LOGIN'ผมอยู่มานานเห็นคนจากไปก็ไม่น้อย ผมรู้ว่าการเสียคนสำคัญรู้สึกยังไง ถ้าต้องเสียคุณไปอีกคน จะให้ผมใช้ชีวิตอีกร้อยปี พันปี ไปเพื่ออะไร ในเมื่อบนโลกนี้มีณจันทร์แค่หนึ่งเดียว'
View More「う〜ん……」
少女が目を覚ますと、そこには知らない天井が広がっていた。だが、いつもの室内灯は無く本当の白一色……。 少女はいつも通り目を開けて周りを確認するが…… (あれ……?) 口に突っ込まれていた呼吸器の管が無い。反射的に口元に手を添えるが、そこには何も……鼻から入れられていた酸素吸入器の管も何も無かった。 「やっと取ってくれたんだ……」 口からの酸素吸入はともかく鼻に管を入れられるのは想像以上に苦痛だった。 なんだか鼻水ジュルジュル出てくるし酸素入る以上に余計に息苦しかった。 大きな声では言えないが、これ考えた奴死ねとベッドの上でいつも思っていた。 身体に何も管がつけられていない事が分かった少女は起き上がって周りを見回してみた。 (夢……?) 周りは天井どころか壁も窓も何も無い。本当の白一色……。夢の割には自分をきちんと認識できているのだから…… (あ〜、明晰夢か……) たまに見る夢の世界。歩いたり走ったり割と自由に出来る貴重な時間だった。 夢によっては覚めてほしくないと思うのだが……今回は不思議に自分の身体も自覚出来ている。 (なんだか、明晰夢にしては随分本当みたい……) いつも病室で着ているパジャマ姿だ。明晰夢なのにこんなに現実染みているのも珍しい気がする。 「あ〜、あ〜」 声もきちんと出るし息も苦しくない。間違いなく健康だった頃の自分だ。 「斎藤陽菜さんですね。ようこそいらっしゃいました」 いきなり後ろから声を掛けられ、ビックリした少女は声の主の方に振り返る。 (まぁ、夢ならいきなり誰か出てきてもおかしくないか……) 少女は相変わらずの一人称視点である事を確認していた。明晰夢の時でも唐突な場面転換やら視点移動やらあるからだ。 もちろん他の登場人物が現れる事も往々にしてあるが……声を掛けてきたのは白いドレスを着た金髪の女性だった。その姿はまさに 「女神様……?」 ステレオタイプな女神の姿そのものだった。 「私は天界の女神、転生課のアルダトリリーと申します。立ち話も何ですから」 ーパアアァ……ー 「こちらどうぞ。遠慮なさらずお掛け下さい」 アルダトリリーと名乗る女神は直ぐ様ソファーとテーブルを白い空間に生み出して少女に座る様に促してきた。 「は、はい。お邪魔します」 少女は促されるままソファーに腰を下ろす。 「早速なんですが斎藤陽菜さん、貴女は死にました」 かなり唐突に衝撃的な事実をぶっちゃけてきた女神に対し少女は (夢にしては随分現実っぽいな……) いつもの病室からかけ離れた今の世界は明晰夢の一種としか思えていなかった。 「貴方の来世ですが……何か希望はお有りですか?」 「健康で長生き出来る人生が良いかなぁ」 少女は割と即答で考え無しに女神の問いに自身の希望を口にした。 「あの……それだけで? 何か力が欲しいとかチートが欲しいとかそういうのは?」 女神は少女の反応が意外だったのか、困惑した様子で質問を追加してきたが…… 「特にないです。健康で自由に生きられるなら」 少女は即断即決で返答する。これは無欲とか思いつかないでは無く本当にこれが少女の希望なのだから仕方が無い。 「では……病気にならない健康体の身体にしましょう。それに転生先はハイエルフですからね。不老で健康は約束出来ます」 女神は既に転生先を決めていた様で少女に選択の余地は無かったが…… (夢だけど……少しくらい夢見たって良いよね) 少女は今の夢が覚めたら、また病室での毎日が始まるものと思っていたので、転生先とかあまり細かい事は気にしていなかった。 「言っておきますが、来世に現世の記憶は持ち越せません。その辺りはご了承下さいね。それでは異世界管理課の女神の元に行って下さい」 ーパアアァァー 女神が少女に手を向けると少女は光に包まれ、あっという間に場面転換を果たしていた。 (おお、さすが夢。なんでも有りだな) 少女は改めて明晰夢の出鱈目さに感嘆していた。 次に少女が立っていたのは多数の青い球体が並ぶ白い空間だった。まるでボウリングの球が規則正しく並べられている様な不思議な空間……。 「あの〜、転生者の方ですか?」 今度少女に声を掛けてきたのは白いドレスを着た少女……金髪なのは変わらないが年端も行かない幼女だった。 「わたしは異世界管理課の女神、レアと申します! 貴方の転生先の異世界はこちらです、どーぞ!」 レアと名乗る幼女の女神は背中の羽根をパタパタさせながら少女の先導を始めた。 「斎藤陽菜さんの行く異世界は魔王と勇者が戦いを繰り広げる世界です! 何かご質問はありますか?」 レアは先導しながら少女に転生先の説明を始める。全てが初耳な少女は 「あー、そうなんですか〜。大丈夫大丈夫、健康なら何でも」 相変わらず明晰夢だと思っている少女は真面目に考えていなかった。 「斎藤陽菜さんの転生先はこちらの異世界です!」 レアが案内してきた異世界の青い球体は黒い靄みたいなモノが纏わりついていた。 「転生先のハイエルフはこのままだと早死にしてしまうんです! 斎藤陽菜さん、貴方にはその運命を跳ね除けて世界の平和に貢献する使命があります! 頑張って下さいね!」 明晰夢の割には世界がなんだかしっかりしているな……と思い始めていた少女だが、彼女がそれを改めて再確認するより先に ーパアアァァー 幼女女神レアから放たれた光に少女は包まれ、視界があっという間に光で一杯になり、いつしか少女の視界も意識もあやふやになっていってしまうのだった。บทส่งท้ายบันทึกพิเศษ : คีรีตลอดเวลาที่ถูกผนึกอยู่หลังกำแพงแก้วผมไม่รู้สึกเจ็บปวดที่ถูกสูบเลือดเพื่อยับยั้งพลังวิญญาณร้ายเลยสักนิด ไม่มีสักวินาทีที่ไม่คิดถึงเด็กหน้าขาว ทำอะไรไม่เป็นสักอย่างนอกจากยิงปีนที่ชื่อณจัน อย่าว่าแต่ณจันแปลกใจที่ผมทำแบบนี้ เพราะแม้แต่ผมเองก็แปลกใจเหมือนกันที่ยอมถูกผนึกในกำแพงแก้วตั้งสิบสามปี เพื่อแลกกับอิสรภาพและชีวิตของเด็กคนนั้นไม่รู้ตั้งแต่ตอนไหนที่ผมเริ่มฝันเห็นเด็กหน้าขาวคนหนึ่ง ในฝันผมเด็กคนนั้นมักจะยิ้มให้ผมด้วยรอยยิ้มไร้เดียงสาเสมอ ผมฝันอยู่แบบนั้นเกือบสิบปี จำได้แค่ใบหน้าและรอยยิ้ม พอฝันบ่อยเข้ามันก็กลายเป็นผูกพันเหมือนเราทั้งสองสนิทกัน ทั้งที่ความเป็นจริงเราไม่เคยรู้จักกันเลยแม้แต่น้อย กระทั่งวันที่ผมได้เจอเด็กคนนั้นในบ้านตนเอง และเป็นวันเดียวกับที่ผมได้รับรู้ว่าณจันคือทายาทผู้ช่วงชิงตราแต่เดิมผมต้องลงโทษเพื่อให้ทายาทผู้ช่วงชิงชดใช้ความผิด แต่แค่เห็นหน้าเด็กคนนั้นผมก็ทนทำแบบนั้นไม่ได้แล้ว ผมเลยอยากพาเด็กนั้นไปและค่อย ๆ เล่าเรื่องให้ฟัง
42ผมไม่ยอม“หยุดเดี๋ยวนี้นะคีรี” ร่างโชกเลือดตรงหน้าไม่อยู่ในสายตาอีกต่อไป หลังจากได้ยินคำว่าลาก่อนจากปากคน ๆ นั้น ผมตะโกนสั่งเขาเสียงเข้มพร้อมกับออกวิ่งสุดชีวิตเพื่อไปให้ถึงกำแพงแก้ว“เมื่อกี้คุณหมายความว่ายังไง ทำไมถึงพูดว่าลาก่อนกับผม ว่ายังไง?” ผมไม่รู้ว่าเขาหมายความว่าอย่างไร แต่คิดว่าทั้งหมดต้องเกี่ยวกับตราทองพวกนี้ ผมเลยแย่งตราทองในมือเขามาถือเอาไว้ซึ่งคีรีก็ไม่ได้ขัดขืนอะไร ผมถามย้ำเพราะเขาอึกอักไม่ยอมตอบ“ผมขอร้อง อย่าให้ผมไม่รู้อะไรอยู่แบบนี้เลย” ดูเหมือนคีรีจะใจอ่อนกับน้ำเสียงเศร้าสร้อยของผม“ผมเคยบอกณจันแล้วว่าตราทองใช้ปิดผนึกวิญญาณร้ายในเทวาลัย ซึ่งของสิ่งนั้นอยู่หลังกำแพงแก้วนี่ หากทำลายสลักด้วยการใส่ตราทองกลับด้านจะปลดปล่อยวิญญาณร้ายออกมา และวิญญาณร้ายนั่นจะมอบสิ่งตอบแทนให้สามอย่าง”“...”“เทวทูตมีหน้าที่ปกป้องไม่ให้วิญญาณร้ายหลุดออกจากเทวาลัยและมีหน้าที่ตามหาผู้ครอบครองเทวาลัยตัวจริง
41เป็นตาย“ณจันเจ็บหรือเปล่า” เขาถามเสียงนุ่มนวลอ่อนโยนต่างจากประโยคคำสั่งเมื่อครู่ลิบลับ ผมส่ายหน้าให้เป็นคำตอบ ไม่นานทีมของพวกเราก็วิ่งกระหืดกระหอบตามมา ทั้งสองฝ่ายจ่อปากกระบอกปีนหากันไม่มีใครยอมใคร“ปล่อยหนูจันเดี๋ยวนี้” พี่มีนตะคอกเสียงใส่นายเปรม ผมรู้เลยว่าเธอกำลังกังวลมากแค่ไหนในตอนนี้ แต่เธอต้องควบคุมสติให้ได้มากที่สุด“ลองใช้ตาและสติให้ดีว่าตอนนี้ใครเป็นฝ่ายได้เปรียบ พวกฉันก็มีเยอะกว่า อาวุธเยอะกว่า แล้วนี่ตัวประกันใครที่มีสิทธิ์สั่งพวกแกคิดดูสิ” นายเปรมตอบพี่มีนพลางใช้ปีนชี้ไปชี้มา ไม่มีความเกรงกลัวเลย พวกนายเปรมเยอะกว่าเราแค่เล็กน้อย สภาพสะบักสะบอมกว่าแต่อาวุธครบมือ และที่สำคัญมันมีตัวประกัน แค่คิดตามนี้พวกมันก็มีภาษีมากกว่าจริง ๆ“แล้วแกจะเอายังไง ของก็ได้ไปแล้ว” มันได้ของไปแล้วไม่น่าจะมีอะไรที่ต้องการ เลยหันไปถามมันเด้วยตนเอง ไม่มีความจำเป็นที่จะเอาผมไป
40จุดหมายสุดท้ายเดินเท้าต่ออีกครึ่งวันเราก็มาถึงน้ำตกที่คีรีบอก น้ำตกสูงไม่มีชั้น เป็นเทือกเขาหินสูง มีช่องว่างหนึ่งช่องให้น้ำตกลงมา ด้านล่างเป็นแอ่งน้ำขนาดใหญ่น้ำใสสีฟ้าครามไหลไปตามลำธารกว้าง ดูงดงามแปลกตาไม่น้อยมันคือน้ำตกที่ผมเคยเห็นในฝันไม่ผิดแน่ที่นี่แหละ...คีรีให้พวกเราข้ามลำธารไปอยู่อีกฝั่ง งูพวกนั้นไม่น่าจะตามเราข้ามน้ำไปอีกฝั่ง ฉะนั้นการอยู่อีกฝั่งจึงถือเป็นการระวังภัยที่ดีที่สุดพอข้ามฝั่งมาได้ก็นั่งพักกันอยู่ริมน้ำ พรานพงกับคีรีพากันเดินสำรวจรอบ ๆ น้ำตก ว่ามีปากทางเข้าอยู่ตรงไหนหรือเปล่า ไปไม่นานสองคนนั้นก็เดินกลับมา“ไปพักซอกภูเขาหินนั่นดีกว่า ไม่ใกล้ไม่ไกลน้ำตกมากไป” เขาว่าจบคนอื่นก็พยักหน้า หยิบกระเป๋าเดินไปตามพรานพง มีแค่ผมที่นั่งอยุ่ริมแอ่งน้ำตกมองนาฬิกาเข็มทิศที่ปริมเคยใส่ ไม่มีน้ำตา ผมไม่คิดจะร้องไห้แต่ก็รู้สึกทำใจไม่ได้เมื
35คุณจะกลับไปอย่างปลอดภัย“คุณจะได้กลับไปอย่างปลอดภัย” น้ำเสียงจริงจังหนักแน่นของคีรีทำผมหลุดจากภวังค์ พอผมเงยหน้ามองเขาก็ยิ้มให้เป็นรอยยิ
32คนป่วยเช้ามืดวันต่อมาคีรีอธิบายกับทุกคนว่าจะไปอย่างไรกันต่อ ทีแรกเราค่อนข้างกังวลเพราะต้องปีนผาสูง ไหนจะมีคนป่วยอีกสามคนที่ดูซึมมากขึ้น
31ลานหินร่วงพักอยู่สิบนาทีก็เดินต่อ คีรีบอกเสียงเข้มไม่ว่ายังไงเราก็ต้องเดินผ่านลานหินกว้างนี้ก่อนพระอาทิตย์จะตกดิน ผมไม่ได้ถามว่าทำไมแต่
30เหลือบม่วงพอฟ้าเริ่มสว่างกองไฟก็ถูกดับ ทำให้มองเห็นรอบบริเวณได้ชัดเจนยิ่งขึ้น อาจเพราะแถบนี้อยู่ใกล้แม่น้ำจึงทำให้ต้นไม้ชูช่อดอก แซมใบอ