Todos los capítulos de เกิดใหม่ทั้งทีดันเป็นคุณหนูร้อยโลที่สามีเมิน: Capítulo 11 - Capítulo 20

 11 อยากกินด้วยก็ตามมา   "มาทำสิ่งใดตั้งแต่เช้าเช่นนี้" เจียงถิงถิงเอ่ยถามบุรุษเบื้องหน้า เขาเดินมาพร้อมถาดอาหารที่มีชามข้าวต้มวางอยู่ ช่วงที่นางป่วยอันอี้เฉินมักจะมาเยี่ยมนางกับชามข้าวต้มเสมอ แม้จะตั้งใจคุมอาหารเช่นไรแต่ก็ไม่ทิ้งให้เสียน้ำใจผู้นำมา "เจ้ายังไม่หายป่วยคงทำอาหารเองไม่ได้ ข้าก็เลยนำอาหารมาให้อย่างไรเล่า" คุณชายอี้เฉินกล่าวจบก็วางถาดลงบนโต๊ะหินอ่อนหน้าห้อง เขามักจะมาเวลาเดิม ๆ ทุกวัน นางจำได้จึงออกมารอเช่นนี้ "ผู่เย่ว์ก็ทำให้ข้าได้ ท่านไม่จำเป็นต้องลำบากนำมาจากเรือนใหญ่เลย" นางหยิบช้อนขึ้นมาตักข้าวต้มใส่ปาก คนนำมายกยิ้มมุมปากก่อนจะเอ่ยถามบางสิ่งแก่สตรีรูปร่างอวบอิ่มตรงหน้า "แล้วเป็นอย่างไร อร่อยหรือไม่" "รสชาติดีกว่ากินข้าวสวยเปล่า ๆ หน่อย" อันอี้เฉินถึงกับสำลักน้ำชาเมื่อรู้ว่าอาหารของตนเองไม่ได้รสชาติดีอย่างที่คิด เขาตื่นแต่เช้าทุกวัน

 13 ของสิ่งนี้มันคือ… ภายในห้องว่างของเรือนที่ไม่ไมีผู้ใดอาศัยอยู่ เจียงถิงถิงเดินตามสาวใช้ไปหยุดตรงหน้าไหที่ถูกปิดทับไว้ด้วยผ้ากระสอบหนาหลายชั้น เมื่อเห็นเจียงถิงถิงพยักหน้าให้ผู่เย่ว์ก็เดินตรงไปที่ไหเอื้อมมือน้อย ๆ ของตนไปที่ผ้ากระสอบก่อนจะดึงมันออกอย่างเบามือ ใบหน้าเรียวเล็กชะเง้อมองในไหด้วยความตื่นเต้น เมื่อไหถูกเปิดคนเป็นเจ้านายจึงพาตนเองเดินไปหยิบของในไหออกมาพิศดู นางชูมันสู้แสงแดดยามเย็นที่ส่องผ่านฉากกั้นห้อง ใบหน้าที่เคยอวบอิ่มมองสิ่งของในมือ แววตาเปล่งประกายคล้ายต้องหยาดน้ำค้าง “ไปผู่เย่ว์ ไปลองชิมกันดีกว่า” กล่าวจบก็ก้มลงอุ้มไหใบไม่เล็กไม่ใหญ่เดินนำผู่เย่ว์ไปด้านข้างของเรือน ไม่นานสองเท้าก็ก้าวข้ามธรณีประตูครัว เจียงถิงถิงวางไหแล้วหยิบเอาไข่ในไหออกมาจนหมด รอน้ำในหม้อเดือดก็เอาเกลือกับไข่ใส่ไปเกือบหมด นางหมักไข่ในไหนี่มาเกือบครึ่งเดือน ไข่ที่ได้มาจากครัวใหญ่ทิ้งไว้นานก

 15 นางเป็นของข้า   “ข้าก็อยากกิน” หยุนฮ่าวหรานโพล่งออกมาเมื่อเห็นเจียงถิงถิงคีบบางอย่างส่งให้ญาติผู้น้องตนเอง อันอี้เฉินหันมองไปยังบุรุษที่นั่งฝั่งตรงข้ามด้วยสีหน้าไม่เข้าใจ ไม่ต่างจากสีหน้าของซ่งเยี่ยนฟางนางชักสีหน้าฉับพลันยามสามีเอ่ยปากราวกับต้องการให้ฮูหยินคีบอาหารให้ตนเองบ้าง “อยากกินก็กินสิ ทานไม่มีมือหรืออย่างไร หากตักเองไม่ได้ก็ให้ซ่งเยี่ยนฟางปรนนิบัติสิ ไม่ใช่หน้าที่ข้า” กล่าวจบก็เอื้อมมือไปหยิบขนมแท่งสีเหลืองทองใส่ปาก เสียงฟันกัดขนมดังจนคนมองน้ำลายสอกลืนน้ำลายดังเอื้อก เจียงถิงถิงเคี้ยวขนมเสียงแตกกรอบของขนมดังอยู่ในปากไม่ว่างเว้น “นี่เจ้าค่ะท่านพี่” เพราะทนฟังต่อไม่ได้ซ่งเยี่ยนฟางจึงหันไปคีบขนมหน้าตาแปลก ๆ ให้หยุนฮ่าวหราน แล้วหยิบใส่จานกระเบื้องของตนเองบ้าง “อร่อยใช่หรือไม่ท่านพี่ ถิงถิงนางทำอาหารเก่งไปหมด ว่าแต่นี่คืออะไรงั้นหรือ” อวดญาติ

 17 อย่าให้ผู้ใดเห็น   หนึ่งชั่วยามก่อน “เจ้าเอานี่ไปซ่อนไว้ในห้องนอนของเจียงถิงถิง อย่าให้ผู้ใดเห็น” ซ่งเยี่ยนฟางกล่าวกับหลินซาง พลางยื่นปิ่นหยกขาวประดับมุกงดงามมองด้วยสายตาก็รู้ว่าปิ่นนี้มีค่ายิ่งนัก หลินซางยื่นมือไปรับมาด้วยท่าทีแปลกใจปิ่นนี้คือปิ่นหยกที่นายหญิงรองของตนเองรักมาก เพราะเป็นสิ่งของแทนใจยามต้องพบกันหลายปีก่อนและนายหญิงของนางก็เก็บรักษามันไว้เป็นอย่างดี “นายหญิงรองปิ่นนี้นายหญิงรักมากไม่ใช่หรือเจ้าคะ” “เพราะข้ารักมันมากน่ะสิ จึงต้องใช้ปิ่นนี้ท่านพี่จึงจะจำมันได้ เจ้ารีบไปได้แล้ว หากเลยอาหารเช้าไปผู้คนจะมากตาม” กล่าวเสร็จก็โบกมือไล่สาวใช้ให้รีบออกไปเพราะกลัวหยุนฮ่าวหรานจะมาได้ยินเข้า นี่ก็ใกล้ได้เวลากินข้าวแล้วอีกครู่เดียวสามีก็คงจะมาหาดังเช่นทุกวัน แต่ผ่านไปหนึ่งก้านธูปก็ไม่มีแววว่าหยุนฮ่าวหรานจะมาเลย

 19 เลิกโกรธได้แล้ว   “ข้าไม่อนุญาตผู้ใดจะกล้าค้นเรือนฮูหยิน ช่างเหิมเกริมเสียจริง เยี่ยนฟางเจ้าดูแลคนใช้อย่างไรกัน” น้ำเสียงแข็งกร้าวของหยุนฮ่าวหรานทำให้ผู้คนหยุดมองด้วยความตกใจ ไม่คิดว่าจะมีวันที่เขาออกรับแทนเจียงถิงถิง ผู้ที่ตกใจที่สุดเห็นจะเป็นซ่งเยี่ยนฟางนางเข้าใจว่าสามีอาจหลงใหลความงดงามของฮูหยิน แต่ไม่คิดว่าผู้เป็นสามีจะหลงใหลนางถึงขนาดว่ากล่าวนางต่อหน้าผู้อื่นเช่นนี้ “เยี่ยนฟางขออภัยฮูหยินเจ้าค่ะ หลินซางคงไม่ทันได้คิดนางเพียงอยากหาของสำคัญของเยี่ยนฟางให้เจอ ขอฮูหยินอย่าได้เอาผิดนางเลย” ซ่งเยี่ยนฟางเดินมาหยุดตรงหน้าเจียงถิงถิงคำนับนางขออภัยให้แก่สาวใช้ของตนเอง ระหว่างที่พูดก็เงยหน้ามองหยุนฮ่าวหรานเพราะเขาเอาแต่มองเจียงถิงถิงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ “ผู่เย่ว์พาฮูหยินไปแต่งตัวให้เรียบร้อยก่อนเถอะ” อันอี้เฉินที่ทนเห็นญาติผู้พี่แทะเล็มเจี