All Chapters of โอกาสรักคืนใจ: Chapter 21 - Chapter 30

ไม่กี่วันต่อมา จันทร์รวีส่งภาพชุดตรวจครรภ์ที่มีขีดแดงสองขีดชัดเจนให้เก่งทางไลน์โทรศัพท์ของเธอสั่นขึ้นแทบจะทันทีหลังจากนั้น“เกิดอะไรขึ้นน่ะ จันทร์?” เสียงชายหนุ่มเต็มไปด้วยความตกใจ“จันทร์ท้องค่ะ พี่เก่ง...” น้ำเสียงของเธอนุ่มแต่สั่นเล็กน้อย “แต่พี่เก่งไม่ต้องห่วงนะคะ จันทร์จะรับผิดชอบตัวเอง จันทร์แค่อยากให้พี่เก่งรู้...ว่าเรามีลูกด้วยกัน จันทร์จะไม่บอกพี่แก้วแน่นอนค่ะ ขอแค่อยู่เงียบ ๆ เลี้ยงลูกของเราไปตามลำพังก็พอ”ใจของเก่งแกว่งวูบ เขามั่นใจว่าใช้ถุงยางทุกครั้งกับผู้หญิงที่ไม่ใช่ภรรยา แม้จะเจ้าชู้ แต่เขาก็ตั้งใจเสมอว่าจะมีลูกกับแก้ว ภรรยาที่เขารักและแต่งงานด้วยเท่านั้น“จันทร์แน่ใจเหรอว่า...เด็กคนนี้เป็นลูกพี่?” เขาถามอย่างอ้ำอึ้ง เสียงแผ่วลงราวกับกลัวคำตอบ“แน่ใจสิคะ จันทร์มีพี่เก่งคนเดียว ไม่เคยนอกกายเลย...” น้ำเสียงของหญิงสาวเริ่มสั่นเครือ “ถ้าพี่เก่งไม่มั่นใจ พอลูกคลอดออกมาแล้วจะตรวจดีเอ็นเอก็ได้ แต่ตอนนี้ จันทร์แค่อยากอยู่   เงียบ ๆ

เสียงเคาะประตูสองครั้งทำให้ชายหนุ่มที่กำลังจมอยู่ในภวังค์สะดุ้งกลับคืนสู่ปัจจุบันคะนึงนิจเปิดประตูเข้ามาด้วยสีหน้านิ่งเรียบ แต่ในแววตากลับเต็มไปด้วยความเย็นชา“เราคงต้องคุยกันหน่อย”ภูวินทร์ลุกจากเตียง ขยับตัวนั่งตรง แสดงท่าทีพร้อมจะฟังทุกอย่างที่เธอพูดคะนึงนิจก้าวเข้ามาในห้อง หยุดยืนห่างจากเขาเพียงไม่กี่ก้าว ใบหน้าของเธอฉายชัดถึงความเกลียดชังที่ไม่ปิดบังอีกต่อไป“ที่แท้...คุณก็เสแสร้งแกล้งทำมานานแล้วสินะ”เสียงของเธอเย็นเฉียบ “ตอนนี้เมียใหม่ของคุณไปมีอะไรกับคนอื่นแล้ว รู้สึกยังไงล่ะ? อยากแย่งเขากลับมาไหม...ฉันกับลูกจะได้หลีกทางให้”“พี่...” ภูวินทร์อ้าปากพูดได้เพียงคำเดียวและไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้อีก เขานิ่งงันอยู่อย่างนั้น“พูดไม่ออกเลยเหรอคะ?” คะนึงนิจย้อนถาม เสียงสั่นแต่ยังพยายามคุมไว้ “เสียใจด้วยนะ...ที่ชาตินี้ จันทร์รวีชิงไปมีผู้ชายอื่นก่อนแล้ว ฉันคงช่วยอะไรคุณไม่ได้”“ชาตินี้...พี่ไม่ได้มีอะไรกับจันทร์รวี นิจอย่าเพิ่

คืนนี้ท้องฟ้ามืดมิด ไร้ซึ่งดวงจันทร์ ท่ามกลางบรรยากาศเงียบเหงาที่ปกคลุมทั่วทั้งบ้าน หญิงสาวร่างบางในชุดนอนสีเหลืองนวลนอนนิ่งอยู่บนเตียง ดวงตาเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างไร้จุดหมายแก้วหลับตาช้า ๆ ยกมือขึ้นวางเหนือศีรษะ หยดน้ำตาเอ่อคลอจนค้างอยู่ตรงหางตา ความปวดร้าวในใจยังคงกัดกินไม่หยุด เธอเฝ้าคิดวนเวียนถึงเรื่องราวในชีวิตคู่ ที่ทุกอย่างค่อย ๆ พังลงอย่างไม่มีวันย้อนกลับภาพของเก่ง สามีที่เธอเคยไว้ใจ ลอยเข้ามาในหัว เขากำลังควงแขนจันทร์รวี รุ่นน้องที่เธอเคยรักและสนิทเหมือนน้องสาว ภาพนั้นแทงลึกเข้าในใจจนแทบหายใจไม่ออกแก้วรู้สึกเหนื่อยเหลือเกิน...เหนื่อยกับการคิดซ้ำ ๆ จนสมองชา เหนื่อยกับการพยายามเข้าใจเหตุผลของการทรยศครั้งนี้ และเหนื่อยกับการต้องยอมรับว่า ตอนนี้เธอกลายเป็นเพียงขยะไร้ค่าที่ถูกเหยียบย่ำโดยคนสองคนที่เธอเคยรักสุดหัวใจหญิงสาวเคยได้รับข้อความจากสามีของเธอ หลังจากที่เขาเพียรพยายามโทรหาแต่เธอตัดสายทุกครั้ง เขาจึงเปลี่ยนมาส่งข้อความแทน แต่เมื่อเวลาผ่านไป เขาก็ค่อย ๆ เงียบหายไป ไม่โทร ไม่ส่งข้อความมาอีก มีเพียงน้องสาวและแม่ของเขาที่ติดต่อมาแทนทั้งสองคนต่างเข้าข้างพี่ชายและลูกของ

หลังจากการไกล่เกลี่ยผ่านทนายของทั้งสองฝ่ายยืดเยื้อมานานเกือบเดือน ในที่สุด ทุกอย่างก็ได้ข้อยุติที่แก้วพึงพอใจ แม้เก่งและครอบครัวของเขาจะไม่พอใจก็ตามตามข้อตกลง แก้วได้รับสินสมรสแบ่งครึ่งกับเก่ง ส่วนคอนโดที่เก่งต้องการถือครองต่อ แก้วใช้ราคาตลาดเป็นเกณฑ์และให้เขาจ่ายส่วนแบ่ง 50% ของมูลค่าที่ตกลงกัน ส่วนทรัพย์สินอื่น ๆ ไม่ว่าจะเป็นรถยนต์และที่ดิน ทั้งคู่ตัดสินใจขายแล้วนำเงินมาแบ่งเท่า ๆ กันส่วนชุดเครื่องเพชรที่เป็นของหมั้นนั้น ฝ่ายชายไม่มีสิทธิ์ขอคืนได้ ตามที่ทนายของแก้วได้ยื่นเรื่องไว้ในเอกสารทางกฎหมาย เนื่องจากของหมั้นถือเป็นทรัพย์สินที่มอบให้ฝ่ายหญิงโดยสมัครใจ การฟ้องร้องเรียกคืนจึงไม่อาจกระทำได้ตามกฎหมายตอนนี้ แก้วมีเงินในมือมากพอที่จะคืนเงินที่เคยยืมเก่งมาใช้ลงทุนได้ครบถ้วน และยังมีเหลือสำหรับเริ่มต้นลงทุนใหม่ในสิ่งที่เธอต้องการหญิงสาวรู้สึกเบาใจและมั่นคงกว่าที่เคย เธอตั้งใจว่าจะใช้ชีวิตต่อจากนี้ด้วยหัวใจที่เข้มแข็ง อบอุ่น และเต็มไปด้วยความรักจากพ่อแม่และคนรอบข้าง...เธอจะมีความสุขให้สมกับที่ทุกคนเฝ้าหวังไว้เย็นวันที่การไกล่เก

ขณะที่คะนึงนิจขับรถมาถึงหน้าบ้าน เธอเห็นรถยนต์สีบรอนซ์เงินคันหนึ่งจอดนิ่งอยู่หน้าประตูรั้ว หนุ่ยก้าวลงจากรถคันนั้น แล้วโค้งตัวกล่าวลาให้หญิงสาวผมยาวที่นั่งอยู่ในตำแหน่งคนขับ จากนั้นรถคันนั้นก็เคลื่อนออกไปช้า ๆ“หนุ่ย” คะนึงนิจลดกระจกรถลงเรียกน้องชายทันที“พี่นิจ กลับมาแล้วเหรอครับ เดี๋ยวผมเปิดประตูให้” ชายหนุ่มในเสื้อเชิ้ตสีขาว สะพายกระเป๋าเป้ เดินเร็วไปเปิดประตูรั้ว ก่อนจะผลักมันออกอย่างระมัดระวัง “เมื่อกี้ใครมาส่งหนุ่ยน่ะ พี่เห็นแว่บ ๆ” เธอถามขึ้นทันทีเมื่อเดินถึงตัวบ้าน โดยมีหนุ่ยเดินเคียงข้างมาด้วย “พี่ดาวครับ คนที่เคยมาบ้านเราครั้งก่อนไงครับ วันนี้พี่เขามาสัมภาษณ์งานที่บริษัทหนุ่ย พอดีเจอกัน พี่ดาวเลยอาสามาส่ง” “อ้าว หนุ่ยเคยบอกไม่ใช่เหรอว่าพี่เขาทำงานอยู่บริษัท X?” “พี่เขาอยากย้ายที่ทำงานใหม่น่ะครับ อยากได้สวัสดิการดีกว่าเดิม หนุ่ยเลยแนะนำให้สมัครงานที่บริษัทของหนุ่ย เพราะตอนนี้ที่บริษัทกำลังขยายงาน ต้องการคนเพิ่มพอดี อีกอย่างพี่ดาวก็จบสาขาเดียวกับหนุ่ย คุณสมบัติก็ตรงกับที่บริษัทต้องการเลยครับ” โ