กำนันทองกล่าว วัลยาหายสงสัยแล้วว่าเรือนเล็กๆ ที่ปลูกต้นไม้สีเขียวจนรอบ ตั้งอยู่หลังกระท่อมริมบึง ที่แท้ก็คือสถานที่ปลูกสมุนไพรของปู่เพชร“ดีจัง… แล้วทุกวันนี้ปู่เพชรยังนวดอยู่ไหมจ๊ะ”วัลยาอยากรู้“นวดจ้ะ… ปู่เพชรมีลูกค้าประจำแวะเวียนมาให้นวดบ่อยๆ… แกจะรับเฉพาะลูกค้าประจำ”กำนันทองเน้นคำว่า ‘ลูกค้าประจำ’ “ดีจังค่ะ… อาชีพหมอนวดถือว่าได้ออกกำลังกายไปในตัวนะจ๊ะ ได้ออกแรงทุกวันกล้ามเนื้อก็จะแข็งแรงไปด้วย ปู่เพชรนี่เก่งจังนะจ๊ะ”วัลยากล่าวชมคนที่หล่อนยังไม่เคยเห็นหน้าเลยด้วยซ้ำ“ใช่… พ่อก็ว่าอย่างนั้นแหละ ปู่เพชรเป็นคนที่มีอะไรหลายๆ อย่างน่าสนใจ“ว้าว… จริงหรือคะ… แบบนี้ไม่ธรรมดาเลยนะคะ”“พ่อก็ว่างั้นแหละ… ”“ไว้พรุ่งนี้หนูจะแวะไปทักทายปู่เพชรนะจ๊ะ”กำนันทองชะงักกับประโยคที่ได้ยิน“เอ่อ… ถ้าไม่จำเป็น… พ่อว่าหนูอย่าไปแถวนั้นจะดีกว่า”กำนันทองรีบเตือน“อ้าว… ทำไมล่ะจ๊ะ… ”หัวคิ้วของวัลยาชิดเข้าหากันด้วยความสงสัย แทนที่คำเตือนจะสร้างความหวาดกลัว กลับกลายเป็นว่ามันยิ่งกระตุ้นเร้าความสงสัย“แถวนั้นหญ้ามันรก… งูชุกชุมน่ะ… ”กำนันทองตอบ“ค่ะ… ”หญิงสาวพยักหน้า แต่ก็ยังรู้สึกข้องใจไม่หาย กับเหตุผล
Last Updated : 2026-09-09
