Todos los capítulos de เกิดใหม่ทั้งทีดันเป็นคุณหนูร้อยโลที่สามีเมิน: Capítulo 21 - Capítulo 30

 20 ร่วมหอ   อากาศยามเช้าวันนี้เย็นกว่าทุกวันกระมัง ร่างกายขาวผ่องของเจียงถิงถิงจึงรู้สึกถึงความเย็นยามลมพัดเอาไอน้ำค้างบนยอดไม้มาปะทะร่างกาย นางเดินย้ำไปบนทางโล่งเตี้ยนของแปลงผักด้านข้างเรือน ไม่รู้ว่าหยุนฮ่าวหรานเกิดนึกสิ่งใดได้จึงให้บ่าวไพร่มาคอยรับใช้นางถึงสองคน หากจะไม่ยอมรับก็เกรงว่าบุรุษผู้นั้นจะมาวุ่นวายจึงได้รับไว้แล้วให้สาวใช้ทั้งสองคนคอยดูแลทำความสะอาดทั่วไปภายในเรือน “ผู่เย่ว์เจ้าอยากกินอะไร” เจียงถิงถิงหันไปถามผู่เย่ว์ที่ยืนรดน้ำผักห่างออกไปเพียงหนึ่งช่วงแขน ถามเสร็จก็หันไปมองคนถูกถามเจียงถิงถิงสวมเสื้อคลุมสีฟ้าอ่อนที่ดูอย่างไรก็เก่าเหลือเกิน นางนำอาภรณ์เก่า ๆ มาใช้ทำสวนเพราะเกรงว่าอาภรณ์ใหม่ ๆ ที่อันอี้เฉินซื้อมาให้จะเปรอะเปื้อนดินโคลน “คุณหนูทำสิ่งใดผู่เย่ว์ก็กินทั้งนั้นแหละเจ้าค่ะ” “ข้าอยากกินหมูทอดกระเทียม” น้ำเสียงคุ้นหูจากทางด้านหลัง ใบหน้างดงงามของเ

 22 บุรุษเช่นท่าน   รูปร่างงดงามบอบบางเบี่ยงตัวหลบได้ทันคล้ายกับรู้เห็นเหตุการณ์เช่นนั้นมาก่อน แต่หยุนฮ่าวหรานก็ไม่ได้ยอมแพ้หันกลับมาฉวยข้อมือเล็ก ๆ ของนางเอาไว้ได้ “เอามันมาให้ข้า” “นี่มันหนังสือหย่าของข้า หากไม่มีมันข้าจะไปจากที่นี่ได้อย่างไร” “เช่นนั้นข้าจึงต้องการมันอย่างไรล่ะ” “ข้าต้องทนอยู่ที่นี่เพื่อสิ่งใด หน้าท่านไม่เหมือนบิดาข้าเสียหน่อย และต่อให้หน้าท่านคล้ายบิดา ข้าก็ไม่สนใจข้าต้องไปจากที่นี่ให้ได้ บุรุษเห็นแก่ตัวเช่นท่านข้าไม่เคยมีความคิดอยากใช้ชีวิตด้วยสักครั้ง” นางว่าจบก็บิดตัวรอดใต้แขนของตนเองที่ถูกดึงไว้จนหลุด จากนั้นจึงหันไปยกเข่าขึ้นกระแทกหว่างขาของหยุนอ่าวหรานอย่างแรง “เจ้า…” ผู้ถูกกระทำหลุดเรียกสตรีตรงหน้าเสียงแผ่นเบา นั่งกุมของลับของตนอ่อนแรงทรุดลงบนพื้น ใบหน้าบิดเบี้ยว ร่างกายเกร็งเพราะ

 24 ข้าก็เป็นครั้งแรกของเจ้า รถม้าสามคันที่อันอี้เฉินจ้างมาขนของมุ่งตรงไปยังตรอกการค้าที่ผู้คนพลุกพล่าน จากสกุลหยุนมาถึงตรอกการค้ากลางเมืองใช้เวลาครึ่งชั่วยาม รถม้าทั้งหมดหยุดลงที่หน้าเรือนไม้ ซึ่งบัดนี้กลายเป็นที่ทำงานสำหรับผู้คนยากไร้ไม่มีที่ไป สามด้านถูกปิดล้อมไว้หมดมีเพียงด้านหน้าที่เปิดให้เข้าออกได้ ข้าวของต่าง ๆ รวมถึงสินเดิมของเจียงถิงถิงถูกยกเข้าผ่านทางเข้าเล็ก ๆ และผ่านตัวเรือนไม้หลังใหญ่ที่ตั้งอยู่ด้านหน้าเข้าไปถึงเรือนหลัง ที่มีเรือนไม้ขนาดไม่ใหญ่มากกลางเก่ากลางใหม่ตั้งอยู่ด้านหลังเรือนไม้ ตรงกลางเป็นที่ดินโล่ง ๆ เหมาะแก่การทำแปลงผักของนางยิ่งนัก “ทำไมที่นี่จึงเปลียนไปมากมายเช่นนี้ หนก่อนที่ข้ามาที่ดินโล่ง ๆ นั่นยังไม่มีแปลงผักเลย” เจียงถิงถิงเอ่ยถามชายหนุ่มข้างกายขณะที่ทั้งสองเดินผ่านเรือนชั้นนอกเข้ามาชั้นใน พร้อม ๆ กับที่คนงานรับจ้างขนของเข้าไปวางไว้หน้าเรือน “ไม่กี่วันก่อนข้าให้คน

 26 ก่อกวน เปิดร้านวันแรกผู้คนก็พากันมาลองลิ้มชิมรสจนร้านเต็มตั้งแต่เปิด เจียงถิงถิงนางแทบไม่ได้พักเหนื่อยเลย เถ้าแก่อีกคนของร้านจึงเดินไปยืนด้านหลังขณะที่นางกำลังตักน้ำแกงใส่บะหมี่ ผ้าเช็ดหน้าผืนบางสีขาวสะอาดถูกยื่นมาซับเหงื่อบนใบหน้างดงามเบามือ นางชะงักมือตกใจก่อนจะหันกลับไปมองผู้ที่เข้ามาด้านหลังโดยที่นางไม่รู้ตัว “ท่านเอง ข้านึกว่าผู้ใด มาไม่บอกไม่กล่าว ข้าตกใจหมด” “จะมีผู้ใดกล้าเข้าใกล้เจ้าเช่นนี้อีก” “ผู่เยว์อย่างไรเล่า” “ไม่เหนื่อยหรือ พักบ้างเถิดเจ้าทำบะหมี่มาครึ่งค่อนวันแล้ว” ซับเหงื่อไปก็บ่นไปทั้งที่ถูกตำหนิแท้ ๆ แต่เจียงถิงถิงกลับมีใบหน้าเปื้อนยิ้ม นางมีความสุขเพราะตนเองได้ทำสิ่งที่อยากทำโดยไม่ต้องคิดถึงชื่อเสียงผู้ใด นางไม่คิดว่าจะมีร้านบะหมี่เล็ก ๆ จะมีลูกค้าจนไม่ได้พักเช่นนี้ “เถ้าแก่ บะหมี่ได้หรือยัง” 

 28 หลักฐาน   ผ่านพ้นวันเปิดร้านไปเพียงหนึ่งวันเจียงถิงถิงก็ให้คนนำเทียบเชิญไปส่งที่ตระกูลหยุน นัดหมายพูดคุยกับคนที่จ้างให้ผู้อื่นมาก่อกวนร้านนางเมื่อวาน พอเห็นใบหน้างดงามที่เฝ้านึกถึงมาตลอดแม้จะไม่สามารถมาพบได้หยุนฮ่าวหรานก็รีบลุกไปต้อนรับ “เจ้ามาแล้วหรือ มานั่งเถิด ข้าให้คนเตรียมชาเขียวไว้ให้ เจ้าอยากได้สิ่งใดเพิ่มหรือไม่” “ข้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อกินข้าวกับท่าน” “เช่นนั้นเจ้าส่งเทียบเชิญให้ข้าเพราะเหตุใด” หยุนฮ่าวหรานถามด้วยความสงสัยราวกับไม่รู้ว่านางส่งเทียบเชิญให้เขาเพราะสิ่งใด ใบหน้ายิ้มแย้มในคราแรกพลันหายไปเหลือเพียงใบหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก พอเห็นเทียบเชิญจากนางเขาก็รีบให้บ่าวคนสนิทไปตอบรับคำเชิญ แต่นางไม่ยอมไปที่ตระกูลจึงเปลี่ยนมาเจอกันในโรงน้ำชาใกล้ร้านบะหมี่แทน “ท่านไม่รู้หรือว่าข้ารู้เรื่องที่ท่านเป็นผู้จ้างคนมาป้ายสีร้านข้าใช่หรือไม่”