All Chapters of อันอันฉันรักเธอ: Chapter 21 - Chapter 30

ท่ามกลางความคึกคักของงานเปิดร้านประตูร้านก็เปิดออกพร้อมชายหนุ่มในเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อน กางเกงสแลคสีดำทรงผมที่ปรกหน้าลงมานิด ๆ ทำให้เขาดูสุภาพ อบอุ่น และ…น่ามองเป็นพิเศษในมือของเขา มีช่อดอกไม้ช่อใหญ่สีสดและดวงตาอ่อนโยนที่มองตรงมายังอันอันเพียงคนเดียว“แสดงความยินดีด้วยครับ…น้องอัน”ภูผาพูดพร้อมยื่นช่อดอกไม้ให้เธอ เสียงนุ่มจนหัวใจเธอไหววูบ“ขอบคุณค่ะ พี่ซัน”อันอันรับดอกไม้ไว้ด้วยรอยยิ้มกว้างจนแก้มขึ้นสียังไม่ทันที่เธอจะได้พูดอะไรต่อนักข่าวสาวคนหนึ่งก็รีบเดินเข้ามาด้วยใบหน้าแช่มชื่น“ขอถ่ายรูปคู่หน่อยนะคะ!”ทั้งคู่จึงยืนเคียงข้างกันยิ้มพร้อมกันในมุมที่เหมือนถูกจัดวางมาแล้วอย่างลงตัวและทันทีที่กล้องหนึ่งเริ่มแชะ กล้องอื่น ๆ ก็กรูกันเข้ามาอีกสองสามคน“พี่ซันคะ ขอสัมภาษณ์สั้น ๆ ได้ไหมคะ?”ภูผาส่งยิ้มสุภาพ“วันนี้เป็นวันสำคัญของน้องอัน ผมขอให้สัมภาษณ์วันพรุ่งนี้แทนนะครับ ผมจะมีงานที่ห้าง F พอดี”“งั้นขอถ่ายรูปคู่เพิ่มอีกนิดนะคะ!”นักข่าวพูดพลางยกกล้องขึ้นอย่างทะมัดทะแมงอันอันกับภูผาจึงต้องโพสถ่ายรูปคู่กันต่อท่ามกลางเสียงชัตเตอร์ดังระรัวจากทุกทิศทางและในขณะเดียวกันเจ๊หวานก็ยกมือถือ

เจ๊หวานเดินฮัมเพลงเบา ๆ พลางหิ้วถุงอาหารชุดใหญ่มาถึงออฟฟิศของโชค ใบหน้าเปื้อนยิ้มสดใสเหมือนเพิ่งไปกดปุ่มสุ่มโชคดีมา“เอ้า มาแล้วจ้า ของอร่อยจากร้านน้องอัน!”โชคที่ได้ยินเสียงเจ๊หวานก็แทบจะกระโดดลุกจากโต๊ะ รีบวิ่งมารับถุงอาหารร้อน ๆ อย่างกับกลัวว่ามันจะหนีไป“โห ขอบคุณมากครับเจ๊ กำลังคิดถึงเกี๊ยวของร้านน้องอันพอดีเลยครับ”เจ๊หวานยิ้มภูมิใจ ก่อนจะเอื้อมมือไปแตะไหล่โชคเบา ๆ“รางวัลจากเจ๊จ้ะ ทำดีมากสำหรับประกาศวันนี้”โชคหัวเราะเล็กน้อยแบบเขิน ๆ“ก็เจ๊แนะนำดีนี่ครับ ผมเลยจัดให้เป๊ะทันเวลา”ยังไม่ทันคุยจบ เสียงนุ่ม ๆ คุ้นหูของใครบางคนก็ดังขึ้นด้านหลัง“สวัสดีครับ เจ๊หวาน”ภูผาเดินออกมาจากห้องพักด้วยชุดลำลองเรียบง่าย แต่ความหล่อกระแทกตาเจ๊อย่างจัง เขายกมือไหว้เจ๊หวานอย่างสุภาพตามความเคยชินเจ๊หวานถึงกับตาวาว“ซัน! มาทานด้วยเลยจ้ะ ของกำลังร้อน ๆ เลย”ก่อนที่ภูผาจะตอบอะไร เจ๊หวานก็ยื่นโทรศัพท์ในมือไปตรงหน้าเขา“มา ๆ ขอเจ๊ถ่ายรูปเซลฟี่หน่อย จะเอาไปอวดน้องอัน!”ภูผาหัวเราะเบา ๆ แต่ก็ยอมยืนชิดให้เจ๊หวานถ่ายด้วยอย่างเต็มใจกล้องลั่นแชะ ๆ เจ๊หวานยิ้มกว้างราวกับได้ถ่ายคู่ดาราในดวงใจ ซึ่งก็ไม่ต่างจา

ขณะที่ทั้งสองเดินเข้ามาถึงหน้าร้าน อารยะยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ด้วยสีหน้าเคร่งขรึมสายตาเขาเหลือบมองนาฬิกาตั้งโต๊ะก่อนจะเงยขึ้นมามองทั้งคู่“ไปนานเกินไปนะ” อารยะเอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงความจริงจังภูผารีบตอบทันทีอย่างสุภาพ“ขอโทษด้วยครับ รถติดนิดหน่อย ครั้งหน้าผมจะพาน้องอันกลับมาเร็วกว่านี้ครับ”อารยะเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย“ยังจะมีครั้งหน้าอีกหรือครับ”น้ำเสียงเริ่มดังขึ้นนิดหนึ่งอย่างคนเป็นพี่ชายที่ไม่ยอมง่าย ๆอันอันเผลอกลืนน้ำลายเบา ๆแต่ภูผากลับยิ้มออกมาอย่างใจดี ไม่หลบสายตา“มีแน่นอนครับ ผมมีเรื่องอยากคุยกับน้องอันเรื่อย ๆ”เขาหยุดนิดหนึ่งก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงจริงใจ“ครั้งหน้า…พี่ยะไปกับพวกเราด้วยก็ได้นะครับ”คำตอบนั้นทำให้อารยะชะงักไปเล็กน้อยไม่ใช่เพราะโกรธน้อยลง แต่เพราะอีกฝ่ายไม่ได้มีท่าทีหลบเลี่ยงหรือปิดบังแม้แต่น้อยภูผายืนอยู่ตรงนั้นอย่างเปิดเผยแค่มีอันอันอยู่ข้าง ๆ ไม่ว่าจะมีใครใน

ภูผาและอันอันปล่อยให้เจ๊หวานกับพี่โชคนั่งปรึกษาเรื่องงานกันไป ทั้งสองหันมาพูดคุยกันเรื่องสัพเพเหระอย่างไม่รู้เบื่อ โดยมีป๊าและแม่เข้ามาร่วมวงสนทนาด้วย บรรยากาศเต็มไปด้วยความเป็นกันเอง“อาซัน ละครเรื่องนี้จะมีเพลงประกอบละครไหม” ป๊าถามขึ้นพร้อมรอยยิ้ม เขาดีใจที่ผลงานของลูกสาวประสบความสำเร็จ และตัวเขาเองก็เป็นแฟนละครตัวยงของทั้งลูกสาวและชายหนุ่ม“มีแน่นอนครับ” ภูผาตอบสุภาพ“ทางผู้จัดฯ คุยกับพี่โชคไว้แล้วครับ ตอนนี้ผมกำลังแต่งทำนองอยู่ ใกล้จะเสร็จแล้วครับ”“ดีเลย แม่อยากฟังเพลงใหม่ของซัน” แม่เสริมทันที“ขอแบบทำนองซึ้ง ๆ นะ ละครเรื่องนี้คนเขียนบทเขียนดีมาก แม่ดูแล้วร้องไห้เลย ฉากที่อันอันเศร้าน่ะ”“แม่อะ…” อันอันทำหน้าเขิน“อันบอกแล้วว่าอย่าเพิ่งดู รอให้ละครจบก่อนก็ได้”“จะได้ยังไงล่ะลูก” แม่หัวเราะเบา ๆ“ลูกสาวแม่มีละครทั้งที ป๊ากับแม่ต้องดู ต้องช่วยเชียร์สิ”ป๊าพยักหน้าเห็นด้วยก่อนจะเล่าต่ออย่างอารมณ์ดี“เวลาลูกค้ามาที่ร้านนะ เอ่ยปากชมอันอันกันทั้งนั้นเลย แล้วก็ชมอาซันใหญ่เลยว่าหล่อมาก หล่อทุกฉาก บางคนถึงกับบอกว่าหล่อฟุ่มเฟือย ป๊าฟังแล้วหลุดหัวเราะเลยเมื่อวาน”“ใช่ ๆ” แม่เสริมต่อ“อาอึ้ม

ไฟภายในฮอลล์ค่อย ๆ หรี่ลงเสียงพูดคุยรอบตัวแผ่วเบาลงโดยไม่ต้องมีสัญญาณใด ๆทุกสายตาพร้อมใจกันหันไปยังเวทีด้านหน้าอันอันสูดลมหายใจลึกโดยไม่รู้ตัวมือที่วางอยู่บนตักกำแน่นขึ้นเล็กน้อยภูผาเหลือบมองเธอ ก่อนจะขยับตัวเข้าใกล้อีกนิด“ตื่นเต้นไหม” เขากระซิบเสียงเบาอันอันพยักหน้า ยิ้มบาง ๆ“นิดหน่อยค่ะ…แต่ดีใจมากกว่า”เสียงดนตรีอินโทรดังขึ้นพิธีกรก้าวขึ้นสู่เวทีท่ามกลางเสียงปรบมือบรรยากาศในฮอลล์เงียบลงอีกครั้งเหลือเพียงแสงไฟนุ่มนวลที่สาดไปยังเวที“ขอต้อนรับทุกท่านเข้าสู่งานประกาศรางวัลประจำปี…”เสียงพิธีกรดังชัดเจนทีมงานละคร เธอเพียงผู้เดียว นั่งเรียงกันอย่างเป็นระเบียบทุกคนจับจ้องเวทีด้วยสีหน้าเรียบสงบแม้หัวใจจะเต้นไม่เป็นจังหวะนัก“ไม่ว่าผลจะออกมาเป็นยังไง”ทีมงานคนหนึ่งกระซิบเบา ๆ พร้อมรอยยิ้ม“แค่มาถึงจุดนี้ได้ก็ถือว่าประสบความสำเร็จแล้วล่ะ”“อืม” อีกคนพยักหน้า“แค่นั่งอยู่ตรงนี้ ก็เหมือนได้รางวัลไปครึ่งหนึ่งแล้ว”อันอันเหลือบมองรายชื่อผู้เข้าชิงบนจอ LED ขนาดใหญ่หัวใจเต้นแรงขึ้นเล็กน้อยชื่อ เธอเพียงผู้เดียว ปรากฏอยู่ในการเข้าชิงรางวัลหลายสาขาราวกับย้ำเตือนทุกหยาดเหงื่อและแรงใจท