เกิดใหม่ทั้งทีดันเป็นคุณหนูร้อยโลที่สามีเมิน

เกิดใหม่ทั้งทีดันเป็นคุณหนูร้อยโลที่สามีเมิน

last updateTerakhir Diperbarui : 2025-12-07
Bahasa: Thai
goodnovel16goodnovel
Belum ada penilaian
30Bab
3.3KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

ได้โอกาสเกิดใหม่ทั้งทีดันเป็นสาวอ้วน ที่สามีไม่ได้รักแถมยังรังเกียจเสียอีก ไหนจะอนุภรรยาสันดานหมาจิ้งจอก โถ่ชีวิต!

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทนำ

「申し訳ございません、温井さん。手術に最適な時期は、もう過ぎてしまっておりました……」

子宮がんの診断書を握りしめたまま、温井紬(ぬくい つむぎ)はしばらく動けずにいた。どれくらい経っただろう、彼女はようやく我に返り、長谷川慎(はせがわ しん)の秘書である柏木要(かしわぎ かなめ)に電話をかける。

呼び出し音が長く鳴り続けた。やっと出た相手の声は、いつも通り素っ気ない。「奥様、何か御用でしょうか」

紬は震える指を握りしめた。「慎は?話があるの」

「長谷川代表は今、取り込み中です」要が答えた。

「少しだけでいいから、代わってもらえない……?」

要の返事を待つ間もなく、受話器の向こうから柔らかな女性の声が聞こえてきた。「慎、サプライズって一体どんな物なの?もったいぶらないで教えてよ」

「上を見て」

聞き慣れた低い声。でも、紬に向けられたことは一度もない、あたたかな響きだった。

次の瞬間、要は遠慮なく電話を切った。

そのとき――

ドォンッ!

港の対岸から轟音が響いた。紬は青ざめた顔で空を仰ぐ。

対岸から打ち上がる、華やかな花火。紺碧の夜空を彩る光の饗宴は、まるでおとぎ話のように美しかった。

病院の入口には、人だかりができていた。

「ねえ、知ってる?あれ、ランセー・ホールディングスの長谷川代表が彼女の誕生日に上げた花火なんだって。一晩で40億円以上らしいわよ!」

「お相手、園部寧音(そのべ ねね)さんでしょ!世界トップの工科大の博士で、国内の一流企業が引く手あまたのエリート。頭も良くて美人で、家柄も申し分ないし、彼氏まであんなイケメンの大金持ちなんて!」

「そりゃあの長谷川代表も夢中になるわよ。あんな完璧な彼女、自慢したくなるに決まってるじゃない!」

紬は派手に輝く花火を見上げたまま、じっと立ち尽くしていた。やがて、握りしめていた診断書がするりと指から滑り落ち、薄い紙切れが足元に舞い降りる。

彼女は踵を返し、静かに立ち去った。

その日の明け方のこと。

慎が帰宅すると、灯りもつけずに紬が暗闇のリビングに座っていた。

彼はスイッチに手を伸ばして明かりをつけ、眉をひそめる。「まだ起きてたのか」

紬は顔を上げ、目の前の人を見つめる。上腕にかける上着、深い黒の瞳。変わらず冷ややかな眼差しで、こちらを見下ろしている。

ずっと、彼はこういう人なのだと思っていた。生まれつき、誰にでも冷たいのだと。でも違った。自分の隣で氷のように冷たい彼は、別の誰かにとっては、心を焦がすほどあたたかいのだ。

「眠れなくて」紬はかすれた声で答える。「今日、病院に行ってきたの」

慎は無造作に上着をソファに投げ出すと、無関心な口調で訊く。「で、何て言われた?」

紬は最近ずっと下腹部の痛みを訴えていた。慎は一緒に病院へ行くと約束してくれたのに、その度に延期になった。

――会社で超大型契約が入っただの、プロジェクトでトラブルが起きただの。

慎は確かに昨日、紬に約束していた。病院に付き添うと。

でも寧音はこっそり自分の誕生日を祝うつもりだと聞いて、会社から慌てて寧音のところに駆けつけた。

寧音のために花火を打ち上げるのに夢中で、紬に関しては、確かに手が回らなかった。

「何でもない。もう少し様子を見ましょうって」紬は目を伏せる。「それより……今日は、どうして帰ってきたの?」

慎は一瞬動きを止めた。それから、ゆっくりと近づいてくる。

紬を抱き寄せ、首筋に何度も熱い吐息を落とす。耳元で、かすれた声が響いた。

「今日からお前の排卵日だろ」

「長谷川家の跡継ぎを産むために、毎月この時期は必ず関係を持つって約束したのはお前の方だ。まさか、もう忘れたのか?」

彼の身体から漂う女性用の香水の香り。それはまるで銃弾のように、紬が必死で保っていたわずかなプライドを撃ち抜いた。

慎の言う通りだった。結婚して三年、彼はずっとこうだった。祖母である長谷川老夫人に「長谷川家の跡を継ぐ子を」と言われたときだけ、義務のように帰ってきて、紬を抱く。

紬の意識がぼんやりと遠のく。子供……もう無理かもしれないのに。

もともと紬は、穏やかで従順な性格だった。言われるがまま、流されるまま。それが当たり前になっていた。でも今日は――もう、我慢したくなかった。

「慎、私と寝て……彼女に嫉妬されたりしないの?」

暗闇の中、紬の瞳が鋭く光る。大人しかった小動物が、初めて牙を剥くように。

慎は彼女を見つめた。いつもと違う真剣な表情に気づいたのか、彼の目に冷たい光が宿る。

やがて、慎が笑った。けれど、その笑みに温もりはない。

「まさか。俺たちの結婚は秘密だ。というか、表に出せないのはお前の方だろう」

「最初から脇役だと分かっていたはずだ」

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
30 Bab
บทนำ
บทนำในสถานที่เริงรมย์กลางเมืองปรากฏร่างระหงส์ของหญิงสาวในเสื้อกล้ามครอปสีดำสนิทโชว์เอวเล็กคอด บวกกับกางเกงยีนส์เข้ารูปและที่ทำให้เธอดูโดดเด่นเป็นพิเศษเห็นจะเป็นใบหน้าสะสวย ซึ่งถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอาง สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความสนุกสนานเนื่องจากวันนี้เป็นวันเกิดของเพื่อนสนิทเธอจึงได้ออกจากบ้านหรือที่เธอเรียกมันว่าถ้ำ เธอมักจะหมกตัวอยู่ในโลกส่วนตัวทำคลิปเทรนลูกค้าเรื่องการควบคุมอาหารเพื่อลดน้ำหนัก พอได้ออกมาเพื่อนสาวของเธอเลยจัดหนักจัดใหญ่ให้เธอได้เมาจนแทบจะพากันเลื้อยกลับโชคยังดีที่ตอนนี้มีบริการคนขับรถแทนเธอจึงจำต้องใช้บริการเพราะไม่สามารถขับรถกลับไปในสภาพนี้ได้จริง ๆ“ฉันกลับก่อนนะ มีความสุขมาก ๆ นะแก” ภาพวาดคือชื่อของหญิงสาวที่ยืนเซซ้ายเซขวาอยู่หน้าทางออกจากคลับ ซึ่งเธอกำลังร่ำลาเจ้าของวันเกิดด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแก้มที่เคยมีสีชมพูอ่อนเพราะบลัชออน ตอนนี้บลัชออนได้จางไปหมด แต่ที่เห็นว่าแก้มนวลยังมีสีชมพูอยู่คงเพราะแอลกอฮอล์สูบฉีดอยู่ในร่างกายของเธอละมั้งมันถึงแดงมากกว่าบลัชออนซะอีก“โอเค แล้วเจอกันใหม่นะภาพวาดเพื่อนรัก” เจ้าของวันเกิดบอกเสียงอ้อแอ้เพราะอาการลิ้นเปลี้ยจากการดื่มแอลก
Baca selengkapnya
ทางเดียวที่เลือกได้
1ทางเดียวที่เลือกได้"ท่านยมทำไมพูดอะไรใจร้ายแบบนั้นล่ะคะ" หลังจากที่ยมฑูตพูดจบเจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลคาราเมลก็พูดต่อแทบจะทันที ใบหน้าสวยหงิกงอเพราะทางเลือกที่ไม่ได้ดีนักทั้งสองทาง ก่อนจะถอนหายใจออกมาพรืดใหญ่ด้วยความปลงตก"เลือกได้แล้วสินะ""ใช่ค่ะ""เช่นนั้นก็บอกทางเลือกของเจ้ามา ข้าจะได้รีบทำภารกิจให้เสร็จแล้วรีบไปต่อ" ยมฑูตยกมือสองข้างขึ้นมากอดอก รอฟังคำตอบของร่างโปร่งแสงตรงหน้า เพราะหลังจากจัดการเรื่องของเธอสำเร็จหัวหน้ายมฑูตก็จะได้กลับไปจิบชานมในยมโลก โดยไม่ต้องมาวุ่นวายกับเหล่ามนุษย์อีก"เลือกเป็นตัวเองในอดีต""ข้าคิดว่าเจ้าควรเป็นสุนัขมากกว่า ไม่ต้องคิดไม่ต้องทำอะไรวัน ๆ ได้แต่กินกับนอน" บุรุษในร่างโปร่งแสงพูดขึ้นพร้อม ๆ กับใช้มือขวามาวางเหนือศีรษะของวิญญาณหญิงสาวตรงหน้า คล้ายกับกำลังร่ายเวทย์มนตร์"เดี๋ยวค่ะ""มีอะไรอีก ข้าต้องรีบไปแล้วมัวชักช้าลีลาอยู่ได้เดี๋ยวสาปให้เป็นหมาซะนี่" ยมฑูตที่รอนานพูดขึ้นด้วยเสียงเข้มจนวิญญาณหญิงสาวแทบกรูหนี ก่อนเธอจะอ้าปากพูดด้วยความเกร็งเล็กน้อย"ใจเย็น ๆ นะคะ ฉันแค่อยากขออะไรสักสองสามข้อได้ไหมคะ""ว่ามา""ขอความทรงจำทุกเรื่องของฉันเอาไว้""ต่อไ
Baca selengkapnya
ตาต่อตา ฟันต่อฟัน
2ตาต่อตา ฟันต่อฟัน"คุณหนูเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ" สาวใช้ถามผู้เป็นนายด้วยความห่วงใย แม้จะยังงุนงงสงสัยเกี่ยวกับการที่นางสิ้นลมแล้วฟื้นขึ้นมา ถามเสร็จก็จัดแจงหาอาภรณ์มาให้ผู้เป็นนายได้ผลัดเปลี่ยน เจียงถิงถิงนั่งกระพริบตาถี่ ๆ ราวกับกำลังนึกบางสิ่งบางอย่างอยู่ ผู่เย่ว์ใช้มือแตะลงบนต้นขาที่อวบอ้วน นางจึงเริ่มได้สติหันมามองผู่เย่ว์ที่มีท่าท่างกล้า ๆ กลัว ๆ ราวกับไม่กล้าจะมองนาง"ข้าไม่เป็นไร เจ้าไม่ต้องห่วงไป" เจียงถิงถิงหันไปบอกสาวใช้ของตนเองด้วยน้ำเสียงนุ่มละมุน ไม่ได้ต่างไปจากก่อนนางจะจมน้ำที่บ่อบัวกลางสวนใหญ่แม้แต่น้อย ผู่เย่ว์ถอนหายใจด้วยความโล่งอกก่อนจะลุกขึ้นเพื่อช่วยคุณหนูของนางเปลี่ยนอาภรณ์ที่เปียกชื้น"โอ๊ย นี่มันอะไรกัน ทำไมฉันถึงได้อ้วนขนาดนี้ล่ะเนี่ย" หลังจากถอดอาภรณ์ที่เปียกชื้นออกเผยให้เห็นร่างกายที่ไร้อาภรณ์ปกคลุม เจียงถิงถิงกรีดร้องออกมาอย่างไม่ทันได้คิดสิ่งใด เพียงเพราะนางเห็นร่างกายของตนเองในชาตินี้ ภาพวาดสตรีจากโลกแห่งอนาคตที่ใช้ชีวิตด้วยการเป็นนักโภชนาการอาหารเพื่อช่วยลดและควบคุมน้ำหนักของผู้อื่น นางจึงมีทรวดทรงที่เพรียวบางอยู่เสมอ การเห็นตนเองอวบอ้วนเช่นนี้ทำนางใจหาย
Baca selengkapnya
งามจากจิตใจ
3งามจากจิตใจ“ข้าไม่งามใช่หรือไม่ผู่เย่ว์” ฮูหยินเอ่ยถามสาวใช้ข้างกายที่เดินตามอยู่ทางด้านหลังด้วยน้ำเสียงเรียบ นางยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาแล้วใช้สายตาไล่มองตั้งแต่ฝ่ามือพลิกมองหลังมือ ข้อมือ ตลอดจนแขนทั้งสองข้างที่อวบอ้วน พลางถอนหายใจเฮือกใหญ่“คุณหนูของข้างามจากจิตใจเจ้าค่ะ” ผู้เป็นบ่าวตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลพลางยกยิ้มให้คุณหนูของตนจากทางด้านหลัง เจียงถิงถิงหยุดเดินแล้วขมวดคิ้วก่อนจะหันกลับไปมองสาวรับใช้ของตน“แปลว่าภายนอกไม่งามสินะ”“ไม่ใช่เจ้าค่ะคุณหนู”“เอาเถอะ ข้าก็พอจะรู้ตัวดีอยู่แล้ว เฮ้อ” สองเท้าออกเดินไปข้างหน้าหลังจากพูดจบ พอเห็นคุณหนูของตนดูมีท่าทีไม่สบายใจก็รีบเดินตามไปติด ๆ“คุณหนูมีสิ่งใดไม่สบายใจหรือเจ้าคะ” ผู่เย่ว์ถามเจ้านายของตนขณะที่กำลังเปิดประตูห้องให้เจียงถิงถิงเข้าไปด้านใน เจียงถิงถิงพาร่างที่อวบอ้วนของตนเดินเข้าไปด้านใน ผู่เย่ว์ปิดประตูแล้วเดินตามเข้าไปยืนอยู่ข้าง ๆ ตั่งไม้“หนักใจน่ะสิ ข้าต้องลดน้ำหนักเกือบสองร้อยจิน เมื่อใดจะผอมเล่าไหนจะข้าวปลาอาหาร งานหนักโดยแท้” เจียงถิงถิงกล่าวกับสาวใช้ของตนพร้อม ๆ กับใช้มือข้างที่ถนัดกุมขมับของตนเอาไว้ราวกับกำลังคิดหนักเสีย
Baca selengkapnya
เจ้าไม่ใช่นาง
4เจ้าไม่ใช่นาง"ผู่เย่ว์จัดโต๊ะแล้วตักข้าวสวยให้ข้าที ตักเผื่อคุณชายอันสักชาม" เจียงถิงถิงถอนหายใจเฮือกใหญ่อย่างเหนื่อยหน่ายจะปะทะวาจาต่อ จึงปลงใจหันไปสั่งผู่เย่ว์ให้เตรียมจัดโต๊ะอาหารที่โถงกลางของเรือนตนเอง"เจ้าค่ะคุณหนู" ผู่เย่ว์ค้อมหัวรับคำแล้วยกไก่ผัดต้นหอมชามใหญ่และจานไข่เจียวเพื่อจะออกไปจัดโต๊ะอาหาร"อ๋อ ข้าวสวยของข้าไม่ต้องตักมากเพียงสองอุ๋งมือก็พอ" เสียงหวานกล่าวจบก็หยิบแตงกวาที่ปอกแล้วขึ้นมาหั่นใส่ชามจนหมดทั้งสองลูก เพียงไม่นานผู่เย่ว์ก็กลับมาตักข้าวสวยให้ผู้เป็นนายและแขก"ไปสิ รีบกินรีบกลับได้แล้ว""เหตุใดจึงรีบไล่ข้าเช่นนี้ คราก่อนเจ้ายังขอให้ข้าพาไปเที่ยวตลาดอยู่เลย""นั่นมันเมื่อก่อน รีบไปกันเถอะ" คุณหนูเจียงเอ็ดบุรุษตรงหน้าก่อนจะลากข้อมือของเขาให้ตามไปที่โต๊ะที่ผู่เย่ว์จัดไว้ คนเดินตามยกยิ้มมุมปากอย่างขบขันกับกิริยาสตรีที่เดินอยู่เบื้องหน้า"ตั้งแต่คราที่เจ้าจมบ่อบัวหัวคงกระแทกอย่างหนักกระมัง นิสัยและกิริยาจึงเปลี่ยนไปมากมายเช่นนี้""ไม่ต้องพูดมาก รีบกินรีบกลับไปเสีย" น้ำเสียงขุ่นมัวเอ่ยออกมาจากริมฝีปากสีชมพูที่แห้งแตกด้วยความไม่พอใจบุรุษตรงหน้าเพราะมาวุ่นวายกับตนเอง น
Baca selengkapnya
ใจคนยากแท้…หยั่งถึง
5ใจคนยากแท้…หยั่งถึง"ไปทำอาหารกันเถอะผู่เย่ว์ อีกเดี๋ยวก็ได้เวลาไอเอฟแล้ว" กล่าวจบนางก็พาร่างอวบเดินไปทางครัวในเรือนตน สาวใช้ทำหน้างุนงงกับคำพูดเมื่อครู่ของผู้เป็นนายจึงได้แต่ทบทวนคำของนางแล้วเดินตามไป"คุณหนูว่าอย่างไรนะเจ้าคะ" ผู่เย่ว์ถามนายของตนหลังเท้าซ้ายแตะบนพื้นห้องครัว เจียงถิงถิงหันกลับมามองผู่เย่ว์ด้วยสายตาเช่นเดียวกับที่ผู่เย่ว์มองนาง"อะไรเหรอ""ไอเอฟอะไรหรือเจ้าคะ" คนพูดยิ้มกว้างด้วยความลืมตัวเพราะดันหลุดกล่าวคำพูดของยุคตนเอง นางหัวเราะในลำคอพร้อมก้าวมาหยุดยืนตรงหน้าคนถามมองสาวใช้ของตนอย่างเอ็นดู"ไอเอฟคือการกินและหยุดกินเป็นเวลาเพื่อให้ร่างกายย่อยอาหารที่กินเข้าไปให้หมดอย่างไรล่ะ ทีนี้รู้แล้วก็ไปเอาเนื้อหมู แครอท พริกอ่อนมาให้ข้าที" สาวใช้พยักหน้ารับคำแล้วหมุนตัวเดินออกไปจากห้องครัว เจียงถิงถิงเดินเข้าไปเพื่อเตรียมข้าวของที่ใช้ทำอาหารพร้อมกับบ่นพึมพำอยู่ลำพัง"ถ้าอยู่โลกนู้นฉันคงทำอาหารได้เยอะกว่านี้แน่ ๆ เฮ้อ…อีกกี่เดือนร่างยายคุณหนูนี่ถึงจะผอมได้ล่ะเนี่ย" ระหว่างที่เตรียมข้าวของก็เติมไฟรอทำอาหารไปด้วย เธอจะทำอย่างไรกับอนุภรรยานางนั้นดีเท่าที่ดูจากความทรงจำของเจียงถิง
Baca selengkapnya
เจ้าคนแรกที่กล่าวว่าข้าไม่เหมาะกับรอยยิ้ม
 6 เจ้าคนแรกที่กล่าวว่าข้าไม่เหมาะกับรอยยิ้ม   หลังจากกินข้าวเช้ากันสองคนในเรือนเสร็จเจียงถิงถิงก็พาสาวใช้ออกไปเดินเล่นรอบ ๆ เรือน เท่าที่นางจำได้ในความทรงจำเก่า ๆ ภายในเรือนด้านข้างมีแต่พื้นที่ว่างโล่ง ไม่มีความงดงามเลยสักนิด แม้จะเป็นภรรยาเอกแต่เจียงถิงถิงคนเก่ากลับไม่มีปากมีเสียงใดในเรือนเลย ทั้ง ๆ ที่หากต้องการจะทำนางย่อมทำได้ ตระกูลเจียงเป็นหนึ่งในตระกูลพ่อค้าที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในเมือง เพราะตระกูลหยุนต้องการดึงตระกูลเจียงเข้าพวกจึงจำใจต้องให้บุตรชายคนโตแต่งงานกับลูกภรรยารองตระกูลเจียง ซึ่งคนผู้นั้นก็คือนาง ตั้งแต่วันแต่งงานมาผู้เป็นสามีไม่เคยแตะต้องนางแม้เพียงปลายเส้นผม ซ้ำร้ายยังส่งให้นางมาอยู่เรือนเล็กกับสาวใช้ตามลำพัง การงานใดในเรือนล้วนเป็นซ่งเยี่ยนฟางดูแลทั้งสิ้น ถึงจะถูกกดขี่ข่มเหงแต่เจียงถิงถิงก็ยังคงจำทนต่อไปเพราะไม่ต้องการจะมีปัญหากับใครให้เป็นเรื่อง
Baca selengkapnya
นังจิ้งจอกจอมเสแสร้ง
 7 นังจิ้งจอกจอมเสแสร้ง   ย่านตรอกการค้าที่ผู้คนพลุกพล่านเนื่องด้วยตรอกนี้มีห้างการค้าสำคัญ ๆ อยู่ตั้งแต่หน้าตรอกยันท้ายตรอก ไหนจะหอนางโลมชื่อดังกลางตรอก เจียงถิงถิงคนเก่าแทบไม่มีโอกาสได้ออกเที่ยวข้างนอกจึงไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับสถานที่แถบนี้มากนัก สองเท้าพาตนเองเดินไปตรงนั้นตรงนี้ด้วยใบหน้าที่ประดับไปด้วยรอยยิ้มที่ไม่มีทางเห็นตอนอยู่ในคฤหาสน์สกุลหยุน "ใยเจ้าจึงทำราวไม่เห็นเคย" อันอี้เฉินถามสตรีอวบอ้วนที่หันไปทางนั้นทีทางนี้ที น้ำเสียงฉงนทำให้ผู้ถูกถามรีบหันกลับมามองแล้วหยุดกระทำกิริยาลุกลี้ลุกลน "ท่านเองก็น่าจะพอเดาได้ เหตุใดยังต้องถามข้าเล่า ท่านว่าประหนึ่งข้าสามารถออกจากบ้านได้บ่อย ๆ เช่นนั้นแหละ" เสียงหวานใสที่ไม่เข้ากับรูปร่างนางหันกลับมาตอบ ใบหน้างอง้ำราวกับเบื่อหน่ายคำถามประเภทนี้เหลือคณา แต่คนเห็นกลับชอบใจท่าทางเช่นนี้เสียอย่างนั้น อันอี้เฉ
Baca selengkapnya
ข้าต้องการอิสระ
 8 ข้าต้องการอิสระ   “คนสกุลเจียง เจ้าชักจะเหิมเกริมมากขึ้นทุกวัน ครั้งก่อนที่เจ้าตีเยี่ยนฟางข้าไม่ได้เอาโทษก็ถือว่าใจดีกับเจ้ามากพอแล้ว นี่เจ้ายังกล้าหาเรื่องดูถูกนางในตลาดอีกงั้นหรือ” เจียงถิงถิงเงยหน้าจากแปลงผักที่เพิ่งถูกขุดทำแปลงเมื่อเช้า หันมองหน้าสามีตนเองก่อนจะลุกยืนจ้องบุรุษตรงหน้าอย่างเด็ดเดี่ยว ไม่ได้เกรงกลัวท่าทางของคนตรงหน้าแม้แต่น้อย ‘ไอ้โง่นี่คงถูกนังจิ้งจอกนั่นเป่าหูมาละสิ’ นางคิดในใจพลางส่ายหน้าให้กับความด้อยพัฒนาของผู้เป็นสามี “แล้วอย่างไร หากพูดจบแล้วก็ไปเถิด ข้ามีธุระไม่มีเวลามาเสวนากับท่านหรอก” น้ำเสียงบอกด้วยความเหนื่อยหน่ายพร้อมกับออกหน้าไล่หยุนฮ่าวหรานด้วยความรำคาญ ใบหน้าหล่อร้ายกาจมองนางราวกับจะกินเลือดกินเนื้อเขาอุตส่าห์มาถึงที่นี่แต่นางกลับไม่กลัวเกรงเลย “ธุระของเจ้าคือทำงานบ่าวไพร่พวกนี้งั้นหรือ” “อย่างที่ท่านเห็น ข้าคิดว่างานพวกนี้ดูมีประโย
Baca selengkapnya
เจ้าอยากให้ข้าทำสิ่งใด
 9 เจ้าอยากให้ข้าทำสิ่งใด   “ยามเซินแล้วท่านมาทำสิ่งใดที่เรือนข้าอีกเล่าคุณชายอี้เฉิน” เมื่อผู้เป็นสามีกลับไปเจียงถิงถิงจึงกลับมาสนใจผู้เป็นสหายที่คราแรกตั้งใจจะไม่ยุ่งเกี่ยวด้วย แต่นางรู้สึกยอมแพ้ให้ความพยายามของเขาจึงปล่อยให้เป็นไปตามที่เขาอยากทำ อย่างไรเสียเขาก็เป็นสหายเก่าแก่เพียงคนเดียวดีเสียอีกจะได้มีเพื่อนคุย "มารอกินข้าวฝีมือเจ้าอย่างไรล่ะ ข้ารู้จากผู่เย่ว์ว่าเจ้ามักจะทำอาหารยามนี้" "อยากจะกินฝีมือข้ามันไม่ง่ายหรอกคุณชาย ท่านเองก็ต้องมาช่วยข้าจึงจะได้กิน" เจียงถิงถิงกล่าวด้วยน้ำเสียงชวนให้บุรุษตรงหน้างุนงง เขายกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งด้วยความสงสัยก่อนจะตัดสินใจเอ่ยถามนางไปเลยเสียยังดีกว่า "แล้วเจ้าอยากให้ข้าทำสิ่งใดเช่นนั้นหรือ" "มาสิ ตามข้ามา" นางพาตนเองเดินไปทางครัวในเรือน โดยมีอันอี้เฉินเดินตามไปไม่ห่าง เมื่อเดินถึงครัวที่
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status