‘ผมอยากให้พ่อช่วยให้ความสุขนวล... ช่วยทำหน้าที่สามีให้นวลแทนผมจะได้ไหมครับ’สีหน้าของเจมส์ดูอึดอัดหนักใจ แต่สุดท้ายก็โพล่งออกมา‘อะไรนะ... นี่แกบ้าไปแล้วหรือ... เรื่องอะไรจะมายกเมียให้พ่อ’คมน์ตกใจ คิดไม่ถึง‘พ่อก็เห็นว่าผมพิการ... ผมให้ความสุขนวลไม่ได้... ถ้าเป็นแบบนี้นวลต้องทิ้งผมไปสักวัน’เสียงของเจมส์ขมขื่นจนเห็นได้ชัด คมน์รู้ว่าลูกชายของตนรักแพรนวลมาก‘ไม่ได้หรอกเจมส์’คมน์ส่ายหน้า‘ได้โปรดเถอะครับ’เจมส์วิงวอน‘นวลรักแก... นวลไม่ได้รักพ่อ... นวจจะเสียใจถ้ารู้ว่าแกคิดแบบนี้’คมน์ว่า แต่เจมส์คิดอีกอย่าง‘ผมว่านวลน่าจะดีใจมากกว่า’‘อะไรทำให้แกมั่นใจอย่างนั้น’‘มีหลายครั้งที่ผมได้ยินนวลละเมอเรียกชื่อพ่อคมน์’เจมส์บอกความลับที่คมน์ไม่เคยรู้ แม้แต่แพรนวลก็ไม่เคยรู้ว่าหล่อนเผลอละเมอเรียกชื่อพ่อผัวบ่อยๆ ตอนที่คมน์ปรากฏกายขึ้นในความฝันวาบหวามของหล่อน‘อะไรนะ... ขนาดนั้นเชียวหรือ’คมน์ตกใจ‘ช่วยผมนะครับพ่อ... ช่วยผมเหมือนอย่างที่พ่อเคยช่วยเมื่อในอดีต... ลืมแล้วหรือว่าตอนที่ผมไม่ประสีประสาในเรื่องพวกนี้ พ่อคมน์ช่วยสอนผม ‘ขึ้นครู’ ลืมแล้วหรือว่าพ่อเป็นคนสอนให้ทุกอย่าง... แม้แต่การสวมถุงยาง’
Leer más