All Chapters of เจียงซูเม่ย บุตรสาวตระกูลเจียง: Chapter 41 - Chapter 50

ริมฝีปากหนาทาบทับริมฝีปากอวบอิ่มของหญิงสาว ลมหายใจถี่ขึ้นของบุรุษตรงหน้าทำซูเม่ยแทบหมดแรง นางเหมือนตกอยู่ในห้วงสวาท การกระทำของเขาไม่ได้เอาแน่ใจแต่กลับทะนุถนอม อ่อนนุ่ม ทำสตรีไร้ประสบการณ์อย่างนางหลับตาสนิทปล่อยให้เขาเป็นผู้ควบคุม มือหนาลูบไล้ไปทั่วร่างโดยที่นางไม่มีเรี่ยวแรงจะปัดป้อง เสียงคลางในลำคอของอี้เฉิงทำนางวาบหวิวไปทั้งร่าง “อี้เฉิงท่านหยุดก่อน” สติสัมปชัญญะสุดท้ายของนางสั่งให้ออกแรงผลักอีกฝ่ายให้ออกห่าง ทั้งที่ตัวเองยังหอบหายใจแรงไม่ต่างกัน “ทำไม?” เสียงแหบพร่าของบุรุษเต็มไปด้วยความงงงวย “ทำเช่นนี้ไม่ถูกต้อง ราชโองการถูกกำหนดทุกฝ่ายต่างรับรู้หากเรื่องนี้แพร่ออกไปเท่ากับจงใจขัดราชโองการ” ซูเม่ยหว่านล้อมอีกฝ่ายแผนการของนางวางไว้เรียบร้อยแล้ว หากทำเช่นนี้เกรงจะสร้างความวุ่นวายเสียมากกว่า “ช่างราชโองการนั่น หากเจ้าเต็มใจข้ายินดีเป็นศัตรูกับคนทั้งแคว้นเพื่อเจ้า...” เอวบางโดนรวบไปแนบชิดกับหน้าท้องแบบราบของบุรษอีกครั้ง “ข้าไม่เต็มใจ” ซูเม่ยเบนหน้าหนีการจ้องมองของอีกอี้เฉิง “เจ้า..

เสื้อคลุมบุรุษถูกปลดออกห่อหุ้มร่างบางจนมิดชิด แขนแกร่งของอี้เฉิงช้อนซูเม่ยไว้ในอ้อมกอด “ซุ~ซูเม่ย” เสียงสั่นเครือแผ่วเบาจนกลายเป็นเสียงกระซิบดังขึ้น นั่นก็เพียงพอให้สตรีที่หลับใหลด้วยฤทธิ์ยาสลบมาทั้งคืนตื่นขึ้น ซูเม่ยรู้สึกถึงน้ำอุ่นหยดลงบนแก้ม ร่างนางถูกช้อนลอยขึ้นเหนือพื้น เปลือกตาหนักอึ้งปรือขึ้นมองอย่างยากลำบาก ทว่านั่นกลับทำให้นางใจสั่นกลัวเมื่อภาพเบื้องหน้ากลับกลายเป็นอี้เฉิงที่ปลุกนาง แทนที่จะเป็นเฉิงหยวนพี่ชายตน “นี่ มันเกิดอะไรขึ้น” แววตานางสับสนจ้องมองคนตรงหน้า ต่างจากบุรุษผู้เป็นถึงแม่ทัพกลับร้องไห้โดยไม่อายผู้ใด ‘ท่านพี่เล่า เจียวเจียว องครักษ์ห่าวตูอยู่ไหน’ ซูเม่ยมองไปรอบ ๆ บ้านร้างแต่กลับยังไม่เห็นผู้ใดปรากฏกาย เพียงรู้สึกถึงความเย็นวาบของเรือนร่างที่ทำให้นางมั่นใจว่าแผนการแสร้งถูกทำให้ด่างพร้อยนั้นสำเร็จลงแล้ว ทว่าหยางอี้เล่าเขามาพบนางหรือยัง อี้เฉิงที่เห็นแววตาสับสนของตรีในอ้อมแขน ใจเขากลับเจ็บปวดคร้ายเข็มนับพันทิ่มแทงลงกลางอก เพราะเขาเองที่โกรธไม่ลืมหูลืมตาจนไม่ไยดีความปลอดของนาง ทั้งที่รู้ว่าตระก

อากาศค่ำคืนเยือกเย็นไม่น้อย สตรีและบุรุษในอาภรณ์สีแดงยังคงนั่งจ้องมองอาหารที่ถูกกินเรียบร้อยแล้วบนโต๊ะกลม ความรู้สึกอึดอัดจากความเงียบทำให้ซูเม่ยอดทนต่อไปไม่ไหว “จากนี้จะเอาอย่างไรต่อดี” นางมองไปยังเตียงในหอนอน “เจ้านอนบนเตียงเถอะ ข้าจะนอนด้านล่างเอง” อี้เฉิงกล่าวพลางยกชาขึ้นดื่ม “นี่จะดีหรือ ข้านอนด้านล่างได้นะ” “ได้อย่างไร เจ้าเป็นสตรีและได้ชื่อว่าเป็นฮูหยินข้าแล้ว ข้าจะทำเช่นนั้นได้อย่างไร” “หากท่านไม่อึดอัดเรานอนร่วมเตียง...” “ไม่เป็นไร สัญญาจะไม่ฉวยโอกาสกับเจ้า” สายตาจริงจัง พร้อมคำมั่นถูกส่งมายังนาง “อื้อ” ซูเม่ยพยักหน้ารับ อย่างไรเสียงพิธีสมรสที่เปลี่ยนเจ้าบ่าวกะทันหันนี้ก็ทำนางตั้งตัวไม่ทัน ขอเวลานางปรับตัวก่อนก็เป็นเรื่องที่ดี อี้เฉิงนอนตาแข็ง พลิกไปมาบนพื้นเย็นเฉียบคืนนี้ฉุกละหุกไม่อาจเตรียมผ้ารองนอนได้ ไม่ต่างจากซูเม่ยที่ไม่ชินกับการร่มห้องกับบุรุษได้แต่ตอนมองหลังคาอยู่เช่นนั้นจนเช้า “ฮูหยินเล็ก คุณชาย บ่าวเอาอ่างล้างหน้ามาให้เจ้าค่ะ”

“เจ้าพักเถอะ ข้าจะไม่ไปไหนแล้ว” อี้เฉิงที่เห็นซูเม่ยยืนแข็งกับการกระทำของตน เอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ “อือ” นางพยักหน้าเบา ๆ แล้วไปให้อีกคนพยุงตนไปยังเตียง “นอนเถอะ” อี้เฉิงกล่าวพลางลุกจากเตียง เตรียมจัดแจงที่นอนตน ทว่ากลับถูกมือบางรั้งไว้ ทำเขาต้องหันกลับมามองนางอีกครั้ง “มีอะไรหรือไม่” “วันนี้...ท่านนอนบนนี้เป็นเพื่อนข้าได้หรือไม่” ซูเม่ยก้มหน้าเอ่ยด้วยท่าทีเขินอาย อี้เฉิงไม่คิดว่าจะได้ยินประโยคเช่นนี้จากนาง เขาคล้ายคนที่กำลังฝันจนไม่อยากเชื่อสิ่งที่ตนได้ยิน “ฮูหยินว่าอะไรนะ” ใบหน้านิ่งเฉยเผยรอยยิ้มแห่งความดีใจ “ข้าอยากให้ท่านนอบบนเตียงเป็นเพื่อน...แค่นอนเท่านั้นนะ” นางเกรงบุรุษตรงหน้าจะเข้าใจผิด จึงเงยดวงหน้าแดงระเรื่อขึ้นอธิบาย “อือ แค่ดีก็ดีมากแล้ว” อี้เฉิงยิ้มกว้างก่อนรีบนอนลงบนเตียงดังเด็กน้อยได้ของเล่นใหม่ ซูเม่ยมองท่าทีของสามีป้ายแดงของตน ใบหน้าคลี่ยิ้มแววตาไหวระริกนอนตะแคงจ้องนาง ช่างแตกต่างจากท่าทางโหดเหี้ยมที่แสดงออกเมื่อครู่ ก่อนนางจะยอมน

“นี่ท่านโบยหยางอี้ทำไม คนที่ควรโดนคือสตรีไร้ยางอายคนนั้นต่างหาก” ฉิงอันดวงตาแดงก่ำโผเข้าดูอาการบุตรชาย “ท่านแม่ หยุดพูดเถิด ข้าผิดย่อมรับความผิดเหตุใดต้องโยนความผิดนี้ให้ผู้อื่น” แม้ร่างกายจะเต็มไปด้วยบาดแผล ทว่าหยางอี้ก็ยังดูเฉยชาเช่นเดิม “เจ้าพูดอะไร หากเจ้าผิดนังเด็กนี่ก็ผิดด้วยที่กล้ายั่วยวนเจ้า” ด้านฉิงอันยังไม่คิดจะหยุดต่อว่าหยุ่นเสี่ยว จนซูเม่ยอดไม่ได้ที่จะเข้าไปปกป้อง ทว่ากับถูกอี้เฉิงรั้งแขนไว้ “เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเรา ยืนดูก่อนเถิดท่านพ่อต้องให้ความเป็นธรรมกับนางแน่” ซูเม่ยเงยหน้ามองบุรุษตรงหน้า แววตาเต็มไปด้วยความไม่เต็มใจ นางอดห่วงหยุ่นเสี่ยวที่ยังคุกเข่าตรงหน้าอย่างเดียวดายไม่ได้ “แม่นางหยุนเสี่ยวลุกขึ้นแล้วพูดคุยกันเถอะ” น้ำเสียงราบเรียบไม่แสดงอารมณ์ของชุนฮ่าว ทำให้หยุนเสี่ยวกล้าหายใจแล้วลุกขึ้นยืน “หยางอี้บอกที่โรงน้ำชาเขาเมามาก เจ้าไปหาเขาที่นั่นแล้วเต็มใจหลับนอนกับบุตรชายข้า โดยที่เขาไม่ได้บังคับถูกหรือไม่” ชุนฮ่าวเป็นทหารเขาจะเอ่ยตรงไปตรงมาโดยไม่คิดกระดากอาย ทว่าน