All Chapters of รักต้องมนตร์ คนต้องสาป: Chapter 21 - Chapter 30

 20 ไข่มุกทองคำ     ปกติเป็นคนนอนยาวแต่พอเข้าป่าผมรู้สึกว่าตนเองชอบตื่นกลางดึก ทุกครั้งที่ตื่นพอมองไปทางกองไฟกองเล็กก็จะพบกับเขาเสมอ นั่นทำให้คนอื่นอุ่นใจว่าเราไม่มีอันตราย ค่าแรงเจ็ดล้านของเขาผมคิดว่ายังน้อยไปหากเทียบกับการดูแลความปลอดภัยของเขา เจ็ดล้านดูแลทุกชีวิตในคณะเดินทาง เหมือนว่าเขาเองไม่ได้สนใจว่าจะได้เงินจำนวนเท่าไร แค่เขาพอใจไม่ให้เงินเขาก็มาเหมือนตอนนี้ “นอนไม่หลับหรอ” เขาถามขณะที่ผมกำลังเดินย่องเข้าไปหาโดยไม่ได้หันมามองแม้แต่หางตา หูดีเกินไปแล้ว พอเขารู้แล้วก็ไม่รู้จะย่องไปทำไม “หูดีจริง ๆ ผมอุตส่าห์ตั้งใจย่องไม่ให้คุณได้ยิน” “งั้นผมจะแกล้งทำเป็นไม่ได้ยินก็แล้วกัน” “คงทันหรอก” คีรีเงยหน้ามองผมที่เพิ่งเดินมาถึงข้างกองไฟ นั่งห่างจากเขาแค่หนึ่งช่วงแขน พอผมนั่งเรียบร้อยคีรีก็ยื่นบางอย่างมาให้ ถึงจะงงหน่อยแต่ก็รับม

 22 ถูกคุมตัว   ผมร้องไห้ในใจหนักมากแต่น้ำตาไม่ยอมหยดออกมาแม้แต่หยดเดียว ผมสงบอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ในหัวควรจะวุ่นวายสับสนแท้ ๆ ผมถูกจับมัดแขนสองข้างให้เดินตามมันไปทางเหนือ คิดว่าพวกมันเองก็คงมีที่หมายเป็นวัดร้างเหมือนกับพวกเรา “จับผมมาทำไม” ผมถามมันหลายแต่ก็ไม่ได้คำตอบอะไร ผมรู้อยู่แล้วว่าสิ่งที่มันต้องการคือตราทองอย่างแน่นอน เพียงอยากรู้ว่ามันต้องการตัวผมไปเพื่ออะไร “จัน ปริมขอโทษนะ ขอโทษจริง ๆ” “พอเถอะปริม จันไม่อยากจะฟัง” ปริมขอโทษครั้งแล้วครั้งเล่าแต่ผมไม่รู้เลยว่าต้องรู้สึกอย่างไรกับเขา ความรู้สึกแตกสลายเพราะคนหักหลังกลับเป็นคนที่ผมไว้ ขณะเดียวกันปริมก็ช่วยผมมาตลอด ทั้งที่ตนเองก็ต้องเสี่ยงชีวิต ความไม่เข้าใจมากมายในหัวตีกันสับสนวุ่นวาย ผ่านไปครู่เดียวก็สงบนิ่ง ทุกอย่างวนไปมาแบบนั้นอยู่ตลอด “ตราทองอยู่ที่ไหน” มันหันมาถา

 24 ไพรมรกตแห่งผืนป่า   ผมยิ้มให้คีรี ยกมือแตะแขนเขาเบา ๆ บอกว่าไม่เป็นไร คีรีพยักหน้าตอบพร้อมคว้าข้อมือผมลากให้วิ่งตามไป งูทุกตัวหลีกทางให้คีรีโดยดี แม้จะยังโกรธปริมแต่ไม่มากพอให้ทิ้งเขาอยู่คนเดียว ผมคว้าข้อมือปริมวิ่งตามกันมา คนพวกนั้นแทบไม่มีเวลาสนใจพวกเราเพราะมัวยุ่งกับการต้านงูพิษ คนกว่าสี่สิบล้มไปเกือบครึ่ง เราสองคนวิ่งตามคีรีไม่ห่าง คิดว่ามีพวกมันบางส่วนรู้แล้วถึงได้ยิงไล่หลังพวกเราแบบนี้ ไม่รู้วิ่งมาไกลแค่ไหนแต่เราวิ่งมาไม่สะดุดหรือเจออุปสรรคใดเลย กระทั่งห่างออกมาเกือบสี่ร้อยเมตรถึงเจอกองไฟกองเล็ก เล็กมากอยู่ข้างหน้า “พวกคุณรอที่นี่ เดี๋ยวมีนตรากับภัทรจะมารับ ผมต้องกลับไป” “ทำไมคุณต้องกลับไปที่นั่นอีก ทั้งอันตรายทั้งน่ากลัว” ผมรีบเดินไปดักหน้าคีรีทันที เราเพิ่งได้เจอกันแท้ ๆ จะไปทำเรื่องเสี่ยงงอันตรายอีกแล้ว ถึงจะเก่งแค่ไหนแต่ฝั่งนั้นมีเป็นสิบ เขาจะสู้พวกมันพร้

 26 กระเช้าข้ามแม่น้ำ   ผมกระโดดเกาะคีรีแน่นเหมือนปลิง ไม่รู้แหละตอนนี้คนที่ช่วยผมได้มีแต่เขาเท่านั้น คีรีหัวเราะเบา ๆ ในลำคอหันมาคุยกับผม “ไม่เป็นไรหรอก ถ้าฟ้าไม่มืดมันจะไม่ออกจากโบสถ์ ผมถึงอยากให้มาก่อนฟ้ามืด เราไปต่อเถอะ” เราทุกคนพยักหน้าพร้อมกันพัลวัน ก็นะใครจะอยากอยู่เป็นเพื่อนไอ้ตัวพวกนี้ต่อ คีรีใช้มีดยาวของตนเองแหวกดงหญ้า ฟันเถาไม้เลื้อยให้พวกเราเดินตามไป ห่างจากประตูโบสถ์ไม่เท่าไรก็เจอสถูปเล็กตั้งอยู่ ไม่มีแผ่นสลักหรืออะไรที่บ่งบอกความเป็นมา เราเดินผ่านมันไปด้วยความหวาดระแวง ใครจะไม่กลัวบ้างในเมื่อสถูปคือกองขี้เถ้าที่ได้จากการเผาศพ พอมันพูนสูงขึ้นถึงได้สร้างสิ่งก่อสร้างครอบลงไปชั้นหนึ่ง สำคัญคือเราไม่รู้ว่าสถูปนี้เป็นของใครเลยยิ่งน่ากลัว วัดทั้งวัดมีแค่โบสถ์และสถูปกลับเรียกว่าวัดแปลกจริง แต่พอลองคิดดูดี ๆ ถ้าไม่เรียกวัดจะเรียกว่าอะไรดี ผมจึงคิดได้ว่าเรียกมันว่า

 28 ฤทธิ์ตะขาบ   คีรีถึงตัวผมทั้งที่ผมยังร้องไม่จบด้วยซ้ำ จากเจ็บแปล๊บกลายเป็นปวดหนักขึ้น กล้ามเนื้อบริเวณนั้นเกร็งกระตุก เหมือนมีบางอย่างไต่ขาอยู่ ผมสะบัดเท้าข้างที่เจ็บอย่างแรงจนไอ้ตัวนั้นหลุดลอยไปตามแรงเหวี่ยง “ณจัน เจ็บตรงไหน” “ผมเจ็บเท้า เหมือนโดนอะไรกัด” “ตะขาบ” เขาพูดแค่นั้น แล้วหยิบกระเป๋ากับรองเท้าของผมขึ้นมาถือไว้ ออกแรงน้อยนิดผมก็ดึงผมขึ้นหลังตนเองได้แล้ว เขาวิ่งไปข้างหน้าครู่เดียวก็วางของและผมลงบนรากไม้คาดว่าน่าจะเป็นที่ปลอดภัย จากนั้นคว้าข้อเท้าผมขึ้นมาดูแผลถูกกัด ผมใช้ไฟฉายส่องไปที่แผลให้เขามองเห็นชัดแต่ลืมไปว่าเขามองเห็นในความมือได้ แผลถูกกัดค่อนข้างใหญ่ ไม่รู้ว่าตัวตะขาบเองใหญ่แค่ไหนมันถึงได้ปวดหนึบจนชาแบบนี้ คีรีหยิบกระบอกน้ำของตนเองมาเทราดลงไปบนแผลโรยผงมหามาศตามไปหยิบมือหนึ่ง ผงนี่มหัศจรรย์มาก เ