All Chapters of รักต้องมนตร์ คนต้องสาป: Chapter 11 - Chapter 20

 10 ตัวต่อ   ต้นไม้เรียงสลับทำให้การวิ่งหนีของเรายากลำบากมาก ไหนจะต้องหลบกิ่งไม้ ก้อนหิน ไหนจะต้องระวังไอ้ตัวข้างหลังนั่นอีก เราวิ่งเลาะต้นไม้ต้นนั้นต้นนี้ แต่ไอ้สัตว์ด้านหลังนั่นมันบินได้ ผมไม่รู้เลยว่าเราจะหนีมันให้พ้นได้อย่างไรแต่ก็ยังไม่หยุดวิ่ง “พี่มีน! เอาไงดี” ผมตะโกนถามทั้งที่วิ่งนำอยู่ด้านหน้า ผมกับลูกน้องอีกคนวิ่งนำอยู่ด้านหน้า พี่มีนหันกลับมามอง คงกำลังคิดหาทางรอดให้พวกเราอยู่ เราวิ่งมาไกลพอสมควรจนถึงป่าไม้ทึบ ถ้าเข้าไปด้านในไม่แน่ว่าเราอาจพลัดหลงกันอีกครั้ง ขณะกำลังตัดสินใจว่าจะเข้าไปด้านในหรือหนีไปทางไหน ไหล่ซ้ายรู้สึกเจ็บปวดเหมือนถูกเข็มแทง ร้อนวูบวาบ “หนูจันเป็นอะไรไปน่ะ” ผมเข่าทรุดทันทีที่รู้ว่าตนเองถูกต่อยตรงไหล่ซ้าย กล้ามเนื้อกำลังเต้นตุบ ๆ เหมือนพยายามจะไล่สิ่งแปลกปลอมออกไป สายตาเริ่มเลือนลางมองรอบข้างได้ไม่ชัดนัก แต่ผมเห็นพี่มีนวิ่งกลับมา เธอใช้สเปร

 12 บ้าบิ่น   เสือตัวใหญท่าทางปราดเปรียวโผล่ออกมาจากด้านหลังต้นไม้ เราพร้อมรบกันเต็มที่แต่ถ้าศัตรูเป็นเสือในระยะประชิดแบบนี้ใครจะสู้ล่ะ พวกเราก้าวถอยหลังกันโดยไม่ได้นัดหมาย สายตาจดจ้องการเคลื่อนไหวเฉื่อยชาของแขกไม่ได้รับเชิญ ไม่ใช่ว่าที่คีรีหายไปนานเพราะโดนเสือขย้ำไปแล้วหรอกนะ แบบว่ามันอิ่มอยู่เลยไม่ขย้ำเราในทันที รอย่อยคนในท้องก่อน บ้าเอ้ย! นี่ผมคิดเรื่องอกุศลอะไรเนี่ย คนบบนั้นจะตายได้อย่างไร เวลายังเอาชีวิตเขาไม่ได้เลย ดูเหมือนไอ้เสือร้ายจะรู้ว่าพวกเรากำลังหาทางหนีมันจงใจก้าวเท้าช้า ๆ มาทางผมกับพี่มีน เธอใช้ฝ่ามือดันท้องผมให้ขยับไปแอบหลังตนเอง ท่าทางนี้ผมเห็นมันมาตลอดชีวิตเท่าที่จำความได้ เธอปกป้องชีวิตผมด้วยชีวิตตนเองเสมอ ผมไม่ได้ขยับตามที่เธอสั่ง คนอยากมาที่นี่ก็คือผมจะให้พี่มีนมาสละชีวิตให้ผมได้อย่างไรกัน เธอหันกลับมาทำตาดุใส่ผม เป็นยามปกติผมคงยิ้มแหย ๆ แล้วถอยทัน

 14 อันตรายในบึง   เราทุกคนรีบปรี่เข้าไปลากเขาขึ้นมาจากริมบึง เลือดสีแดงท่วมมือทั้งสองข้าง ลูกทีมดิ้นรนกรีดร้องไม่หยุด ผมไม่รู้ว่าเขาโดนอะไรทำไมถึงอยู่ในสภาพนี้ พี่มีนไม่รอช้ารีบแกะกล่องปฐมพยาบาล ใช้ผ้าก็อชพันมือทั้งสองข้างหวังให้เลือดหยุดไหล “ให้ยานอนหลับเถอะ เขาทนไม่ไหวหรอก” คีรีบอกเสียงเรียบ เหมือนเขาไม่ได้สนใจใยดีชีวิตใคร เกิดและตายไปเป็นเรื่องธรรมดา ผมเข้าใจได้ว่าเขาเป็นแบบนี้เพราะตัวเขาเองตายไม่ได้ แต่พอได้ฟังคำพูดไม่กระตือรือร้นที่จะช่วยชีวิตแบบนี้ มันรู้สึกเดือดขึ้นมา ตอนนี้ผมจะมัวมาหาเรื่องเขาไม่ได้ลูกน้องในทีมมาที่นี่ก็เพราะผม ถ้าเขาเป็นอะไรขึ้นมาผมคงต้องรู้สึกผิดไปชั่วชีวิตแน่นอน “ล็อกแขนเขาไว้” พี่มีนบอกผมกับลูกทีมอีกคน เธอคงคิดเหมือนคีรีถึงได้ใช้ยานอนหลับฉีดให้เขา ไม่นานร่างโชกเลือดก็สงบลง เสียงกรีดร้องหายไปเหลือเพียงเสียงลมหายใจของ

 16 บรรเทาความเจ็บปวด   เราวิ่งห่างจากริมฝั่งประมาณร้อยเมตร วิ่งทั้งที่ฝนตกหนักพอเห็นว่าไกลพอสมควรจึงพากันหยุดหยิบแว่นตาสำหรับดำน้ำออกมาสวมเดินฝ่าฝนเข้าไป พวกเราต้องหาที่พักตั้งแคมป์ให้ได้ก่อนมืดตามที่คีรีบอกก่อนหน้านี้ “จันระวัง” ปริมตะโกนเสียงดัง กระโจนเข้าใส่ผมทีแรกไม่รู้ว่าเขาตั้งใจจะทำอะไรแต่พอเขาถึงตัวผมก็แน่ใจแล้ว ปริมต้องการผลักให้ผมหนีจากตัวที่กำลังกัดข้อเท้าผมอยู่ตอนนี้ เราหยุดพักกันไม่กี่วินาทีเท่านั้นแต่ไอ้ปลิงเนื้อนั่นกลับคืบคลานมาไกลได้ขนาดนี้ อาจเป็นเพราะฝนตกทำให้มันเคลื่อนที่ตามน้ำได้รวดเร็ว และเพราะฝนตกเราจึงไม่ทันสังเกต ความเจ็บหนึบปวดร้าวแล่นพล่านทั่วข้อเท้าและต้นขาทันทีที่รู้ว่าตนเองถูกกัด มีดยาวบางเฉียบด้ามจับสีขาวสลักทองเล่มบางคุ้นตานั่นถูกขว้างโดยเจ้าของมีดตัดฉับเข้าที่ส่วนหัวปลิงเนื้อพอดิบพอดี แต่ไอ้ปากอันตรายนั่นยังติดอยู่ที่ข้อเท้าของผม

 18 กลับมาสักที   ระหว่างนั่งพักกันบนลานหิน พุ่มไม้สูงติดลานหินก็มีความเคลื่อนไหว เราทุกคนหันไปมองลุ้นระทึก ลุ้นว่าเราจะเจอตัวอะไรกันอีก ทีมสองพากันคว้าปืนตนเองยกขึ้นส่องไปยังพุ่มไม้ นาทีต่อมาก็ปรากฎร่างสูงใหญ่ที่ผมรอมาเป็นวัน ๆ หน้าไม้จากลูกทีมที่หนึ่งถูกยิงออกไปอย่างไม่ทันตั้งตัว เฉียดแก้มคีรีไปนิดเดียวอาจต้องนับเป็นมิลลิเมตรกันเลยล่ะ “คีรีเป็นอะไรหรือเปล่า ทำไมหายไปนานแบบนี้ ไม่เป็นไรใช่มั้ย” ผมถามพร้อมพุ่งไปหาเขาทันที ลืมไปด้วยซ้ำว่าเจ็บขาอยู่ พี่มีนรีบถลาตามมาประคองผมไว้ คนอื่นถอนหายใจเมื่อรู้ว่าไม่ใช่คนร้ายหรือสัตว์ร้าย เขาตามมาทันอย่างพี่มีนบอกจริง ๆ ด้วย ไม่มีรอยบุบสลายแม้แต่นิดเดียว “ผมไม่เป็นไร ณจันล่ะเป็นยังไงบ้าง” “ดีขึ้นมากเพราะคุณเลยไม่งั้นผมคงตายไปแล้ว” ผมบอกพร้อมกับจับมือพี่มีนที่ประคองแขนอยู่ออกเบา ๆ หันหน้าไปบอกเธอเสียงแผ่ว “ผมไม่