All Chapters of อันอันฉันรักเธอ: Chapter 11 - Chapter 20

ทุกครั้งที่อันอันกลับจากกองถ่าย ก็มักจะมีเสียงบ่นจากป๊าหรือแม่ตามมาเป็นประจำ เพราะบนตัวเธอมักมีรอยถลอกนิด ๆ หน่อย ๆ ให้เห็นตลอดตรงแขนบ้าง ตรงเข่าบ้าง จนบางวันป๊าถึงกับทำสีหน้าตกใจเหมือนคนจะเป็นลมเมื่อเห็นแผลต่าง ๆ ของลูกสาวสุดที่รักแม้อันอันจะพยายามป้องกันตัวเองอย่างเต็มที่ และทางกองถ่ายก็จัดอุปกรณ์ป้องกันให้ในฉากบู๊อยู่เสมอ แต่เหตุสุดวิสัยก็ยังเกิดขึ้นได้เพราะบทในเรื่องนี้ เธอต้องรับบทเป็นตำรวจหญิงที่ต้องเข้าฉากต่อสู้ จับผู้ร้าย ไล่ล่าแบบจัดเต็มแต่ถึงจะเจ็บตัวบ้าง…อันอันกลับรู้สึกภูมิใจมากกว่าเจ็บเพราะนี่คือบทที่ทำให้เธอได้แสดงศักยภาพอย่างเต็มที่ ทั้งการถ่ายทอดอารมณ์หลากหลาย...เศร้า เสียใจ ดีใจ ตกใจ หรือแปลกประหลาดใจ...ไปจนถึงการได้ใช้ทักษะการต่อสู้ที่เธอฝึกมาอย่างจริงจังจริง ๆ แล้ว ป๊ากับแม่เคยให้อันอันเรียนเทควันโดตั้งแต่เด็กเพื่อใช้ป้องกันตัวเองรวมกับความที่เธอเป็นคนชอบออกกำลังกายเป็นทุนเดิม จึงทำให้อันอันมีความคล่องตัวสูง เคลื่อนไหวฉากบู๊ต่าง ๆ ได้อย่างเป็นธรรมชาติจนทีมงานยังชมแม้ขากลับบ้านจะมีเสียงบ่นรออยู่แทบทุกวัน…แต่อันอันก็อดรู้สึกไม่ได้ว่า มันคุ้มค่าจริง ๆ ที่ได้ทำ

ภูผาหยิบขวดน้ำส่งให้พี่โชคที่นั่งลงบนโซฟาตัวข้าง ๆ ก่อนที่ผู้จัดการมากประสบการณ์จะเอ่ยขึ้นราวกับนึกบางอย่างได้“ซัน พอดีเมื่อวานพี่ไปเจอคุณสันต์ ผู้กำกับรายการเพลงใหม่ของช่อง A ที่เพิ่งซื้อลิขสิทธิ์มาจากเกาหลี เขาถามพี่ว่ามีใครพอแนะนำเข้าร่วมแข่งขันได้บ้าง”ภูผาเลิกคิ้วสนใจ “แล้วรายการเป็นแบบไหนเหรอครับ?”“เป็นรายการแข่งขันร้องเพลงแบบซีซั่น ผู้เข้าแข่งขันต้องแต่งตัวและสวมหน้ากากปิดบังใบหน้า ไม่ให้กรรมการหรือผู้ชมรู้ว่าเป็นใคร จากนั้นก็แข่งร้องเพลงเก็บคะแนน คัดออกทีละรอบจนถึงรอบชิง ใครเหลือเป็นคนสุดท้ายก็ได้แชมป์ประจำซีซั่นไป”ภูผาพยักหน้าช้า ๆ “น่าสนใจดีนะครับ”“พี่ก็คิดแบบนั้น” พี่โชคหัวเราะเบา ๆ ก่อนพูดต่อ “เมื่อกี้ก่อนถึงคอนโดซัน คุณสันต์โทรมาตามพี่อีกรอบว่าพอจะส่งใครไปให้เขาดูได้ไหม พี่เลยแนะนำซันไป…เห็นว่าเป็นโอกาสดีที่จะได้ออกหน้าจออีกครั้ง ขอโทษที่พี่แนะนำไปก่อนจะถามซันนะ ถ้าไม่สะดวก เดี๋ยวพี่โทรไปยกเลิกให้ได้”ภูผายิ้มบาง ๆ ด้วยความเข้าใจ “ไม่เป็นไรครับพี่ ช่วงนี้ผมว่างพอดี ลองเข้าแข่งขันก็ดีครับ ฝึกเสียงไปด้วย อาจตกรอบแรกก็ได้นะครับ” พี่โชคหัวเราะลั่น “ฮ่า ๆ ระด

เพลงนี้…คือเพลงของเธอแต่ครั้งนี้…เป็นเวอร์ชัน เสียงผู้ชายและเสียงนั้น…ก็ช่างคุ้นหูเสียจนหัวใจเธอสั่นวูบ“นี่มันเพลงของลูกนี่” แม่หันมาทัก เมื่อเห็นอันอันนั่งนิ่งราวกับถูกสตั๊นอยู่กับที่“อืม…ค่ะ แม่”อันอันตอบเบา ๆ ดวงตายังคงจ้องไปที่หน้าจอทีวีไม่กะพริบเธอรู้สึกได้ทันทีถึงแม้เขาจะสวมหน้ากากจนปิดบังทุกอย่างแต่ท่าทางการจับไมค์จังหวะการหายใจน้ำเสียงที่ลากโน้ตตรงท่อนฮุคและไออุ่นบางอย่างในน้ำเสียงนั้น…คือคน ๆ เดียวกันกับที่เคยยืนอยู่ข้างเธอในวันวานคนที่เธอเคยรู้สึกดีด้วยวันนี้…เขากำลังร้องเพลงของเธอบนเวทีใหญ่ ต่อหน้าผู้ชมทั้งประเทศอันอันไม่รู้เลยว่าจะอธิบายความรู้สึกในหัวใจตัวเองอย่างไรดีทั้งตกตะลึงทั้งคิดถึงทั้งอบอุ่น และทั้งเจ็บหน่วงอยู่ลึก ๆราวกับมีใครเปิดกล่องความทรงจำเก่า ๆ ที่เธอซ่อนเอาไว้มานานชีพจรในอกเต้นแรงจนเธอได้ยินชัดอยู่ในหูความรู้สึกทุกอย่างปะทะเข้ามาในวินาทีเดียวกันจนเธอนั่งนิ่ง…พูดอะไรไม่ออก“เพลงนี้ฟังแบบผู้ชายร้องก็เพราะไปอีกแบบนะ” ป๊าออกความเห็นพลางพยักหน้าเบา ๆ ตามจังหวะเพลง“ใช่เลยครับป๊า” อารยะรีบเห็นด้วย“ฟังแล้วได้อารมณ์ใหม่เลย เสียงดีด้วยนะ อยาก

ภูผานั่งพิงเบาะรถตู้ที่กำลังพาเขากลับที่พัก แสงไฟริมถนนทอดผ่านกระจกเป็นเส้นยาวสะท้อนบนใบหน้าที่เริ่มผ่อนคลายลงหลังงานจบ“เหนื่อยไหม ซัน?”พี่โชคเอ่ยถามพลางยื่นขวดน้ำให้ภูผารับมาแล้วยิ้มบาง ๆ“ไม่เลยครับ วันนี้สบาย ๆ ร้องแค่เพลงเดียวเองครับ แล้วก็นั่งฟังศิลปินคนอื่นเพลินเลย หลายคนร้องดีมากจริง ๆ”พี่โชคพยักหน้าให้ ก่อนเอ่ยขึ้นเหมือนนึกได้“วันนี้ที่น้องอันมาร้องด้วย พี่ก็เพิ่งรู้ เพราะศิลปินคนสุดท้ายที่รายการเชิญเกิดเหตุฉุกเฉินขอยกเลิกเมื่อวาน เจ๊หวานบอกว่าทางรายการติดต่อมาแบบด่วนจี๋มาก แล้วบังเอิญน้องอันว่างก็เลยเสียบแทน”“อืม…ครับ”ภูผาตอบเบา ๆ เหมือนไม่ได้โฟกัสกับคำพูดตรงหน้าเท่าไหร่ความทรงจำภาพเธอบนเวทีเมื่อครู่ยังวนอยู่ในหัว ทำให้เขาใจลอยไปไกลหลังเงียบไปสักครู่ เขาก็พูดขึ้น“พี่โชคครับ…ถ้าผมร้องเพลง ‘ดวงดาวที่ไขว่คว้า’ ในเวอร์ชันผู้ชาย แล้วมอบรายได้จากยอดโหลดทั้งหมดร่วมบริจาคให้มูลนิธิช่วยเหลือผู

หลังจากลังเลใจสักครู่ อันอันก็ตัดสินใจส่งข้อความไลน์หาภูผาทันทีนิ้วเรียวแตะคีย์บอร์ดเบา ๆ“พี่ซันคะ สวัสดีค่ะ”เธอนั่งนิ่ง มองหน้าจอไม่กะพริบหัวใจเต้นแรงอย่างควบคุมไม่อยู่ไม่ถึงครึ่งนาที…มุมจอมีแจ้งเตือนเด้งขึ้น“สวัสดีครับ อันสบายดีนะครับ”ใบหน้าของอันอันเผยรอยยิ้มออกมาทันทีอย่างห้ามไม่ได้ทั้งโล่งใจ ทั้งตื่นเต้นเธอรีบพิมพ์ตอบ“สบายดีค่ะ ช่วงนี้อันกำลังทำร้านสาขาใหม่ อันจะดูแลร้านเองค่ะ”ภูผาตอบไวอย่างน่าแปลกใจ“แล้วจะเปิดร้านนี้เมื่อไหร่ครับ”“กำลังตกแต่งร้านอยู่ค่ะ น่าจะอีกหนึ่งเดือน พี่ซันสบายดีนะคะ”สักพักข้อความของเขาก็เด้งขึ้นมา“ก็…ไม่ค่อยสบายใจเท่าไหร่ครับ”อันอันเม้มปากเล็กน้อย รู้ทันทีว่าเขากำลังหมายถึงข่าวทั้งหมดในวันนี้เธอคิดหาวิธีปลอบใจเขา ก่อนจะพิมพ์กลับไปด้วยความอ่อนโยน“อันส่งเกี๊ยวสูตรใหม่ให้พี่ซันได้ไหมคะ ทานแล้วจะได้สบายท้อง…แล้วก็สบายใจขึ้นค่ะ”เธอใช้วิธีเบี่ยงประเด็นอย่างนุ่มนวล หวังให้เขารู้สึกดีขึ้นแม้เพียงเล็กน้อยไม่นาน ข้อความของเขาก็ปรากฏขึ้น“พี่ไปทานที่ร้านป๊าอันก็ได้ครับ อันอยู่ร้านหรือเปล่า”หัวใจของอันอันเต้นแรงจนรู้สึกได้ถึงความอุ่นบนหน้าเธอรีบพ