร้อมกับหญิงชราวัยแปดสิบลงจากรถ

อี้เฉิงอุ้มคนตัวเล็กไว้ในอ้อมแขนแน่นคล้ายเกรงผู้ใดจะมายื้อแย่งไป ตอนนี้คนในอ้อมแขนไม่รู้หลับไปตั้งแต่เมื่อใด ดีที่ตอนนี้ดึกมากแล้วไม่มีผู้ใดเห็นการกระทำของตน แต่หากมีใครเห็นเขาก็ไม่คิดกลัวดีเสียอีกทุกคนจะได้รู้ว่านางเป็นของเขาอย่าได้มีใครคิดแย่ง เตียงนอนที่ไม่เคยมีสตรีใดได้หย่อนกายลง บัดนี้กลับมีซูเม่ยนอนอย่างสบายคล้ายเป็นเจ้าของเตียงเสียจริง “มา ดื่มอีกจอก” เสียงละเมอของนางทำให้อี้เฉิงหงุดหงิดไม่น้อย ก่อนก้มลงห่มผ้าให้กับสตรีที่ยังคงหลับใหล “พึ่งรับปากข้าไปเจ้าก็นั่งดื่มกินกับบุรุษอื่นเสียแล้ว เช่นนี้จะให้วางใจได้อย่างไร” เขาตำหนินางเพราะรู้ว่าอีกฝ่ายหลับอยู่ไม่ได้ยินสิ่งที่ตนพูด ซูเม่ยที่เมามายมือไม้กลับอยู่ไม่สุข ทำผ้าห่มที่พึ่งคลุมร่างไปร่วงหล่นกองอยู่บนพื้นจนอี้เฉิงต้องก้มลงห่มให้อีกครั้ง ทว่ามือบางกลับคล้องคอเขาไว้แน่นจนร่างหนาต้องแข็งทื่อในทันที “กิน ข้าอยากกิน” การละเมอของนางกลับทำให้จิตใจของบุรุษตรงหน้าอยู่ไม่สุข ความรู้สึกดิบเถื่อนของความเป็นชายตื่นตัวอย่างรวดเร็ว สายตาดุจสั

เพียงซูเม่ยก้าวเข้ามาในโรงเตี๊ยม เถ้าแก่จางก็วิ่งหน้าตั้งมาขวางทางนางเอาไว้ในทันที “แย่แล้วคุณหนู ลูกค้าห้องบนบอกอาหารร้านเรามีเศษหินอยู่ โวยวายอยากพบเจ้าของโรงเตี๊ยมบังคับให้ข้าน้อยไปตามท่านมา นี่ผ่านไปหนึ่งชั่วยามแล้วไม่รู้เขาจะเอาเรื่องนี้ไปป่าวประกาศหรือไม่” จางหูร่ายยาวแบบไม่หายใจ “เศษหิน? จะเป็นไปได้อย่างไร” ซูเม่ยงุนงงกับสิ่งที่ได้ยิน “นั่นสิขอรับ พ่อครัวร้านเราใส่ใจกับอาหารเสียยิ่งกว่าอะไร” “เขาอยู่ไหน” ซูเม่ยมองขึ้นชั้นบนของโรงเตี๊ยม จางหูนำทางคุณหนูของตนมายังห้องของลูกค้าผู้ก่อปัญหา ก่อนที่นางจะสูดหายใจเข้าลึกเตรียมเจรจากับคนด้านใน “คุณชายเผิงข้าน้อยเจียงซูเม่ย เป็นเจ้าของโรงเตี๊ยมที่ท่านเรียกหา” เสียงอ่อนหวานให้เกียรติคนด้านในเอ่ยขึ้น “เข้ามา” เสียงห้วนดังขึ้นอนุญาต ก่อนประตูจะถูกผลักออกซูเม่ยก้าวเข้าไป บุรุษในชุดดำยืนมองออกไปนอกหน้าต่าง “ไม่ทราบว่าอาหารถ้วยใดที่มีเศษหิน ข้าน้อยจะให้พ่อครัวมาขอโทษคุณชายเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ” นางก้มหน้าขอโทษอีกฝ่

คุกลับ... ชายวัยกลางคนในอาภรณ์สะอาดสะอ้านนั่งอยู่บนโต๊ะกลางห้องขังจดจ้องตำราในมือ ห้องขังที่ถูกเปลี่ยนให้กลายเป็นห้องตำราไปนานแล้ว ทหารยามถูกเปลี่ยนเป็นคนของฮ่องเต้เอง “อาจารย์ผลสอบสิ้นสุดแล้ว” เจิ้งหมิงเดินยิ้มมาแต่ไกล “เป็นอย่างไหรบ้างพ่ะย่ะค่ะ” เจียงเหลียนไห่ตื่นเต้นไม่แพ้กัน “แม้จะผิดแผนหน่อย แต่บัณฑิตชาวบ้านสอบได้เป็นขุนนางเกินครึ่งของขุนนางใหม่ในปีนี้” “ดียิ่ง” เหลียนไห่พอใจกับผลการสอบไม่น้อย “ลูกศิษย์ท่านสิบคนได้เป็นขุนนางตำแหน่งสูงสุดคือปั๋งเหยี่ยนฝ่ายบุ๋น ทั่นฮวาฝ่ายบู๊ นี่เป็นเหตุผลให้ข้ามอบตำแหน่งหัวหน้าสำนักศึกษาหลวงได้แล้ว” “ขอบพระทัยฝ่าบาท แต่อย่างไรก็ต้องดูคำขอของคุณชายรองเพ่ยอี้เฉิงก่อน” เหลียนไห่ไม่อยากคาดหวังล่วงหน้า “หึ! ไม่ต้องคอยดูหรอกเพ่ยอี้เฉิงไม่มีทางทำให้ซูเม่ยผิดหวังแน่” ความไม่พอใจปรากฏบนใบหน้าโอรสสวรรค์ จวนสกุลเพ่ย…เสียงประทัดดังขึ้นเป็นร้อยนัดต้อนรับจอหงวนกลับเรือน ยังไม่ทันข้ามวันจวนแม่ทัพมีเหล่าขุนนางคหบดีเ