Todos los capítulos de พ่อผัวในตำนาน: Capítulo 81 - Capítulo 90

“ผมจะรอฟังเรื่องของคุณกับพ่อคมน์อีกนะครับที่รัก... ” ไม่นานเจมส์ก็หลับ แต่คนที่ไม่อาจหลับลงได้ก็คือแพรนวล อารมณ์ที่คั่งค้างไม่ลุล่วงทำให้หล่อนย่องออกมาจากห้องนอนของเขา หลังจากรู้สึกคอแห้งผาก อยากมาหาน้ำเย็นในห้องครัว โดยไม่คาดคิดว่าจะเจอกับพ่อคมน์ที่เดินลงมาจากห้องนอนพอดี“นวล... ”คมน์เรียกสะใภ้ สายตาจับจ้องสะโพกกลมกลึงในชุดนอนเซ็กซี่พลิ้วบาง ความเย้ายวนใจของหล่อนทำให้เขาตรงเข้าสวมกอดร่างเอิบอิ่มจากทางด้านหลัง“อุ๊ย... พ่อคมน์”คนโดนกอดตกใจ มือสั่นจนแก้วน้ำเกือบหลุดจากมือ“อย่า... ”แพรนวลกลัวใครมาเห็น คมน์เริ่มซุกซน สองมือของเขาสอดเข้าใต้ซอกแขนของหล่อนแล้วล้วงขึ้นมาบีบขยำทรวงอกอวบใหญ่“เดี๋ยวใครมาเห็น”แพรนวลวาบหวาม รู้สึกได้ว่าดุ้นเนื้อใหญ่... แข็ง... กำลังบดคลึงดุนดันอยู่ที่ก้นของหล่อน พยายามไชชอนหาช่องทางของความสุข ซึ่งคมน์รู้ดีว่าพิกัดของมันนั้นอยู่ตรงไหน“ไม่มีใครเห็นหรอกน่ะ... ดึกแล้ว... พ่อจะใช้เวลาไม่นาน”พูดจบเข่าข้างหนึ่งของแพรนวลก็ถูกดันขึ้นไปคร่อมเอาไว้บนขอบเคาน์เตอร์ครัว ชายชุดนอนถูกรวบรั้งขึ้นมากองไว้เหนือบั้นท้ายหนั่นแน่นอวบขาว แล้วคมน์ก็ควักแท่งเนื้อร้อนผ่าวออกมากดเ

พ่อเลี้ยงคมน์รวบเอวสะใภ้ให้ขึ้นมาคร่อมลงบนหน้าตักของเขา ขณะมืออีกข้างเอื้อมมาข้างหลัง คว้าแก่นกายยาวใหญ่ จับส่วนปลายแดงๆ มาเสียบแทงกลางร่องแล้วกระเด้าเบาๆ กระถดกระถอกส่วนปลายมนทู่แหวกกลีบสีชมพูเข้ามาสนิทแน่นในกุหลาบงามของหญิงสาว “อูย... ลึกมาก... แน่นมากค่ะพ่อคมน์ขา”สะใภ้ร้องคราง สายตาของพ่อผัวหลุบลงมองแก่นกายยาวใหญ่ของตัวเองที่กำลังถูกกลืนเข้ามาในร่องสวาทของหล่อน“ฮึ่ก... ”แพรนวลเสียวจนกลีบเนื้อกระตุก ความแข็งแกร่งของคมน์เติมเต็มเข้ามาสนิทแน่นล้ำลึก ความใหญ่โตทำให้ฝืดคับจนไม่เหลือที่ว่างให้อากาศสวนออกมาบลั่กๆ ๆ ๆ ๆ ๆแพรนวลเริ่มร่อนสะโพก โยกกลีบขมิบกลืนความแข็งแกร่งของคมน์ที่กระเด้าเสยขึ้นมา หล่อนพริ้มตาเคลิบเคลิ้ม เมื่อติ่งกระสันโดนบดบี้ด้วยแรงเสียดสีของเนื้อกับเนื้อ“ดูดนมให้หน่อยค่ะพ่อคมน์ขา”หล่อนบอกพลางแอ่นสองเต้าให้เขา คมน์ไม่รีรอ รีบครอบริมฝีปากลงมาแนบดูดหัวนมทั้งสองเต้าสลับไปมาเสียงดังหนุบหนับ“อูย... เสียวหัวนมที่สุดค่ะพ่อคมน์ขา”หล่อนบีบหัวนมป้อนใส่ปากเขา ขณะบั้นท้ายยังส่ายขยับ ร่อนเนินนาบอยู่บนหน้าตักของเขา กระแทกกลีบดูดกลืนดุ้นเอ็นของพ่อผัวที่เสียบรัวขึ้นมาเส

จังหวัดเชียงใหม่ ณ อำเภอเชียงดาว บ่ายแก่ๆ ของวันศุกร์ รถนิสสันมาร์ชสีเขียวคันเล็ก ลัดเลาะผ่านมาหลายเนินหลายดอย บุกบั่นเข้ามาจนถึงหมู่บ้านแห่งหนึ่ง ตั้งอยู่ท่ามกลางหุบเขาห่างไกลความเจริญหญิงสาวเดาว่าตัวเองน่าจะมาถึงจุดหมายแล้ว ต้องขอบคุณเทคโนโลยี GPS ที่ทุกวันนี้มีบทบาทอย่างยิ่งในการเดินทางทำให้เข้ามาถึงหมู่บ้านแห่งนี้ได้ทั้งที่ได้ยินแต่ชื่อและไม่เคยมา ในช่วงที่สัญญาณขาดหายก็อาศัยการจอดรถไถ่ถามจากชาวบ้านหญิงสาวจอดรถเอาไว้หน้าร้านขายผลไม้ที่เป็นเพียงเพิงไม้ไผ่เล็กๆ หลังคามุงไว้ด้วยใบตองตึงและหญ้าคา ชาวบ้านสร้างขึ้นเองเพื่อใช้เป็นจุดขายสินค้าให้กับคนผ่านทางหญิงสาวจ้องมองดูผักมากมายในกระจาดและผลไม้แปลกตาในเข่งซึ่งเป็นผลิตผลที่ชาวบ้านปลูกกันเอง บางอย่างเป็นผักป่าได้มาจากธรรมชาติ“สวัสดีค่ะป้า… ”ภายหลังก้าวลงมาจากรถ ‘บุหงา’ ที่อยู่ในชุดเสื้อยืนแขนกุดสีเขียวมะกอกคอกว้างและกางเกงขาสั้นสีดำตัดกับผิวขาว อวดเรียวขายาวสะดุดตาหล่อนเดินตรงเข้ามาทักทายหญิงวัยกลางคนร่างอวบ ผิวของหล่อนขาวอย่างคนเหนือ ที่ศีรษะมีผ้าสีครามโพกเอาไว้โอบอุ้มมวยผม ข้อมือมีกำไรเงินหลายวง เสื้อผ้าที่สวมใส่เป็นลา

“ใช่แน่ๆ… ”รถนิสสันมาร์ชสีเขียวคันเล็กชะลอจอดใต้ต้นไม้ใหญ่…ไม่รู้ว่าต้นอะไร มีใบสีเขียวแตกริ้วเป็นแฉกเล็กๆ ประกอบกันเป็นทรงคล้ายสามเหลี่ยมขนาดเท่าฝ่ามือ ดอกสีขาวช่างหอมกรุ่นรัญจวนใจเหลือเกินมีทั้งดอกที่บานสะพรั่งอยู่เต็มต้น และที่ร่วงลงมาเกลื่อนอยู่บนพื้นซีเมนต์เป็นลานกว้าง“สวัสดีค่ะ… มีใครอยู่ไหมเอ่ย… ”หลังจากยืนรอครู่ใหญ่ๆ…เมื่อไม่มีใครออกมา บุหงาจึงตัดสินใจเดินเข้ามาชะโงกใบหน้าผ่านกรอบประตูไม้ขนาดใหญ่ มองเข้ามาด้านใน นึกว่าจะต้องเจอเจ้าของบ้านแต่ไม่มีใครอยู่…“เอ่อ… ติ๊งต่องงง… มีใครอยู่ไหมคะ… ”บุหงาเรียกอีก…เพิ่มระดับเสียงให้ดังขึ้นกว่าครั้งแรก หวังว่าเจ้าของบ้านที่น่าจะอยู่ด้านในจะต้องได้ยินเสียงของหล่อนแต่ก็ยังเงียบ…‘เอาไงดี… ’บุหงาถามตัวเอง…สองจิตสองใจว่าควรจะกลับออกไปดีไหม แต่ไม่รู้ว่ามีอะไรดลใจ ให้ต้องสืบเท้าก้าวผ่านประตูเข้ามาจนถึงด้านหลังก่อนจะพบกับภาพที่ทำให้หล่อนตาค้าง“ว้ายยยยย… ”บุหงาตะลึงมองชายร่างกำยำ…กำลังนอนแช่อยู่ในอ่างอาบน้ำที่มีลักษณะเป็นไม้ทรงกลมใหญ่ๆแขนข้างหนึ่งของเขากางออก พาดเอาไว้กับขอบอ่าง แขนอีกข้างกำลังจัดการกับบางสิ่งบางอย่างอยู่กึ่งกลาง

ก่อนตายนาวินทำเรื่องบริจาคร่างกายให้เป็นวิทยาทานกับสภากาชาดนำร่างไปให้นักศึกษาแพทย์ศึกษาให้เกิดประโยชน์ในวาระสุดท้ายตามความตั้งใจว่าดีกว่าเอาร่างกายไปเผาให้มอดไหม้ไร้ค่า และยังต้องเสียเงินกับพิธีการสุดท้ายของชีวิตที่ควรจะสิ้นสุดลงอย่างเรียบง่ายที่สุด“ค่ะ… หนูเพิ่งเจอจดหมายของพี่นาวินที่เขียนฝากไว้ให้คุณบดินทร์เมื่อสัปดาห์ที่แล้วค่ะ… ”บุหงาเปิดกระเป๋าสะพายของหล่อน…หยิบจดหมายปิดผนึกในซองสีน้ำตาลออกมายืนให้พ่อสามีบดินทร์รับเอามาเปิดอ่าน…ในจดหมายเขียนเอาไว้ด้วยข้อความเพียงสั้นๆ เท่านั้นทว่ามันก็ทำให้น้ำตาของบดินทร์คลอออกมาด้วยความคิดถึงลูกชายผู้ล่วงลับแม้ว่านาวินจะเป็นเพียงแค่ลูกเลี้ยง แต่บดินทร์ก็รักและดูแลมาด้วยความรักไม่ต่างจากลูกในไส้คนหนึ่ง“ไปสู่ภพภูมิที่ดีนะลูก ระหว่างเราไม่มีอะไรติดค้างกันแล้ว”เสียงของบดินทร์เครือ แววตาอาวรณ์ภาพของเรื่องราวที่เกิดขึ้นในคืนนั้นผุดวาบเข้ามาในหัว คืนนี่ทำให้นาวินตัดสินใจออกจากบ้านหลังนี้แล้วไม่กลับมาอีกเลยบดินทร์ขาดการติดต่อกับนาวินไปนานถึงสามปี เหตุเพราะต่างก็มีทิฐิและอีโก้ของตัวเองระหว่างบดินทร์กับลูกชายคนนี้มีความคิดหลายอย่างที่ไม่ลงรอ