All Chapters of เจียงซูเม่ย บุตรสาวตระกูลเจียง: Chapter 31 - Chapter 40

“จริงหรือ! มีเรื่องน่ายินดีเช่นนี้ด้วย” ฮ่องเต้เล่นตามบทละครที่อีกฝ่ายต้องการแสดง “ใช่พ่ะย่ะค่ะ แต่น่าเสียดายอาจารย์ของบัณฑิตเหล่านั้น เมื่อดื่มสุรากลับพลังปากแต่งบทกวีตัดพ้อบัลลังก์อย่างไม่ตั้งใจ จนเป็นเหตุให้ผู้คนคิดว่าเขากล้าดูหมิ่นฮ่องเต้ทั้งที่เขาภักดีต่อฝ่าบาทเหนือสิ่งอื่นใด” อี้เฉิงทำหน้าเศร้ากราบทูลความเท็จ “เจ้าหมายถึงจียงเหลียนไห่ใช่หรือไม่” “พ่ะย่ะค่ะ” “เช่นนี้ข้าก็เห็นใจ แต่อย่างไรข้าก็สั่งคุมขังเขาไปแล้วจะทำเป็นเล่นปล่อยตัวได้อย่างไรกัน” ท่าทางแสร้งจริงจังของฮ่องเต้ทำเหล่าขุนนางต่างหลงเชื่อพากันพยักหน้าเห็นด้วย “เช่นนั้นกระหม่อมขอใช้รางวัลที่พระองค์จะทรงประทาน เป็นการอภัยโทษให้อาจารย์เจียงพ่ะย่ะค่ะ เช่นนี้แล้วรับสั่งขอฝ่าบาทก็จะยังคงศักดิ์สิทธิ์เช่นเดิม” ข้อเสนอของอี้เฉิงทำเจิ้งหมิงพอใจ “เหล่าขุนนางว่าอย่างไร ข้าเองก็ลำบากใจแม้อยากทำให้บัณฑิตผู้นั้นหลาบจำแต่รางวัลก็ยังต้องมอบให้” ฮ่องเต้มีท่าทีจนใจ “เช่นนั้นก็ประกาศอภัยโทษดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ ถือเป

อี้เฉิงภายในใจไม่สงบสุข จนต้องควบม้ามาหยุดหน้าเรือนตระกูลเจียงแม้จะหวาดกลัวว่าตนจะคาดเดาถูกแต่หากไม่ทำให้กระจ่าง ก็ยากที่ตนจะปล่อยวางลงได้ “คุณหนู พ่อบ้านแจ้งว่ามีคุณชายเพ่ยนามอี้เฉิงมาขอพบเจ้าค่ะ” เจียวเจียวแจ้งคุณหนูของตนที่ยังคงก้มหน้าอ่านตำราอยู่ “เชิญที่โถงเล็กเถอะ” วันนี้อี้เฉิงเข้าร่วมประชุมครั้งแรกเขามาหานางย่อมมีเรื่องสำคัญแน่ “อี้เฉิงท่านมาหาข้ามีอะไรหรือไม่” ซูเม่ยเอ่ยถามทันทีที่เจ้าของชื่อก้าวพ้นธรณีประตู “เพียงมาบอกเจ้าว่าฝ่าบาทจะตั้งอาจารย์เจียงเป็นหัวหน้าสำนักศึกษาหลวง” อี้เฉิงจ้องมองสตรีตรงหน้า “แล้วเหตุใดท่านไม่บอกท่านพ่อ แต่มาบอกข้าแทน” ซูเม่ยไม่เข้าใจจุดประสงค์ของอีกฝ่าย อี้เฉิงมองท่าทีของอีกฝ่ายด้วยความผิดหวัง นางแสดงออกชัดเจนว่าไม่ตกใจ ดีใจหรืออาการใด ๆ ที่บ่งบอกว่าพึ่งรู้เรื่องแม้แต่น้อย “ดูเจ้าไม่แปลกใจเลยนะ เหมือนรู้เรื่องทั้งหมดอยู่ก่อนแล้ว” แววตาเจ็บปวดของอี้เฉิงทำให้ซูเม่ยได้สติ “นี่! อี้เฉิงข้าไม่ได้มีเจตนาปกปิดท่าน” นางมั่นใจว่าบุ

“ทูลฝ่าบาทที่อาจารย์เจียงปรากฏตัวที่เหิงฝู เพราะพระองค์ตั้งใจจะตรัสบางอย่างกับพวกกระหม่อมหรือไม่” หยางอี้เห็นความไม่ปกติที่เกิดขึ้น “รองเจ้ากรมคลังช่างหลักแหลมสมกับอาจารย์เจียงเอ่ยชม ข้ามีเรื่องพูดกับพวกเจ้าจริง” เจิ้งหมิงเอ่ยตามตรง “ข้าต้องการให้แคว้นเฟิงหยางแข็งแกร่งทัดเทียมแคว้นโดยรอบ แต่จะเป็นเช่นนั้นได้ต้องทำให้ราษฎรมีกิน ลดอำนาจขุนนาง” สายตามุ่งมั่นจ้องมองไปยังหยางอี้ คำตรัสของฮ่องเต้ทำขุนนางใหม่ที่มาจากตระกูลขุนนางมีสีหน้าตกใจ แม้แต่หยางอี้เองก็เช่นกัน “ข้ารู้ว่าพวกเจ้าส่วนหนึ่งมาจากครอบครัวขุนนาง แต่ในหมู่ขุนนางด้วยกันมีความทัดเทียมกันหรือไม่พวกเจ้าคงรู้ดี” เจิ้งหมิงรีบกล่าวเสริมเพราะมีเพียงหยางอี้เท่านั้นที่เป็นลูกหลานของขุนนางใหญ่ ทำให้ขุนนางใหม่หลายคนคล้อยตาม “หากการลดอำนาจขุนนางสำเร็จลงได้ ในหมู่ขุนนางเองก็จะไม่มีการกดขี่ขุนนางด้วยกัน ชาวบ้านที่พวกเจ้าเห็นด้านนอกนั้นก็จะไม่อดตายเช่นที่พวกเจ้าเห็นวันนี้ ราคาสินค้าที่เป็นธรรมพวกเจ้าเองก็จะได้จ่ายเงินเพื่อแลกกับสินค้าคุ้มค่าเงิน แบบนี้

ท้องพระโรง... หลังการเฉลิมเฉลองปีใหม่ เหล่าขุนนางเข้าร่วมว่าราชการเต็มท้องพระโรง ข่าวลือว่าฮ่องเต้คิดลดอำนาจของขุนนางใหญ่แพร่สะพัดไปทั่วทุกมุมเมือง เหล่าขั้วอำนาจขุนนางต่างหาแนวร่วมเพื่อต่อต้าน ทว่าขุนนางผู้น้อยกลับแบ่งเป็นสองฝ่าย อีกฝ่ายหวังเห็นขุนนางใหญ่ลดบทบาททางการเมืองเพื่อพวกตนจะได้เท่าเทียมในราชสำนัก “ทูลฝ่าบาทบัดนี้ราษฎรทุกข์ยาก แม้ข้าวสารกรอกหม้อยังไม่มีหากเป็นเช่นนี้ เมื่อแคว้นเฟิงหยางของเราต้องทำสงครามยังไม่ทันได้สู้รบเหล่าทหารได้อดตายกันก่อนแน่พ่ะย่ะค่ะ” เหอซือเว่ยขุนนางใหม่ตำแหน่งผู้ช่วยรองเจ้ากรมยุติธรรมกราบทูล “ข้าก็ได้อ่านฎีกามาบ้าง เช่นนั้นพวกท่านคิดเห็นว่าควรแก้ปัญหาอย่างไร” สิ้นดำรัสของฝ่าบาทเหล่าขุนนางเฒ่าต่างมองหน้ากัน รู้เต็มอกว่านี่คือแผนของฮ่องเต้ “เช่นนั้นควรงดเก็บภาษีราษฎรสามปี พ่ะย่ะค่ะ” อี้เฉิงทูลเสนอ ทำขุนนางใหญ่ตกใจเมื่อบุตรชายแม่ทัพใหญ่ยอมร่วมมือกับฮ่องเต้ เช่นนี้การขัดขวางย่อมยากขึ้น “กระหม่อมยังทูลเสนอให้แจกเมล็ดพันธุ์ราษฎรด้วย พื้นที่ว่างเปล่าทั่วแคว้นกลับไม

โจวหยวนเดินไปมาในโถงเรือน แม้เป็นถึงราชครูมีอำนาจในราชสำนัก แต่บุตรชายเพียงคนเดียวอย่างโจวสือหังกลับไม่เอาไหน อาศัยเพียงบารมีของผู้เป็นบิดาเพื่อรั้งตำแหน่งรองเจ้ากรมโยธาเท่านั้น เช่นนั้นแล้วโจวหยวนก็เปรียบไม้ใกล้ฝั่งเมื่อใดหมดสิ้นอำนาจ เมื่อนั้นต้องถูกกำจัดทั้งตระกูลเป็นแน่เช่นนี้แล้วความหวังในตัวขอเพ่ยหยางอี้หลานชายเพียงคนเดียวจึงมีไม่น้อย “ท่านตา” หยางอี้ค่อมกายเคารพ “เร็ว ๆ เข้า ฝ่าบาทว่าอย่างไรบ้าง” ราชครูโจวหยวนที่ไม่เคยเผยสีหน้าตื่นตระหนกในราชสำนัก แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าหยางอี้กลับลนลานยิ่งนัก “ฝ่าบาทรับเงินจำนวนนั้นไป แต่มีข้อแม้ว่าท่านตาต้องยอมวางมือจากราชสำนัก” คำพูดเรียบง่ายของหลานชายกลับทำให้โจวหยวนไม่พอใจ “ได้อย่างไร! หากเป็นเช่นนี้ตระกูลโจวต้องตกต่ำแน่ เจ้าก็รู้ท่านลุงของเจ้าไม่เอาไหนสิ้นดี” “หากท่าตาไม่ยอมถอย ฮ่องเต้ต้องรวบรวมเหล่าขุนนางกับบัณฑิตทั่วเมืองบีบท่านตาแน่” “ท่านตาโปรดวางใจ ข้าไม่ปล่อยให้ตระกูลโจวตกต่ำแน่ เพียงถอยครั้งนี้เพื่อความอยู่รอดของคนทั้งตระกูล คดีทั้งห